هبوط....

هبوط....
گونه‌ات، تبِ اندیشه را سرخ‌تر میکند

چشمانت، دو آینه‌ی متافیزیکی‌اند مرا احاطه میکند
که هر دم، بوی بودن را از نیستی جدا می‌کند

صورت تو نقشه‌ی فلسفه است
و من، مسافری گم‌شده در خطوطش...
در این فصلِ زردِ اندیشه،
تو تنها برگ سبزی هستی که به شاخه‌ی دلم چسبیده‌ای......