وانشات کوک بال های شیشه ای (پارت۳)

فیونا : وحشت زده بودم نمی‌دونستم به کدوم ور نگاه کنم رویه زمین پاهام بغل کردم بالام دور خودم پیچیدم با ترس زمزمه میکردم : سمتم نیاید سمتم نیاید
متوجه دستی شدم که داشت بالام باز میکرد خودمو رویه زمین یکم عقب کشیدم به دست اون شخص نگاه کردم متوجه خالی بودن تخت پادشاهی شدم
خودش بود کسی که پدرم کشته بود
بهم زل بود لرز بدنم زیر نظر گرفته بود
دستش بالا برد به دوتا از نگهبانای اطرافش فرمان داد بیان کنارش گفت شاهزاده به اقامت گاهش برگردونید
نکهبانا با تردید به من نگاه کردن که گفت نشنیدید چی گفتم ؟ . که اونا خیلی سریع سمتم اومدم منم بلند شدم که به گرفته شدن بالم به عقب پرت شدم افتادم دست دوتا نگهبان
چهرشون دلخور بود و عصبانی به جای بال هاشون که دیگه نبودن نگاه کردم دلم براشون سوخت با به فکر کردن به بال برگشتم طرف همون شخص
اون بال داشت پس یه تبعیدی نبود هیولا هم نبود اونم یه پری بود اما بال های سیاهش نشون گر محل زندگیش یعنی جنگل سیاه بود
منو بردن سمت در و با دیدن اینکه مقاومتی ندارم ازشون میترسم آرومم تر گرفتتم آخرین چیزی که دیدم چهره غمگین برادرم بود
محل اقامتم از خدمتکارای باقی مونده خود قصر پرسیدن
با رسیدن مون یکی شون منو نگه داشت یکی رفت داخل شروع کرد به چک کردن پنجره ها اومد بیرون گفت چفت شدس بعدش منو طوری که انگار ماده نحسی بودم که نمی‌خواست دست بزنه پرت کرد تویه اتاقم
با کوبیده شدن زانوهام به زمین اخی گفتم در پشت سرم بسته از رویه زمین بلند شدم به داخل اینه نگاه کردم برخلاف صبح لباس عروسم تو کثیفی غرق بود ظاهر آشفته ام ترسیده دلخراش بود
با یاد مرگ پدرم بغض به گلوم چنگ انداخت دیگه نتونستم تحمل کنم زدم زیر گریه خودمو رسوندم به تختم زیر پتوم خودمو پیچیدم اجازه دادم با صدای بیشتری گریه کنم
چرا یک دفعه اینجوری شد ما با سرزمین مجاور مشکلاتی داشتیم در حال جنگ بودیم و خب همیشه بودیم اما جنگل سیاه همیشه تو سکوت بود اونا هیچ وقت خودشون تو مشکلات سیاسی ما قاطی نمی‌کردن و خار های سیاه بلند مرز هامون از هم جدا کرده
هیچ وقت برای ما مشکلی نبودن جز درباره شون بچها کوچیک بترسونیم که بخوابن و سمت خارها نرن
اونا از ما جدا بودن اما چرا یهو حمله کردن
چرا پدرم کشتن نکنه می‌خوان آزگارد هم نابود کنن تبدیلش کنن به جنگل سیاه
اما چرا منو نکشتن نکنه می‌خوان جشن به پا کنن منو بپزن بخورن الف های پری خار پا بکوبن دست پام بکنن
با فکرش لرزی به تنم نشست گریه هام بیشتر
مادر طبیعت به داد مون برس
پدرم سالها سرزمین مون تو صلح صفا نگه داشته بود با قلب مهربونش یه پادشاهی با عدل به پا کرد حتی پادشاه قبلی که یه ظالم بوده با تمام تلاشش کنار زد
نباید زحمت این همه تلاشش اینجوری میشد....