درخواستی چند پارتی از جونگین و لینو
پارت 8 (درخواستی رو توی پستی که برای درخواستی گذاشتم ببینید خیلی طولانیه)
جیسونگ وقتی دیدش، دوید بغلش کرد.
"جونگین! کجا بودی؟ نگرانت شدم!"
جونگین لبخند زد. ولی لبخندش غمگین بود. خیلی غمگین.
جونگین:"خوبم جیسونگ. ببخشید نگرانت کردم."
جیسونگ:"چرا نیومدی کافه؟ مریض بودی؟"
جونگین:"نه... یه اتفاقی افتاد. نمیتونم بیام دیگه."
جیسونگ جا خورد. "چی؟ یعنی چی نمیتونی بیای؟"
جونگین:"استعفا میدم جیسونگ. ببخشید. یک دفعه میگم. ولی نمیتونم... نمیتونم دیگه اینجا باشم."
جیسونگ نگاهش کرد. چیزی پشت این حرفا بود. چیزی که جونگین نمیگفت. "بخاطر لینوئه؟"
جونگین صورتش رو برگردوند.
"نه. ربطی به لینو نداره."
جیسونگ:"داری دروغ میگی جونگین. من برادر لینوام. میشناسمش. یه هفته نیومد کافه. امروز اومد و اینو گذاشت برات."
نامه رو داد دست جونگین. جونگین نگاهش کرد. دست خط لینو. دلش آشوب شد.
نامه رو گرفت و گذاشت تو جیبش. جونگین:"ممنون."
جیسونگ:"نمیخوای بخونیش؟"
جونگین:"نه. الان نه."
جونگین رفت. جیسونگ موند و بهش فکر کرد. به اینکه بین این دوتا چی گذشته. به اینکه چرا هر دو اینقدر عذاب میکشن.
جونگین رفت خونهاش. یه اتاق کوچیک توی همون محله. نشست رو تخت. نامه رو درآورد. مدت طولانی نگاهش کرد. بعد بازش کرد.
نامه با دست خط لینو نوشته شده بود. خطی تند و عصبی، ولی منظم. انگار چند بار نوشته و پاره کرده بوده.
(نامه لینو) :"جونگین،
نمیدونم این نامه به دستت میرسه یا نه. نمیدونم میخوای بخونیش یا نه. ولی باید بنویسمش. باید بگم چیزی رو که نتونستم اون روز صبح بگم.
من اشتباه کردم. نه بخاطر اینکه دیشب... اون شب... کاری کردم که نباید میکردم. بخاطر اینکه نتونستم جور دیگهای نجاتت بدم. نتونستم راه بهتری پیدا کنم.
تو گفتی از موقعیت استفاده کردم. این حرف شب و روز آرومم نمیذاره. چون یه ذرهاش حقیقت داره. یه ذرهاش. ولی نه اون جوری که تو فکر میکنی.
من از اولین روزی که تو کافه رو دیدم، نگاهم به تو بود. شاید جیسونگ بهت گفته. شاید خودت فهمیده بودی. من آدم ساکتی هستم. با کسی حرف نمیزنم. با کسی ارتباط نمیگیرم. ولی تو... تو فرق داشتی. نمیدونم چرا. شاید بخاطر چشمهات بود. شاید بخاطر لبخندت. شاید بخاطر اینکه توی شلوغی کافه، تو تنها کسی بودی که آرومم میکرد.
اون شب، وقتی دیدم اون سه تا... وقتی دیدم دارن به تو صدمه میزنن... یه چیزی تو وجودم شکست. من سالها بود با کسی ارتباط نداشتم. سالها بود کسی برام مهم نبود. ولی تو... تو برام مهم بودی. هستی. شاید بیشتر از چیزی که خودم میدونستم.
وقتی قرص رو خوردی، وحشت کردم. وقتی دیدم داری از اثرش میسوزی، دیوونه شدم. اون لحظه نتونستم فکر کنم. نتونستم منطقی باشم. فقط میدونستم نباید بذارم بمیری.
انتخابم درست نبود. میدونم. شاید راه دیگهای بود. شاید میتونستم ببرمت دکتر. شاید میتونستم... نمیدونم. ولی اون لحظه، توی اون ثانیههایی که تو داشتی جلوی چشمام آب میشدی، فقط یه چیز میدونستم: نباید از دستت بدم.
جونگین، من باهات کاری نکردم که بهت صدمه بزنم. باهات کاری کردم که نتونم ببینم داری میمیری. شاید این درست نباشه. شاید این خودخواهی باشه. شاید تو هیچوقت منو نبخشی. حق داری.
ولی بدون، هرگز کسی برام به اندازه تو مهم نبود. هرگز. و اگه برگردی عقب و دوباره اون شب تکرار بشه، بازم میآم نجاتت بدم. بازم جونم رو میذارم کف دستم و میآم. فقط شاید... شاید جور دیگهای.
لینو"
جونگین نامه رو تموم کرد. دستش میلرزید. اشک روی گونههاش میاومد پایین.
نمیدونست چیکار کنه. نمیدونست چی حس کنه. یه طرف خشم بود، یه طرف درد، یه طرف یه حس عجیب که نمیتونست اسمش رو بذاره.
نامه رو تا کرد و گذاشت زیر بالش. به سقف خیره شد. به ترک کوچیک سقف. به این فکر کرد که زندگی چقدر پیچیده است. چقدر خاکستری. نه سفید، نه سیاه. فقط خاکستری.
