سناریو سانزو

قند عسل من 🍬
P:::19
‌  ♡   ‌ ‌    ❍ㅤ       ⎙  ‌   
  ⌲
ˡᶦᵏᵉ ‌  ᶜᵒᵐᵐᵉⁿᵗ      ˢᵃᵛᵉ     ˢʰᵃʳᵉ

Luna──★ ˙ ̟ !!
───── ⋆⋅☆⋅⋆ ─────
سانزو از خونه بیرون زد و سوار ماشین شد و به سمت بیمارستان روند با اینکه تار میدید
وقتی به بیمارستان رسید داخل شد و بدون توجه به همه وارد بیمارستان شد و در اتاق ا.ت رو با لگد باز کرد
نگاه دکتر و همه پرستار ها به سمت سانزو برگشت و با چهره های متعجب بهش زل زدن
دکتر: تو اینجا چیکار میکنی؟ اگه میخوای تلاش کنی که اون تو رو یادش بیاد باید بگم-
سانزو حرف دکتر رو قطع کرد و دکتر رو هل داد عقب و با صدای آرومی زمزمه کرد
سانزو: هیس... من باید ا.ت رو ببرم...
چشمای دکتر از تعجب گشاد شد
دکتر: نه تو نمیتونی همینجوری اینکار رو بکنی!
سانزو سکوت کرد و پوزخندی زد و بدون توجه به دکتر برگشت به سمت ا.ت و با صدای ترسناک و عجیب و غریبی آروم زمزمه کرد
سانزو: اومدم ببرمت... عشق من...
ا.ت که نمیدونست چه خبره با ترس و لرز زمزمه کرد(هنوز قدرت کافی برای بلند صحبت کردن رو به دست نیاوارده)
ا.ت: من... نمیدونم تو کی هستی... لطفا برو...
سانزو مکثی کرد و دوباره با همون صدا زمزمه کرد
سانزو: مهم نیست... تو با من میای...
دکتر و پرستار ها که تا حالا غرق تماشا بودن به خودشون اومدن و سعی کردن جلوی سانزو رو بگیرن اما سانزو کاتاناش رو که زیر شلوارش قایم کرد بود رو کشید بیرون و گذاشت روی گردن دکتر
دکتر: با این کار به هیچی نمیرسی
سانزو: با این کار دیگه کسی نیست که جلومو بگیره... ا.ت تمام چیزیه که میخوام...دکتر مکثی کرد
دکتر: به هر حال که یه روز میمیرم، اهمیتی نمیدم اگر امروز باشه
سانزو بدون اهمیت به حرف های دکتر گلوی دکتر رو برید و خون به دیوار سفید بیمارستان پاشید و بدن بی جان دکتر روی زمین افتاد...
پرستار ها که ترسیده بودن و زبونشون بند اومده بود از اتاق فرار کردن و درخواست کمک کردن
سانزو که دید با ا.ت تنهاست جلوی تخت ا.ت زانو زد
سانزو: قراره تا ابد با هم باشیم قند عسل من...
ا.ت با نگاهی ترسیده به سانزو نگاه کرد
سانزو بلند شد و سوزن سِرُم رو از دست ا.ت جدا کرد و ا.ت رو بین پتو پیچید
حرکاتش آروم و با آرامش بود
که در همین حین بقیه کارکنان و افراد حاضر در بیمارستان از در وارد شدن و سعی کردن سانزو رو مهار کنن و ا.ت رو نجات بدن
اما سانزو ا.ت رو توی بغلش نگه داشت و با دست دیگش مشغول به کار با کاتاناش شد...
چند دقیقه گذشت
بیمارستان مثل قبرستون در سکوت بود و مثل باغ پر از گل رز قرمز بودن
فقط صدای قدم های سانزو میومد که روی خون راه می‌رفت و گاهی با پا جنازه ها رو کنار میزد و راه خودش رو باز می‌کرد
سانزو حتی به بیمار ها هم رحم نکرده بود...
ا.ت که از ترس بیهوش شد بود و رنگش پوستش مثل گچ شده بود در آغوش سانزو بود
سانزو سوار ماشین شد و ا.ت رو هم گذاشت تو ماشین
کل هیکل سانزو خونی بود...
شروع به رانندگی کرد تا رسید به خونه و اونجا مایکی رو دید که با چهره ای نامعلوم دست به سینه دم در منتظره و سرش به خاطر ضربه سانزو کبود شده...
سانرو از ماشین پیاده شد و مایکی با دیدن سانزو چشماش از تعجب گشاد شد و داد زد
مایکی: این چه وضعشه؟! چه غلطی کردی؟!
سانزو: ارزشش رو داشت... در عوض ا.ت رو پس گرفتم...
مایکی پوزخندی زد و با لحن پر از اعتماد به نفس لب زد
مایکی: هه، تو درواقع ا.ت رو برای من آواردی
این یه جمله کافی بود تا سانزو بفهمه ماجرا از چه قراره...
سانزو به اطراف با دقت نگاه کرد و دید که تمام اعضای باند از سایه ها با اصلحه بیرون و دور مایکی جمع شدن و با نگاه های جدی و تحقیر آمیز به سانزو نگاه کردن
مایکی: فکر کردی میزاریم با ا.ت در بری؟ نه از این خبرا نیست
سانزو: فکر نکنم بتونید منو شکست بدید
مایکی‌: چه اعتماد به سقفی
سانزو: اجازه نمید-
در همین حین صدای آژیر پلیس به گوش رسید و حرف سانزو رو قطع کرد...


برای پارت بعد: 65 لایک


ادامه دارد...


ִֶָ. ..𓂃 ࣪ ִֶָ🪽་༘࿐‧₊˚♪ 𝄞₊˚⊹‧₊˚♪ 𝄞₊˚⊹‧₊˚♪ 𝄞₊˚⊹⋆.˚✮🎧✮˚.⋆˚˖𓍢🌷✧˚.🎀⋆