بالهای سرخ پارت ۱
صبح کلاس 1-A با صدای کشیده شدن صندلی‌ها روی زمین شروع شد.
آیزاوا هنوز نیامده بود و نصف کلاس مشغول کار خودش بود.
آیرا از کنار در وارد شد.
نه معرفی‌ای در کار بود، نه ورود نمایشی.
فقط یک کیف روی شانه‌اش و دو بال بزرگ که برای رد شدن از چارچوب در مجبور شده بود کمی جمعشان کند.
چند نگاه سمتش چرخید.
آیرا توجهی نکرد.
نگاهش را روی صندلی‌های خالی چرخاند.
یک صندلی کنار پنجره بود.
یکی هم نزدیک باکوگو.
چند لحظه مردد ماند.
بعد همان کنار پنجره نشست.
کیفش را پایین گذاشت و یکی از بال‌هایش را کمی باز کرد تا پرهای فشرده‌شده دوباره مرتب شوند.
صدای مردی از کنار دستش آمد.
باکوگو: «اگه قراره بال‌هات رو باز کنی، حداقل مراقب باش به کسی نخوره.»
آیرا سرش را چرخاند.
آیرا: «بهت خورد؟»
باکوگو: «نه.»
آیرا: «پس مشکلی نیست.»
باکوگو نگاه کوتاهی به او انداخت.
باکوگو: «هست. پرهات نزدیک میزن.»
آیرا یک نگاه به فاصله‌ی بال خودش تا میز او انداخت.
آیرا: «حدود بیست سانته.»
باکوگو: «مهم نیست.»
آیرا شانه بالا انداخت و بال‌هایش را جمع‌تر کرد.
آیرا: «باشه.»
و تمام.
نه بحثی شد، نه دعوایی.
باکوگو برگشت سر دفترش.
آیرا هم مشغول مرتب کردن وسایلش شد.
چند دقیقه بعد، مینا از ردیف جلویی برگشت.
مینا: «تو تازه اومدی، نه؟»
آیرا: «آره.»
مینا: «اسم؟»
آیرا: «آیرا.»
مینا: «فقط آیرا؟»
آیرا: «تاکامی.»
مینا مکث کرد.
چشم‌هایش کمی گرد شد.
مینا: «تاکامی؟»
آیرا فهمید.
آیرا: «آره.»
مینا: «تو...»
آیرا با اشاره‌ی کوچکی به بال‌هایش جوابش را داد.
آیرا: «بله. خواهر هاوکس.»
مینا چند ثانیه خیره ماند.
مینا: «جدی؟»
آیرا خندید.
آیرا: «متأسفانه.»
مینا خندید.
مینا: «این "متأسفانه" خیلی چیزها رو توضیح داد.»
از آن طرف کلاس صدای خنده‌ی کوتاه کیریشیما بلند شد.
باکوگو چیزی نگفت.
اما برای اولین بار از وقتی آیرا وارد شده بود، نگاهش را از دفترش برداشت و چند ثانیه به او نگاه کرد.
آیرا متوجه نشد.
---
زنگ تمرین که خورد، همه به سمت زمین تمرین رفتند.
آیرا طبق معمول کمی عقب‌تر از بقیه حرکت می‌کرد.
نه به خاطر اینکه خجالتی باشد.
بال‌هایش فضای بیشتری می‌گرفتند و ترجیح می‌داد وسط جمع گیر نکند.
در محوطه، آیزاوا فهرست تمرین را خواند.
آیزاوا: «تمرین امروز دو نفره است. جفت‌ها رو خودتون انتخاب کنید.»
بچه‌ها شروع کردند به تقسیم شدن.
آیرا دست‌هایش را در جیب لباس ورزشی‌اش فرو برد.
کسی را نمی‌شناخت.
قبل از اینکه تصمیم بگیرد چه کار کند، صدایی از پشت سرش آمد.
باکوگو: «تو.»
آیرا برگشت.
آیرا: «من؟»
باکوگو به زمین تمرین اشاره کرد.
باکوگو: «تو با من.»
آیرا چند لحظه نگاهش کرد.
آیرا: «چرا؟»
باکوگو: «چون پرواز می‌کنی.»
آیرا ابرو بالا انداخت.
آیرا: «استدلال عمیقی بود.»
باکوگو: «می‌خوای با یکی دیگه بری؟»
آیرا به اطراف نگاه کرد.
تقریباً همه جفت شده بودند.
آیرا: «نه.»
باکوگو برگشت.
باکوگو: «پس بیا.»
این بار آیرا لبخند خیلی کوچکی زد.
آیرا: «باشه.»
و این اولین باری بود که آن دو، بدون دعوا و بدون اینکه حتی خودشان بدانند، کنار هم قرار گرفتند.
نه کراشی بود.
نه نگاه عاشقانه‌ای.
نه اتفاق بزرگی.
فقط یک تمرین ساده.
اما بعدها، هر دو یادشان می‌آمد که همه‌چیز از همان «تو با من» شروع شده بود
آیزاوا هنوز نیامده بود و نصف کلاس مشغول کار خودش بود.
آیرا از کنار در وارد شد.
نه معرفی‌ای در کار بود، نه ورود نمایشی.
فقط یک کیف روی شانه‌اش و دو بال بزرگ که برای رد شدن از چارچوب در مجبور شده بود کمی جمعشان کند.
چند نگاه سمتش چرخید.
آیرا توجهی نکرد.
نگاهش را روی صندلی‌های خالی چرخاند.
یک صندلی کنار پنجره بود.
یکی هم نزدیک باکوگو.
چند لحظه مردد ماند.
بعد همان کنار پنجره نشست.
کیفش را پایین گذاشت و یکی از بال‌هایش را کمی باز کرد تا پرهای فشرده‌شده دوباره مرتب شوند.
صدای مردی از کنار دستش آمد.
باکوگو: «اگه قراره بال‌هات رو باز کنی، حداقل مراقب باش به کسی نخوره.»
آیرا سرش را چرخاند.
آیرا: «بهت خورد؟»
باکوگو: «نه.»
آیرا: «پس مشکلی نیست.»
باکوگو نگاه کوتاهی به او انداخت.
باکوگو: «هست. پرهات نزدیک میزن.»
آیرا یک نگاه به فاصله‌ی بال خودش تا میز او انداخت.
آیرا: «حدود بیست سانته.»
باکوگو: «مهم نیست.»
آیرا شانه بالا انداخت و بال‌هایش را جمع‌تر کرد.
آیرا: «باشه.»
و تمام.
نه بحثی شد، نه دعوایی.
باکوگو برگشت سر دفترش.
آیرا هم مشغول مرتب کردن وسایلش شد.
چند دقیقه بعد، مینا از ردیف جلویی برگشت.
مینا: «تو تازه اومدی، نه؟»
آیرا: «آره.»
مینا: «اسم؟»
آیرا: «آیرا.»
مینا: «فقط آیرا؟»
آیرا: «تاکامی.»
مینا مکث کرد.
چشم‌هایش کمی گرد شد.
مینا: «تاکامی؟»
آیرا فهمید.
آیرا: «آره.»
مینا: «تو...»
آیرا با اشاره‌ی کوچکی به بال‌هایش جوابش را داد.
آیرا: «بله. خواهر هاوکس.»
مینا چند ثانیه خیره ماند.
مینا: «جدی؟»
آیرا خندید.
آیرا: «متأسفانه.»
مینا خندید.
مینا: «این "متأسفانه" خیلی چیزها رو توضیح داد.»
از آن طرف کلاس صدای خنده‌ی کوتاه کیریشیما بلند شد.
باکوگو چیزی نگفت.
اما برای اولین بار از وقتی آیرا وارد شده بود، نگاهش را از دفترش برداشت و چند ثانیه به او نگاه کرد.
آیرا متوجه نشد.
---
زنگ تمرین که خورد، همه به سمت زمین تمرین رفتند.
آیرا طبق معمول کمی عقب‌تر از بقیه حرکت می‌کرد.
نه به خاطر اینکه خجالتی باشد.
بال‌هایش فضای بیشتری می‌گرفتند و ترجیح می‌داد وسط جمع گیر نکند.
در محوطه، آیزاوا فهرست تمرین را خواند.
آیزاوا: «تمرین امروز دو نفره است. جفت‌ها رو خودتون انتخاب کنید.»
بچه‌ها شروع کردند به تقسیم شدن.
آیرا دست‌هایش را در جیب لباس ورزشی‌اش فرو برد.
کسی را نمی‌شناخت.
قبل از اینکه تصمیم بگیرد چه کار کند، صدایی از پشت سرش آمد.
باکوگو: «تو.»
آیرا برگشت.
آیرا: «من؟»
باکوگو به زمین تمرین اشاره کرد.
باکوگو: «تو با من.»
آیرا چند لحظه نگاهش کرد.
آیرا: «چرا؟»
باکوگو: «چون پرواز می‌کنی.»
آیرا ابرو بالا انداخت.
آیرا: «استدلال عمیقی بود.»
باکوگو: «می‌خوای با یکی دیگه بری؟»
آیرا به اطراف نگاه کرد.
تقریباً همه جفت شده بودند.
آیرا: «نه.»
باکوگو برگشت.
باکوگو: «پس بیا.»
این بار آیرا لبخند خیلی کوچکی زد.
آیرا: «باشه.»
و این اولین باری بود که آن دو، بدون دعوا و بدون اینکه حتی خودشان بدانند، کنار هم قرار گرفتند.
نه کراشی بود.
نه نگاه عاشقانه‌ای.
نه اتفاق بزرگی.
فقط یک تمرین ساده.
اما بعدها، هر دو یادشان می‌آمد که همه‌چیز از همان «تو با من» شروع شده بود
- ۵.۸k
- ۲۸ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
