سناریوی داستان : قلبی از سنگ برای خواندن کپشن چک شه
{سناریوی شماره ۸}
|| پارت دهم |
نام سناریو:
《 قلبی از سنگ 》
کاتسوکی برای چند ثانیه همچنان در حالت آماده باش باقی ماند، سپس به آرامی پایین آمد. نفسهایش به شدت به شماره افتاده بود.
الا از پشت او بلند شد و با چشمانی از تعجب باز به او نگاه کرد. درد در قفسه سینهاش دوباره شروع به تیر کشیدن کرده بود.
**الا (لرزان):**
"پلیس... میرسند. ما... ما باید برویم."
**کاتسوکی (با نگاهی خیره به تاریکی که سایه در آن ناپدید شده بود):** "نه. این بار نه. این بار من فرار نمیکنم."
او مستقیم به چشمان الا نگاه کرد. نگاهش پر از تصمیم بود.
**کاتسوکی:**
"آن تلفن را به من بده."
الا با تعجب از جیبش تلفن را درآورد. کاتسوکی آن را گرفت و با سرعت شروع به تایپ کردن کرد. او یک پیام برای ایزوکو فرستاد، تنها یک کلمه: **"آشیگاه"** و سپس مختصات تقریبی محل را.
او تلفن را خاموش کرد و به الا برگشت.
**کاتسوکی (با آرامش عجیبی):**
"الا... تو دو انتخاب داری. یا با پلیس بروی و خودت را به دست یک سیستم فاسد بسپاری که احتمالاً با شتو در ارتباط است، یا با من بمانی و سعی کنیم ثابت کنیم که هیچکدام از ما قاتل نیستیم."
چراغهای ماشینهای پلیس حالا کاملاً نزدیک شده بودند. الا به چهره مصمم کاتسوکی نگاه کرد، به چشمان قرمزی که حالا نه خشم، بلکه عزمی راسخ در آنها موج میزد. سپس دستش را روی قلب تیرکشیدهاش گذاشت.
او همیشه تنها جنگیده بود. شاید وقتش بود که کمی به کسی اعتماد کند، حتی اگر این فرد یک غریبه عصبانی و فراری باشد.
**الا (با آهی سنگین):**
"میدونی چیست؟ از وقتی با تو آشنا شدم، روزم از شب سیاهتر شده... ولی حالا که فکر میکنم... من هم از آن سیستم خستهام."
او قدمی به جلو گذاشت.
**الا:**
"پس بیا بریم. قبل از اینکه آن مأمور لعنتی یا پلیس برگردند."
کاتسوکی گوشه لبش به نشانه لبخند بالا رفت. او اسلحهاش را در کمرش پنهان کرد و به سمت تاریکی های عمیقتر جنگل حرکت کرد. الا هم در پی او رفت، تلفن قدیمی را محکم در مشتش فشرد.
رقص سایههای آنها در نور مهتاب، با صدای آژیرهای نزدیکشونده پلیس، صحنه پایانی پارت هفتم بود. حالا دو قلب سنگین، با گذشتههای تاریک و آیندهای نامعلوم، به طور غیرمنتظرهای به هم پیوند خورده بودند.
.
.
.
.
سکوت پس از تیراندازی، سنگینتر از قبل روی سینههایشان نشست. صدای آلارم بنز مثل نبض یک غول زخمی در جنگل میتپید. کاتسوکی با چشمانی که از خشم و تمرکز میسوخت، به تاریکی خیره شده بود، اما ذهنش با سرعتی دیوانهوار در حال تحلیل بود.
*چطور آن مأمور دقیقاً اینجا را پیدا کرد؟ مگر اینکه... بداند ما کجا هستیم. مگر اینکه مسیرمان از قبل مشخص شده باشد.*
ناگهان نگاهش به الا افتاد، که داشت با لرزشی کنترلشده گرد و خاک را از روی لباسش تکاند. اما چیزی در نگاه او نبود... یک آرامش ساختگی؟ یک بازی؟ اصلاً چرا آنجا روی پشتبام بود؟
.
.
.
.
جواب سوال کاتسوکی به نظر تون چیه ؟
یعنی واقعا دستت کسی تو کار ؟
|| پارت دهم |
نام سناریو:
《 قلبی از سنگ 》
کاتسوکی برای چند ثانیه همچنان در حالت آماده باش باقی ماند، سپس به آرامی پایین آمد. نفسهایش به شدت به شماره افتاده بود.
الا از پشت او بلند شد و با چشمانی از تعجب باز به او نگاه کرد. درد در قفسه سینهاش دوباره شروع به تیر کشیدن کرده بود.
**الا (لرزان):**
"پلیس... میرسند. ما... ما باید برویم."
**کاتسوکی (با نگاهی خیره به تاریکی که سایه در آن ناپدید شده بود):** "نه. این بار نه. این بار من فرار نمیکنم."
او مستقیم به چشمان الا نگاه کرد. نگاهش پر از تصمیم بود.
**کاتسوکی:**
"آن تلفن را به من بده."
الا با تعجب از جیبش تلفن را درآورد. کاتسوکی آن را گرفت و با سرعت شروع به تایپ کردن کرد. او یک پیام برای ایزوکو فرستاد، تنها یک کلمه: **"آشیگاه"** و سپس مختصات تقریبی محل را.
او تلفن را خاموش کرد و به الا برگشت.
**کاتسوکی (با آرامش عجیبی):**
"الا... تو دو انتخاب داری. یا با پلیس بروی و خودت را به دست یک سیستم فاسد بسپاری که احتمالاً با شتو در ارتباط است، یا با من بمانی و سعی کنیم ثابت کنیم که هیچکدام از ما قاتل نیستیم."
چراغهای ماشینهای پلیس حالا کاملاً نزدیک شده بودند. الا به چهره مصمم کاتسوکی نگاه کرد، به چشمان قرمزی که حالا نه خشم، بلکه عزمی راسخ در آنها موج میزد. سپس دستش را روی قلب تیرکشیدهاش گذاشت.
او همیشه تنها جنگیده بود. شاید وقتش بود که کمی به کسی اعتماد کند، حتی اگر این فرد یک غریبه عصبانی و فراری باشد.
**الا (با آهی سنگین):**
"میدونی چیست؟ از وقتی با تو آشنا شدم، روزم از شب سیاهتر شده... ولی حالا که فکر میکنم... من هم از آن سیستم خستهام."
او قدمی به جلو گذاشت.
**الا:**
"پس بیا بریم. قبل از اینکه آن مأمور لعنتی یا پلیس برگردند."
کاتسوکی گوشه لبش به نشانه لبخند بالا رفت. او اسلحهاش را در کمرش پنهان کرد و به سمت تاریکی های عمیقتر جنگل حرکت کرد. الا هم در پی او رفت، تلفن قدیمی را محکم در مشتش فشرد.
رقص سایههای آنها در نور مهتاب، با صدای آژیرهای نزدیکشونده پلیس، صحنه پایانی پارت هفتم بود. حالا دو قلب سنگین، با گذشتههای تاریک و آیندهای نامعلوم، به طور غیرمنتظرهای به هم پیوند خورده بودند.
.
.
.
.
سکوت پس از تیراندازی، سنگینتر از قبل روی سینههایشان نشست. صدای آلارم بنز مثل نبض یک غول زخمی در جنگل میتپید. کاتسوکی با چشمانی که از خشم و تمرکز میسوخت، به تاریکی خیره شده بود، اما ذهنش با سرعتی دیوانهوار در حال تحلیل بود.
*چطور آن مأمور دقیقاً اینجا را پیدا کرد؟ مگر اینکه... بداند ما کجا هستیم. مگر اینکه مسیرمان از قبل مشخص شده باشد.*
ناگهان نگاهش به الا افتاد، که داشت با لرزشی کنترلشده گرد و خاک را از روی لباسش تکاند. اما چیزی در نگاه او نبود... یک آرامش ساختگی؟ یک بازی؟ اصلاً چرا آنجا روی پشتبام بود؟
.
.
.
.
جواب سوال کاتسوکی به نظر تون چیه ؟
یعنی واقعا دستت کسی تو کار ؟
- ۱۷.۴k
- ۰۶ شهریور ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۳۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط