عمو های من

p30

شب، بعد از اون همه بغل و بوسه و قربون‌صدقه، تهیونگ و ا.ت آخرش همدیگه رو بغل کرده خوابشون برد. تهیونگ مثل همیشه یه دستش زیر سر ا.ت بود، اون یکی دستش دور کمرش حلقه شده بود و حتی تو خواب هم ول‌کن نبود.

صبح، نور آفتاب از لای پرده‌ها افتاد روی صورت ا.ت و مجبورش کرد چشم‌هاش رو باز کنه. چند لحظه طول کشید تا بفهمه کجاست، بعد گرمای بدن تهیونگ رو کنار خودش حس کرد و ناخودآگاه یه لبخند آروم نشست روی لبش.

چند ثانیه فقط به صورت آروم و معصوم تهیونگ نگاه کرد؛ موهای به‌هم‌ریخته، مژه‌های بلند، لب‌هایی که دیشب هزار بار بوسیده بود… با نوک انگشت، خط فکش رو آروم رد گرفت.

آروم زمزمه کرد: «خوابالو… من می‌رم یه چیزی بخورم، تو بخواب، شاهزاده‌م.»

خیلی یواش از بغلش دراومد که بیدارش نکنه، یه بار دیگه روی پیشونیش رو بوسید و از اتاق زد بیرون.

رفت سمت آشپزخونه. خونه غیر از صدای پاهای خودش، هیچ صدایی نداشت. نه خنده‌ی نامجون، نه غر زدن یونی، نه شیطونی‌های جیمین و جونگ‌کوک، نه تیکه‌های سوگا، نه جی‌هوپِ همیشه شاد.

ا.ت ابروهاش رو جمع کرد.

«عجیبه… هنوز نیومدن؟»

سریع گوشی‌اش رو برداشت، تو گروهی که بین خودش و اعضا بود، آخرین پیام رو چک کرد. دیشب، قبل از اینکه با تهیونگ برن ساحل، یه پیام از نامجون بود:

«یه کار فوری از طرف باند پیش اومده، ممکنه دیر بیایم. شما دوتا نگران نباشید و استراحت کنید.»

ا.ت نفسش رو داد بیرون.

«آها… پس برای همینه.»

ولی با این حال، یه قلقلکِ نگرانی ته دلش بود. رفت یه لیوان آب‌میوه برای خودش ریخت، یه لقمه نون و پنیر برداشت، نشست پشت میز و با نگاهش خونه‌ی ساکت رو می‌پایید. سکوت، یه جوری سنگین بود. نه اون سکوت قشنگ شب قبل، یه جور سکوت ناشناس.

همون موقع، صدای قدم‌های کند و خواب‌آلود تهیونگ از راهرو پیچید. با تی‌شرت گشاد و موهای شلخته، چشم‌هاش هنوز نیمه‌باز بود.

«چرا تنهایی اومدی؟ حداقل منو هم بیدار می‌کردی، کوچولوی من.»

ا.ت لبخند زد. «خواستم شاهزاده‌مو از تخت نکشم پایین.»

تهیونگ اومد پشت سرش، از پشت بغلش کرد؛ چونه‌اش رو گذاشت روی شونه‌ی ا.ت و گفت: «صبح بخیر، همه‌چیز من.»

ا.ت دستش رو گذاشت روی دستای تهیونگ. «تهیونگ… هنوز هیچ‌کدوم برنگشتن.»

تهیونگ یه لحظه ساکت شد. می‌دونست باند یعنی چی، می‌دونست “کار فوری” یعنی ممکنه برنگردن، ممکنه دیرتر از چیزی که باید بیان. ولی نمی‌خواست اون ترس رو تو دل ا.ت زنده کنه.

نفسش رو آروم کشید تو و گفت:

«آره، پیام نامجون رو دیدم. بعضی کارها هست که ما…» یه مکث کرد، بعد نرم‌تر ادامه داد: «… باید بهش عادت کنیم. ولی یه چیز هست که نمی‌خوام هیچ‌وقت بهش عادت کنی.»

ا.ت برگشت و نگاهش کرد. «چی؟»

تهیونگ روبه‌روش نشست، صندلی رو کشید نزدیک، طوری که زانوهاشون به هم خورد. دست‌های ا.ت رو تو دست خودش گرفت، مثل کسی که می‌خواد یه قول خیلی جدی بده.

«اینکه تنها باشی. حتی اگه اعضا نباشن، حتی اگه باند ما رو بکشه تو هزار تا دردسر، تو هیچ‌وقت تنها نمی‌مونی. من اینجام. تا آخرش. هر چی که “آخرش” باشه.»

یه لحظه سکوت بین‌شون افتاد. اما این بار، سکوت ترسناک نبود، پر بود از یه جور فهمیدن. ا.ت توی چشم‌های تهیونگ، به‌جای ترس، یه تصمیم محکم دید. انگار تهیونگ از اون شب به بعد، یه چیزی تو وجودش قوی‌تر شده بود.

ا.ت لبخند زد، اون لبخند کوچیک اما مطمئن.

«باشه. پس حتی اگه همه‌شون بیرون باشن، ما دو تا… خانواده‌ایم، نه؟»

تهیونگ بدون لحظه‌ای فکر کردن جواب داد:

«ما دو تا هسته‌ی خانواده‌ایم. بقیه هر وقت بتونن، برمی‌گردن دورمون جمع می‌شن.»

ا.ت خندید. «جمله‌ات خیلی قشنگ بود، عمو فیلسوف.»

تهیونگ هم خندید و دست ا.ت رو بوسید. «از سرم پرتی توئه، خانوم نابودکننده‌ی تمرکز.»

اون صبح، بدون اینکه بقیه باشن، بدون شلوغی و سروصدا، فقط ا.ت و تهیونگ پشت میز کوچیک آشپزخونه نشستن، نون و پنیر ساده خوردن، بین هر لقمه چندتا بوسه رد و بدل شد، چندتا قربون‌صدقه، چندتا نگاه طولانی.

اعضا؟

اونا جایی اون بیرون بودن، وسط کارهای خطرناک باند، وسط دنیایی که همیشه یه قدم با تاریکی فاصله داشت. ولی برای اولین بار، ا.ت حس کرد حتی اگر همه‌ی دنیا علیه‌شون باشه، همین‌قدر که تهیونگ رو داره، همین‌قدر که این خونه و این صبح‌ها هست… یه جور خوشبختی عجیبی توی زندگیش جریان داره.

فیکشون شاید با این صحنه‌ی معمولی تموم شد؛ یه صبح ساده، یه صبحونه‌ی معمولی، چند تا لبخند و چند تا بوسه.

اما واقعیتش این بود که داستان واقعی‌شون، از همین‌جا تازه شروع شده بود.

پایان..