شیر موز من
شیر موز من
..🍌
part.1
در یخچال رو باز کردم و چشمم مستقیم رفت سمت همون ردیف همیشگی.
شیش تا شیر موز، مرتب چیده شده بودن. درست همون‌جوری که دیشب گذاشته بودم.
لبخند کوچیکی روی لبم نشست. دستم دراز شد تا یکی‌شون رو بردارم که...
یکی کم بود.
دست‌هام برای لحظه‌ای وسط هوا موند.
شیش تا نبود. پنج تا بود.
ابروهام گره خوردن. در یخچال رو بیشتر باز کردم و با دقت نگاه کردم. نه. اشتباه ندیده بودم. یکی واقعاً نبود.
صدا از پشت سرم اومد. صدای پاهای برهنه روی کف آشپزخونه.
ـ صبح بخیر، کوکی.
برگشتم. تهیونگ با موی به‌هم‌ریخته و یکی از هودی‌های من، لبخند خواب‌آلودی روی لبش داشت و یه جعبه شیر موز خالی تو دستش می‌چرخوند.
همون جعبه.
چشم‌هام تنگ شدن.
ـ اون چیه؟
تهیونگ نگاهش انداخت به جعبه خالی تو دستش، بعد به من، و با بی‌خیالی شونه بالا انداخت.
ـ شیر موز؟
ـ شیر موزِ "من".
لبخندش کمی پهن‌تر شد. اومد جلو و جعبه خالی رو انداخت تو سطل آشغال، بعد دستش رو گذاشت روی کمرم و خواست ببو،سم، اما من سرم رو عقب کشیدم.
ـ جدی می‌گی الان؟
- چی؟ یه دونه بیشتر نبود.
ـ پنج تا دیگه هم هست. چرا مال منو خوردی؟
تهیونگ ابروهاش رو بالا داد و خندید.
ـ چون دوست‌پسرتم؟ چون گرسنه بودم؟ چون تو خواب بودی و من نمی‌خواستم بیدارت کنم؟
نگاهش کردم. اون هنوزم داشت می‌خندید. انگار نمی‌فهمید موضوع چقدر جدیه.
من شیر موزم رو با هیچ‌کس شریک نمی‌شدم. حتی با جیمین. حتی با نامجون. حتی با خود تهیونگ.
و اون اینو می‌دونست.
ـ تهیونگ.
ـ ممم؟
ـ تو شیر موز منو خوردی.
این بار لحنم پایین‌تر اومد. تهیونگ بالاخره متوجه شد که من شوخی نمی‌کنم. لبخندش کم‌کم محو شد و دستش رو از روی کمرم برداشت.
ـ کوک... فقط یه دونه بود.
ـ یه دونه از مال *من*.
چند ثانیه همدیگه رو نگاه کردیم. سکوت سنگینی بینمون افتاد.
بعد تهیونگ آهی کشید و دستش رو برد پشت گردنش.
ـ پس چی کار کنم؟ برم برات بخرم؟
ـ نه.
نزدیک‌تر شدم. دستم رفت و چانه‌اش رو گرفتم، مجبورش کردم نگاهم کنه.
ـ این بار فقط حرف می‌زنم. بار بعدی...
ممکنه تنبیه‌ت کنم.
چشم‌های تهیونگ کمی گرد شدن. اما گوشه‌ی لبش دوباره بالا رفت.
ـ تنبیه؟
ـ آره.
انگشتم رو از روی چانه‌اش برداشتم و برگشتم سمت یخچال. یکی از شیر موزهای باقی‌مانده رو برداشتم، درش رو باز کردم و یه جرعه نوشیدم. بعد نگاهش کردم.
ـ و تو حق نداری حتی یه قطره‌ش رو هم بخوری.
تهیونگ به جعبه تو دستم خیره شد، بعد به لب‌هام، و آروم گفت:
ـ ظالم.
من فقط پوزخند زدم.
ـ مال منه..........
ادامه دارد..........
فیکشن درخواستی
توی این فیکشن قصد توهین ندارم
فقط یه فیکشنه و واقعی نیست
همین
هیچ‌گونه شیپی هم درکار نیست
..🍌
part.1
در یخچال رو باز کردم و چشمم مستقیم رفت سمت همون ردیف همیشگی.
شیش تا شیر موز، مرتب چیده شده بودن. درست همون‌جوری که دیشب گذاشته بودم.
لبخند کوچیکی روی لبم نشست. دستم دراز شد تا یکی‌شون رو بردارم که...
یکی کم بود.
دست‌هام برای لحظه‌ای وسط هوا موند.
شیش تا نبود. پنج تا بود.
ابروهام گره خوردن. در یخچال رو بیشتر باز کردم و با دقت نگاه کردم. نه. اشتباه ندیده بودم. یکی واقعاً نبود.
صدا از پشت سرم اومد. صدای پاهای برهنه روی کف آشپزخونه.
ـ صبح بخیر، کوکی.
برگشتم. تهیونگ با موی به‌هم‌ریخته و یکی از هودی‌های من، لبخند خواب‌آلودی روی لبش داشت و یه جعبه شیر موز خالی تو دستش می‌چرخوند.
همون جعبه.
چشم‌هام تنگ شدن.
ـ اون چیه؟
تهیونگ نگاهش انداخت به جعبه خالی تو دستش، بعد به من، و با بی‌خیالی شونه بالا انداخت.
ـ شیر موز؟
ـ شیر موزِ "من".
لبخندش کمی پهن‌تر شد. اومد جلو و جعبه خالی رو انداخت تو سطل آشغال، بعد دستش رو گذاشت روی کمرم و خواست ببو،سم، اما من سرم رو عقب کشیدم.
ـ جدی می‌گی الان؟
- چی؟ یه دونه بیشتر نبود.
ـ پنج تا دیگه هم هست. چرا مال منو خوردی؟
تهیونگ ابروهاش رو بالا داد و خندید.
ـ چون دوست‌پسرتم؟ چون گرسنه بودم؟ چون تو خواب بودی و من نمی‌خواستم بیدارت کنم؟
نگاهش کردم. اون هنوزم داشت می‌خندید. انگار نمی‌فهمید موضوع چقدر جدیه.
من شیر موزم رو با هیچ‌کس شریک نمی‌شدم. حتی با جیمین. حتی با نامجون. حتی با خود تهیونگ.
و اون اینو می‌دونست.
ـ تهیونگ.
ـ ممم؟
ـ تو شیر موز منو خوردی.
این بار لحنم پایین‌تر اومد. تهیونگ بالاخره متوجه شد که من شوخی نمی‌کنم. لبخندش کم‌کم محو شد و دستش رو از روی کمرم برداشت.
ـ کوک... فقط یه دونه بود.
ـ یه دونه از مال *من*.
چند ثانیه همدیگه رو نگاه کردیم. سکوت سنگینی بینمون افتاد.
بعد تهیونگ آهی کشید و دستش رو برد پشت گردنش.
ـ پس چی کار کنم؟ برم برات بخرم؟
ـ نه.
نزدیک‌تر شدم. دستم رفت و چانه‌اش رو گرفتم، مجبورش کردم نگاهم کنه.
ـ این بار فقط حرف می‌زنم. بار بعدی...
ممکنه تنبیه‌ت کنم.
چشم‌های تهیونگ کمی گرد شدن. اما گوشه‌ی لبش دوباره بالا رفت.
ـ تنبیه؟
ـ آره.
انگشتم رو از روی چانه‌اش برداشتم و برگشتم سمت یخچال. یکی از شیر موزهای باقی‌مانده رو برداشتم، درش رو باز کردم و یه جرعه نوشیدم. بعد نگاهش کردم.
ـ و تو حق نداری حتی یه قطره‌ش رو هم بخوری.
تهیونگ به جعبه تو دستم خیره شد، بعد به لب‌هام، و آروم گفت:
ـ ظالم.
من فقط پوزخند زدم.
ـ مال منه..........
ادامه دارد..........
فیکشن درخواستی
توی این فیکشن قصد توهین ندارم
فقط یه فیکشنه و واقعی نیست
همین
هیچ‌گونه شیپی هم درکار نیست
- ۵۷
- ۲۴ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