جیسونگ وقتی دیدش، دوید بغلش کرد.
"جونگین! کجا بودی؟ نگرانت شدم!"
جونگین لبخند زد. ولی لبخندش غمگین بود. خیلی غمگین.
جونگین:"خوبم جیسونگ. ببخشید نگرانت کردم."
جیسونگ:"چرا نیومدی کافه؟ مریض بودی؟"
جونگین:"نه... یه اتفاقی افتاد. نمیتونم بیام دیگه."
جیسونگ جا خورد. "چی؟ یعنی چی نمیتونی بیای؟"
جونگین:"استعفا میدم جیسونگ. ببخشید. یک دفعه میگم. ولی نمیتونم... نمیتونم دیگه اینجا باشم."
جیسونگ نگاهش کرد. چیزی پشت این حرفا بود. چیزی که جونگین نمیگفت. "بخاطر لینوئه؟"
جونگین صورتش رو برگردوند.
"نه. ربطی به لینو نداره."
جیسونگ:"داری دروغ میگی جونگین. من برادر لینوام. میشناسمش. یه هفته نیومد کافه. امروز اومد و اینو گذاشت برات."
نامه رو داد دست جونگین. جونگین نگاهش کرد. دست خط لینو. دلش آشوب شد.
نامه رو گرفت و گذاشت تو جیبش. جونگین:"ممنون."
جیسونگ:"نمیخوای بخونیش؟"
جونگین:"نه. الان نه."
جونگین رفت. جیسونگ موند و بهش فکر کرد. به اینکه بین این دوتا چی گذشته. به اینکه چرا هر دو اینقدر عذاب میکشن.
جونگین رفت خونهاش. یه اتاق کوچیک توی همون محله. نشست رو تخت. نامه رو درآورد. مدت طولانی نگاهش کرد. بعد بازش کرد.
نامه با دست خط لینو نوشته شده بود. خطی تند و عصبی، ولی منظم. انگار چند بار نوشته و پاره کرده بوده.
(نامه لینو) :"جونگین،
نمیدونم این نامه به دستت میرسه یا نه. نمیدونم میخوای بخونیش یا نه. ولی باید بنویسمش. باید بگم چیزی رو که نتونستم اون روز صبح بگم.
من اشتباه کردم. نه بخاطر اینکه دیشب... اون شب... کاری کردم که نباید میکردم. بخاطر اینکه نتونستم جور دیگهای نجاتت بدم. نتونستم راه بهتری پیدا کنم.
تو گفتی از موقعیت استفاده کردم. این حرف شب و روز آرومم نمیذاره. چون یه ذرهاش حقیقت داره. یه ذرهاش. ولی نه اون جوری که تو فکر میکنی.
من از اولین روزی که تو کافه رو دیدم، نگاهم به تو بود. شاید جیسونگ بهت گفته. شاید خودت فهمیده بودی. من آدم ساکتی هستم. با کسی حرف نمیزنم. با کسی ارتباط نمیگیرم. ولی تو... تو فرق داشتی. نمیدونم چرا. شاید بخاطر چشمهات بود. شاید بخاطر لبخندت. شاید بخاطر اینکه توی شلوغی کافه، تو تنها کسی بودی که آرومم میکرد.
اون شب، وقتی دیدم اون سه تا... وقتی دیدم دارن به تو صدمه میزنن... یه چیزی تو وجودم شکست. من سالها بود با کسی ارتباط نداشتم. سالها بود کسی برام مهم نبود. ولی تو... تو برام مهم بودی. هستی. شاید بیشتر از چیزی که خودم میدونستم.
وقتی قرص رو خوردی، وحشت کردم. وقتی دیدم داری از اثرش میسوزی، دیوونه شدم. اون لحظه نتونستم فکر کنم. نتونستم منطقی باشم. فقط میدونستم نباید بذارم بمیری.
انتخابم درست نبود. میدونم. شاید راه دیگهای بود. شاید میتونستم ببرمت دکتر. شاید میتونستم... نمیدونم. ولی اون لحظه، توی اون ثانیههایی که تو داشتی جلوی چشمام آب میشدی، فقط یه چیز میدونستم: نباید از دستت بدم.
جونگین، من باهات کاری نکردم که بهت صدمه بزنم. باهات کاری کردم که نتونم ببینم داری میمیری. شاید این درست نباشه. شاید این خودخواهی باشه. شاید تو هیچوقت منو نبخشی. حق داری.
ولی بدون، هرگز کسی برام به اندازه تو مهم نبود. هرگز. و اگه برگردی عقب و دوباره اون شب تکرار بشه، بازم میآم نجاتت بدم. بازم جونم رو میذارم کف دستم و میآم. فقط شاید... شاید جور دیگهای.
لینو"
جونگین نامه رو تموم کرد. دستش میلرزید. اشک روی گونههاش میاومد پایین.
نمیدونست چیکار کنه. نمیدونست چی حس کنه. یه طرف خشم بود، یه طرف درد، یه طرف یه حس عجیب که نمیتونست اسمش رو بذاره.
نامه رو تا کرد و گذاشت زیر بالش. به سقف خیره شد. به ترک کوچیک سقف. به این فکر کرد که زندگی چقدر پیچیده است. چقدر خاکستری. نه سفید، نه سیاه. فقط خاکستری.
- ۳۱.۹k
- ۰۴ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط