پرنسس من ۶
ا/ت : عوضیی اشغال پست
فریاد ا/ت در فضای خالی و تاریک انبار پیچید و به
دیوارهای سنگی برخورد کرد، اما تنها پاسخی که شنید،
صدای دور شدن قدمهای سنگین جونگکوک روی
سنگفرشهای بیرون بود او حتی برای تحقیرِ بیشتر،
برنگشت تا نگاهش کنه
ا/ت تنها موند دستهایش که با طناب به حلقهی آهنی
دیوار بسته شده بود، به خاطر کشش مداوم شروع به
کرخت شدن کرده بود. زبری کاهها از روی لباس نازکش
پوستش را میخراشید و سرمای شبِ اکمکم داشت به
مغز استخوانش نفوذ میکرد.
هر چقدر که او بیشتر فحش میداد و فریاد میزد، گلویش
خشکتر و بدنش ضعیفتر میشد. تاریکی انبار مطلق بود
آنقدر سیاه که حتی نمیتوانست نوک انگشتانش را ببیند.
در آن سکوت سنگین، هر صدای کوچکی صدای جیرجیر
چوبهای سقف یا حرکت موشها در میان کاهها ترسناک
به نظر میرسید.
ساعتها گذشت. خشمِ آتشینِ ا/ت حالا جایش را به
لرزشی که مداوم از سرما داده بود. او میدانست که
جونگکوک شوخی نمیکند؛ او واقعاً قصد داشت او را تا
صبح در این وضعیت رها کند تا غرورش را زیر پا بگذارد.
ناگهان صدای چرخش دوبارهی کلید در قفل شنیده شد. در
با نالهای باز شد و نوری ضعیف از یک فانوس، سایهی بلند
و کشیدهی مردی را روی زمین انداخت. اما این جونگکوک
نبود. یکی از زیردستانِ تنومند و بدقیافهی او بود که با
نگاهی هیز و لبخندی کج به سمت او میآمد.
مرد فانوس را روی زمین گذاشت و به سمت ا/ت خم
شد:
«ارباب گفت زبونت خیلی درازه... گفت بیام چک کنم
ببینم هنوزم میتونی بلبلزبانی کنی یا نه. آخه میدونی،
اینجا توی تاریکی، آدمها خیلی زود یادشون میره چطوری
باید توهین کنن.»
او دستش را به سمت چانهی ا/ت برد تا صورتش را بالا
بیاره
ا/ت : ولم کن عوضی تف توی قیافه خودت و رعیست
(( عجب بیشعوری هستی به جونگ کوک بیچاره اینارو
میگی چرا 😡))
ا/ت با تمام توانش آب دهانش را به صورت مرد پرتاب
کرد. مرد که انتظار چنین جسارتی را در آن وضعیت
نداشت، لحظهای خشکش زد. او به آرامی دستش را بالا
آورد، صورتش را پاک کرد و سپس پوزخندی زد که ردی از
شرارت محض در آن بود.
بادیگارد : پس هنوز زبونت کار میکنه.
او ناگهان دستش را جلو آورد و گلوی ا/ت را با فشار
گرفت، نه آنقدر که او را خفه کند، بلکه فقط برای اینکه
بفهماند چقدر ضعیف و بیدفاع است. در همین لحظه،
صدای قدمهای منظمی از پشت سر مرد شنیده شد.
جونگ کوک : بسه.
صدای جونگکوک بود. سردو بُرنده او در چهارچوب
در ایستاده بود و دود سیگارش در نور فانوس میرقصید.
مرد زیردست بلافاصله عقب کشید و سرش را پایین
انداخت. جونگکوک جلو آمد و با نوک کفشهای براقش،
چانهی ا/ت را بالا آورد.
جونگ کوک : شنیدم هنوز داری از کلمات محبوبت
استفاده میکنی.
عوضی... آشغال..
او سیگارش را روی زمین زیر پا له کرد و مقابل ا/ت
روی دو پا نشست. نگاهش حالا دیگر خشمگین نبود؛ بدتر
از آن، نگاهی "خالی" داشت، انگار که ا/ت دیگر برایش
یک انسان نیست انگاری که فقط یک شیء برای آزمایش
میزانِ تحملِ درد است.
جونگ کوک : «میدونی ا/ت ؟ تو یه مشکلی داری فکر
میکنی این
کلمات بهت قدرت میدن فکر میکنی با توهین کردن
داری مقاومت میکنی.... اما حقیقت اینه که هر بار که
اون کلمات رو میگی، من رو بیشتر متقاعد میکنی که
باید بیشتر بهت سخت بگیرم.»
او به مرد زیردستش اشاره کرد:
جونگ کوک :
برو بیرون. و به بقیه بگو امشب کسی حق نداره به این
انبار نزدیک بشه. حتی اگه صدای جیغ یا فریادی هم
شنیدن، نادیده بگیرن.»
مرد با پوزخندی خارج شد و در را پشت سرش بست. حالا
فقط جونگکوک بود و ا/ت در نوری لرزان. جونگکوک
چاقوی کوچکی را از جیبش درآورد و با تیغهی آن بازی کرد.
جونگ کوک : بگو ببینم... اگه اون زبونی که انقدر خوب
فحش میده رو کمی کوتاه کنم باز هم میتونی به من و
آدمهام توهین کنی؟ یا شاید بهتره اول از اون چشمهایی
شروع کنم که با نفرت بهم زل میزنن؟
ادامه داردد......
🙂😇
فریاد ا/ت در فضای خالی و تاریک انبار پیچید و به
دیوارهای سنگی برخورد کرد، اما تنها پاسخی که شنید،
صدای دور شدن قدمهای سنگین جونگکوک روی
سنگفرشهای بیرون بود او حتی برای تحقیرِ بیشتر،
برنگشت تا نگاهش کنه
ا/ت تنها موند دستهایش که با طناب به حلقهی آهنی
دیوار بسته شده بود، به خاطر کشش مداوم شروع به
کرخت شدن کرده بود. زبری کاهها از روی لباس نازکش
پوستش را میخراشید و سرمای شبِ اکمکم داشت به
مغز استخوانش نفوذ میکرد.
هر چقدر که او بیشتر فحش میداد و فریاد میزد، گلویش
خشکتر و بدنش ضعیفتر میشد. تاریکی انبار مطلق بود
آنقدر سیاه که حتی نمیتوانست نوک انگشتانش را ببیند.
در آن سکوت سنگین، هر صدای کوچکی صدای جیرجیر
چوبهای سقف یا حرکت موشها در میان کاهها ترسناک
به نظر میرسید.
ساعتها گذشت. خشمِ آتشینِ ا/ت حالا جایش را به
لرزشی که مداوم از سرما داده بود. او میدانست که
جونگکوک شوخی نمیکند؛ او واقعاً قصد داشت او را تا
صبح در این وضعیت رها کند تا غرورش را زیر پا بگذارد.
ناگهان صدای چرخش دوبارهی کلید در قفل شنیده شد. در
با نالهای باز شد و نوری ضعیف از یک فانوس، سایهی بلند
و کشیدهی مردی را روی زمین انداخت. اما این جونگکوک
نبود. یکی از زیردستانِ تنومند و بدقیافهی او بود که با
نگاهی هیز و لبخندی کج به سمت او میآمد.
مرد فانوس را روی زمین گذاشت و به سمت ا/ت خم
شد:
«ارباب گفت زبونت خیلی درازه... گفت بیام چک کنم
ببینم هنوزم میتونی بلبلزبانی کنی یا نه. آخه میدونی،
اینجا توی تاریکی، آدمها خیلی زود یادشون میره چطوری
باید توهین کنن.»
او دستش را به سمت چانهی ا/ت برد تا صورتش را بالا
بیاره
ا/ت : ولم کن عوضی تف توی قیافه خودت و رعیست
(( عجب بیشعوری هستی به جونگ کوک بیچاره اینارو
میگی چرا 😡))
ا/ت با تمام توانش آب دهانش را به صورت مرد پرتاب
کرد. مرد که انتظار چنین جسارتی را در آن وضعیت
نداشت، لحظهای خشکش زد. او به آرامی دستش را بالا
آورد، صورتش را پاک کرد و سپس پوزخندی زد که ردی از
شرارت محض در آن بود.
بادیگارد : پس هنوز زبونت کار میکنه.
او ناگهان دستش را جلو آورد و گلوی ا/ت را با فشار
گرفت، نه آنقدر که او را خفه کند، بلکه فقط برای اینکه
بفهماند چقدر ضعیف و بیدفاع است. در همین لحظه،
صدای قدمهای منظمی از پشت سر مرد شنیده شد.
جونگ کوک : بسه.
صدای جونگکوک بود. سردو بُرنده او در چهارچوب
در ایستاده بود و دود سیگارش در نور فانوس میرقصید.
مرد زیردست بلافاصله عقب کشید و سرش را پایین
انداخت. جونگکوک جلو آمد و با نوک کفشهای براقش،
چانهی ا/ت را بالا آورد.
جونگ کوک : شنیدم هنوز داری از کلمات محبوبت
استفاده میکنی.
عوضی... آشغال..
او سیگارش را روی زمین زیر پا له کرد و مقابل ا/ت
روی دو پا نشست. نگاهش حالا دیگر خشمگین نبود؛ بدتر
از آن، نگاهی "خالی" داشت، انگار که ا/ت دیگر برایش
یک انسان نیست انگاری که فقط یک شیء برای آزمایش
میزانِ تحملِ درد است.
جونگ کوک : «میدونی ا/ت ؟ تو یه مشکلی داری فکر
میکنی این
کلمات بهت قدرت میدن فکر میکنی با توهین کردن
داری مقاومت میکنی.... اما حقیقت اینه که هر بار که
اون کلمات رو میگی، من رو بیشتر متقاعد میکنی که
باید بیشتر بهت سخت بگیرم.»
او به مرد زیردستش اشاره کرد:
جونگ کوک :
برو بیرون. و به بقیه بگو امشب کسی حق نداره به این
انبار نزدیک بشه. حتی اگه صدای جیغ یا فریادی هم
شنیدن، نادیده بگیرن.»
مرد با پوزخندی خارج شد و در را پشت سرش بست. حالا
فقط جونگکوک بود و ا/ت در نوری لرزان. جونگکوک
چاقوی کوچکی را از جیبش درآورد و با تیغهی آن بازی کرد.
جونگ کوک : بگو ببینم... اگه اون زبونی که انقدر خوب
فحش میده رو کمی کوتاه کنم باز هم میتونی به من و
آدمهام توهین کنی؟ یا شاید بهتره اول از اون چشمهایی
شروع کنم که با نفرت بهم زل میزنن؟
ادامه داردد......
🙂😇
- ۷.۹k
- ۰۹ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط