#قلب_اهنین:{پارت_1}
#قلب_اهنین:{پارت_1}
باران تند و شدیدی به شیشه‌های سیاه ساختمان متروکه در حاشیه سئول می‌کوبید. داخل سالن، نور ضعیف یک لامپ که از سقف آویزان بود، سایه‌های بلندی روی زمین می‌انداخت. بوی فلز و باروت در فضا پیچیده بود.
جونگ‌کوک، با چشمانی که سردتر از یخ‌های قطب بود، ایستاده بود. لباسی تمام مشکی به تن داشت که حالا لکه‌های کوچکی از خون روی آستینش نقش بسته بود. او به مردی نگاه می‌کرد که روی زمین افتاده بود و از ترس لرز می‌کرد. جونگ‌کوک بدون اینکه حتی پلک بزند، با آرامشی ترسناک، دستکش چرمی‌اش را محکم کرد. او برای او فقط یک “هدف” بود، نه یک انسان.
“فکر کردی می‌تونی از زیر سایه‌ی ما در بری؟” صدای جونگ‌کوک بم و بسیار آرام بود، اما لرزه به تن هر کسی می‌انداخت. او با یک حرکت سریع و بی‌صدا، کار را تمام کرد. هیچ صدایی به گوش نرسید، فقط سکوت مرگبار سالن باقی ماند.
او با بی‌تفاوتی به سمت خروجی رفت تا با بقیه اعضا ملاقات کند، اما ناگهان متوجه شد که درِ پشتی سالن، که باید قفل باشد، نیمه‌باز است.
با سرعت و دقت یک شکارچی، اسلحه را از کمرش بیرون کشید و به سمت تاریکیِ پشت در حرکت کرد. قلبش مثل همیشه آرام می‌زد، اما هوشیاری‌اش در بالاترین حد بود.
ناگهان، از میان سایه‌ها، یک تصویر دیده شد. تو بودی. با لباس‌های خیس از باران و چشمانی که از وحشت گشاد شده بود. در دستت یک دوربین کوچک بود که برای پروژه‌ی عکاسی دانشگاهی از ساختمان‌های قدیمی استفاده می‌کردی. تو نباید اینجا می‌بود؛ نباید آن صحنه را می‌دیدتی.
جونگ‌کوک در عرض دو ثانیه فاصله را کم کرد. سردی اسلحه را روی پیشانی‌ات حس کردی. نفس‌های تندت در سکوت سالن پیچید. نگاه او، از خشمِ لحظه‌ای، به تعجبی عجیب تغییر کرد. او نه تنها با یک شاهد، بلکه با دختری روبرو شده بود که انگار از دنیای دیگری آمده بود؛ دختری که در میان آن همه خون و تاریکی، تنها نقطه روشنِ آن اتاق بود.
او اسلحه را پایین نیاورد، اما چشمانش ثابت ماند روی چشم‌های تو. زیر لب زمزمه کرد: “یک اشتباه بزرگ… یا شاید هم، یک تقدیرِ لعنتی.”
باران تند و شدیدی به شیشه‌های سیاه ساختمان متروکه در حاشیه سئول می‌کوبید. داخل سالن، نور ضعیف یک لامپ که از سقف آویزان بود، سایه‌های بلندی روی زمین می‌انداخت. بوی فلز و باروت در فضا پیچیده بود.
جونگ‌کوک، با چشمانی که سردتر از یخ‌های قطب بود، ایستاده بود. لباسی تمام مشکی به تن داشت که حالا لکه‌های کوچکی از خون روی آستینش نقش بسته بود. او به مردی نگاه می‌کرد که روی زمین افتاده بود و از ترس لرز می‌کرد. جونگ‌کوک بدون اینکه حتی پلک بزند، با آرامشی ترسناک، دستکش چرمی‌اش را محکم کرد. او برای او فقط یک “هدف” بود، نه یک انسان.
“فکر کردی می‌تونی از زیر سایه‌ی ما در بری؟” صدای جونگ‌کوک بم و بسیار آرام بود، اما لرزه به تن هر کسی می‌انداخت. او با یک حرکت سریع و بی‌صدا، کار را تمام کرد. هیچ صدایی به گوش نرسید، فقط سکوت مرگبار سالن باقی ماند.
او با بی‌تفاوتی به سمت خروجی رفت تا با بقیه اعضا ملاقات کند، اما ناگهان متوجه شد که درِ پشتی سالن، که باید قفل باشد، نیمه‌باز است.
با سرعت و دقت یک شکارچی، اسلحه را از کمرش بیرون کشید و به سمت تاریکیِ پشت در حرکت کرد. قلبش مثل همیشه آرام می‌زد، اما هوشیاری‌اش در بالاترین حد بود.
ناگهان، از میان سایه‌ها، یک تصویر دیده شد. تو بودی. با لباس‌های خیس از باران و چشمانی که از وحشت گشاد شده بود. در دستت یک دوربین کوچک بود که برای پروژه‌ی عکاسی دانشگاهی از ساختمان‌های قدیمی استفاده می‌کردی. تو نباید اینجا می‌بود؛ نباید آن صحنه را می‌دیدتی.
جونگ‌کوک در عرض دو ثانیه فاصله را کم کرد. سردی اسلحه را روی پیشانی‌ات حس کردی. نفس‌های تندت در سکوت سالن پیچید. نگاه او، از خشمِ لحظه‌ای، به تعجبی عجیب تغییر کرد. او نه تنها با یک شاهد، بلکه با دختری روبرو شده بود که انگار از دنیای دیگری آمده بود؛ دختری که در میان آن همه خون و تاریکی، تنها نقطه روشنِ آن اتاق بود.
او اسلحه را پایین نیاورد، اما چشمانش ثابت ماند روی چشم‌های تو. زیر لب زمزمه کرد: “یک اشتباه بزرگ… یا شاید هم، یک تقدیرِ لعنتی.”
- ۷۵
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
