ایستاده‌ام ؛

ایستاده‌ام ؛
کناره جاده ی خیالم ؛
و فریاد می زنم ؛
مستقیم ؛
بسوی شهر آرامش ؛
جایی که دیگر مه آلود نباشد ؛
به روستای فراموش شده ای ؛
که کوچه پس کوچه هایش بوی زندگی دهد ؛
یا به کلبه ای که پر از بی خاطره گی باشد ؛
یا شهری به نام عشق.

آقا! لطفا، دربست.