RED MOON=P2
ویو (سئویون)
همهمهی کلاس با ورود معلم آرام گرفت.
همه از جا بلند شدند.
ـ «صبح بخیر.»
بعد از سلام، همه نشستند و معلم نگاهی به لیست کلاس انداخت.
«قبل از شروع درس، یک دانشآموز انتقالی داریم.»
در کلاس باز شد.
پسری قدبلند با موهای مشکی و چهرهای سرد وارد شد.
قدمهایش آرام و مطمئن بود؛ بدون اینکه حتی نگاهی به اطرافش بیندازد، مقابل معلم ایستاد.
ـ «خودت رو معرفی کن.»
نگاهش برای لحظهای روی کلاس چرخید.
«کیم تهیونگ.»
زمزمهی آرامی بین دانشآموزها پیچید.
«همونیه که رتبهی دیاموند گرفته...»
«چقدر ترسناکه...»
«هیچ احساسی توی چهرهش نیست...»
بیتفاوت کتابم را بستم و برای اولین بار نگاهم را به سمتش بردم.
چند ثانیه...
فقط چند ثانیه.
چشمهای تیرهاش کاملاً بیاحساس بودند.
نه کنجکاوی...
نه تعجب...
نه حتی ذرهای علاقه.
درست مثل خودم.
معلم به آخر کلاس اشاره کرد.
«صندلی کنار کیم سئویون خالیه. از امروز اونجا میشینی.»
بدون هیچ حرفی به سمتم آمد.
صدای قدمهایش در سکوت کلاس واضح شنیده میشد.
روی صندلی کنارم نشست.
نه سلامی...
نه نگاهی...
انگار اصلاً حضور من برایش اهمیتی نداشت.
برایم مهم نبود.
کتابم را دوباره باز کردم و مشغول مطالعه شدم.
چند دقیقه بعد معلم شروع به تدریس کرد.
در تمام مدت کلاس، حتی یک کلمه هم بین من و او رد و بدل نشد.
اما هر از گاهی، حس میکردم نگاه بعضی از دانشآموزها بین من و او در رفتوآمد است.
شاید چون هر دو رتبهی دیاموند بودیم...
یا شاید به خاطر سکوتی که از هر دوی ما سنگینتر بود.
زنگ اول که به صدا درآمد، معلم از کلاس خارج شد.
ناگهان چند نفر دور نیمکتمان جمع شدند.
«سئویون، واقعاً IQت بالای ۱۸۰ئه؟»
«تهیونگ، از کدوم مدرسه اومدی؟»
«شما دو نفر قبلاً همدیگه رو میشناختین؟»
بدون اینکه پاسخی بدهم، کتابم را برداشتم و از جا بلند شدم.
بیتوجه به نگاههای پشت سرم، از کلاس خارج شدم.
تنها چیزی که میخواستم...
سکوت بود.
همهمهی کلاس با ورود معلم آرام گرفت.
همه از جا بلند شدند.
ـ «صبح بخیر.»
بعد از سلام، همه نشستند و معلم نگاهی به لیست کلاس انداخت.
«قبل از شروع درس، یک دانشآموز انتقالی داریم.»
در کلاس باز شد.
پسری قدبلند با موهای مشکی و چهرهای سرد وارد شد.
قدمهایش آرام و مطمئن بود؛ بدون اینکه حتی نگاهی به اطرافش بیندازد، مقابل معلم ایستاد.
ـ «خودت رو معرفی کن.»
نگاهش برای لحظهای روی کلاس چرخید.
«کیم تهیونگ.»
زمزمهی آرامی بین دانشآموزها پیچید.
«همونیه که رتبهی دیاموند گرفته...»
«چقدر ترسناکه...»
«هیچ احساسی توی چهرهش نیست...»
بیتفاوت کتابم را بستم و برای اولین بار نگاهم را به سمتش بردم.
چند ثانیه...
فقط چند ثانیه.
چشمهای تیرهاش کاملاً بیاحساس بودند.
نه کنجکاوی...
نه تعجب...
نه حتی ذرهای علاقه.
درست مثل خودم.
معلم به آخر کلاس اشاره کرد.
«صندلی کنار کیم سئویون خالیه. از امروز اونجا میشینی.»
بدون هیچ حرفی به سمتم آمد.
صدای قدمهایش در سکوت کلاس واضح شنیده میشد.
روی صندلی کنارم نشست.
نه سلامی...
نه نگاهی...
انگار اصلاً حضور من برایش اهمیتی نداشت.
برایم مهم نبود.
کتابم را دوباره باز کردم و مشغول مطالعه شدم.
چند دقیقه بعد معلم شروع به تدریس کرد.
در تمام مدت کلاس، حتی یک کلمه هم بین من و او رد و بدل نشد.
اما هر از گاهی، حس میکردم نگاه بعضی از دانشآموزها بین من و او در رفتوآمد است.
شاید چون هر دو رتبهی دیاموند بودیم...
یا شاید به خاطر سکوتی که از هر دوی ما سنگینتر بود.
زنگ اول که به صدا درآمد، معلم از کلاس خارج شد.
ناگهان چند نفر دور نیمکتمان جمع شدند.
«سئویون، واقعاً IQت بالای ۱۸۰ئه؟»
«تهیونگ، از کدوم مدرسه اومدی؟»
«شما دو نفر قبلاً همدیگه رو میشناختین؟»
بدون اینکه پاسخی بدهم، کتابم را برداشتم و از جا بلند شدم.
بیتوجه به نگاههای پشت سرم، از کلاس خارج شدم.
تنها چیزی که میخواستم...
سکوت بود.
- ۳.۳k
- ۱۸ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط