مرگبار زیبا
part¹⁴
چند روز بعد، هاگوارتز عملاً زیر بارونی از گل‌های رز قرمز، نامه‌های عطری و جعبه‌های شکلات دفن شده بود. روز ولنتاین رسیده بود و راهروهای قلعه پر از پچ‌پچ و خنده‌های دختران عاشقی بود که به دنبال پسران محبوبشون می‌گشتند...
اما اوضاع در تالار عمومی اسلایترین از همیشه شلوغ‌تر و بی‌نظم‌تر بود. روی میز جلوی متیو ریدل، تپه‌ای از کادوها، نامه‌های معطر صورتی و شکلات‌های دست‌ساز تلنبار شده بود، متیو با بی‌حوصلگی تمام، پایش را روی میز گذاشته بود و بدون اینکه حتی به کوه هدیه‌ها نگاه کنه،سیگارش را دود می‌کرد...
در این میان، دختری به نام «سلین»—که از سال اول دیوانه‌وار روی متیو کراش داشت و دختر یکی از جادوگران بانفوذ بود—با قدم‌های لرزون جلو اومد،اون جعبه‌ای بسیار شیک و خاص از جنس مخمل مشکی با بندهای ابریشمی سرخ به متیو داد.
_ «متیو... اینا شکلات‌های سفارشی فرانسه هستن. امیدوارم... خوشت بیاد.»
متیو بدون اینکه حتی نگاهش کنه، با سر به لبه‌ی میز اشاره کرد تا جعبه را اونجا بذاره. سلین با ناامیدی رفت، اما هیچ‌کس نمی‌دونست اون شکلات‌های دست‌ساز و شیک، آغشته به قوی‌ترین و آتشین‌ترین اکسیر محرک و شهوت‌انگیز هستند که سلین به سختی از بازار سیاه تهیه کرده بود تا متیو را مجذوب خودش کنه؛
هم‌زمان، هانا وارد تالار شد. امروز حداقل ده نفر از پسرهای گریفیندور و ریونکلا به هانا پیشنهاد داده بودند یا براش گل فرستاده بودند، اما هانا حتی به یکی از اونا هم نگاه نکرده بود. تمام فکر و ذکرش پیش کلاس معجون سازی بود...
متیو با دیدن تو، پوزخند کمرنگی زد. اون یک سوپرایز خاص برای تو داشت؛ یک گردنبند نقره‌ی باستانی با طلسم محافظت که خودش روش کار کرده بود. برای اینکه سوپرایزش را دور از چشم بقیه به تو بده، منتظر فرصت بود...
بعد از ناهار، متیو به تو اشاره کرد که دنبالش بری. لورنزو هم که کلافه از دست دخترهایی بود که تعقیبش می‌کردند، پشت سر شما راه افتاد:
_ «منم میام. اگه یه دختر دیگه بهم شکلات تعارف کنه، قسم می‌خورم با وردِ زبون‌بند طلسمش کنم!»
متیو شما را به یک اتاق فرعی و قدیمی در بخش غربی قلعه برد؛ اتاقی دنج که برای خلوت کردن عالی بود. متیو جعبه مخملی شکلات‌های سلین را هم بدون فکر کردن، همراه با وسایلش برداشته بود و روی میز اتاق پرت کرد.
اما به محض اینکه هر سه وارد شدید و در بسته شد، صدای کلیک سنگینی اومد.
انزو سریع دستگیره را چرخوند، اما قفل بود.
_ «لعنتی... در از بیرون قفل شد. فکر کنم طلسم امنیتی ولنتاینِ فیلچ فعال شده تا بچه‌ها تو اتاق‌های خالی قایم نشن!»
متیو چوبدستی‌اش را کشید و چند ورد خوند، اما طلسم‌های قفل باستانیِ اتاق با جادوی معمولی باز نمی‌شدند و باز شدن اتوماتیک اونها چند ساعتی طول می‌کشید...
_ «عالی شد!» انزو خودش را روی کاناپه چرمی کهنه انداخت «حداقل اینجا از دست اون دخترای جیغ جیغو راحتم»
تو که از پیاده‌روی طولانی خسته و کمی گرسنه بودی، چشمت به جعبه‌ی مخملی و بسیار شیک شکلات‌های روی میز افتاد، ظاهرشان به قدری لوکس و هوس‌انگیز بود که نتونستی مقاومت کنی...
+ «متیو... اینا رو نمی‌خوای؟»
متیو نگاهی به جعبه انداخت و با بی‌خیالی گفت:
_ «مال تو، من لب به کادوهای بقیه نمی‌زنم.»
جعبه را باز کردی، بوی شکلات تلخ و توت‌فرنگی وحشی فضا را پر کرد.. یکی را برداشتی و توی دهنت گذاشتی طعمش بی‌نظیر بود! اون‌قدر خوشمزه بود که ناخودآگاه دوتا و بعد سه‌تای دیگه هم خوردی.
انزو که دهنش آب افتاده بود، جلو اومد:
_ «هی، خسیس نباش! به منم بده.»
اون هم یکی برداشت و خورد، متیو که دید تو چقدر با لذت می‌خوری، تکخندی زد و برای اینکه طعمش را بچشد، آخرین شکلات جعبه را برداشت و تو دهنش گذاشت..
ده دقیقه گذشت...
سکوت اتاق ناگهان سنگین شد
تو حس کردی دمای اتاق به شدت بالا رفته ، یقه‌ی لباست را کمی گشاد کردی، قلبت شروع به کوبیدن کرد و خون با سرعت عجیبی توی رگ‌هات جریان پیدا کرد احساس گرگرفتگی شدیدی داشتی؛ یک جور نیازِ مبهم و داغ که تمام بدنت را به لرزه درمی‌آورد.
سر خوردن روی کاناپه برات سخت شد، نفست به شماره افتاد و نگاهت ناخودآگاه روی لب‌های متیو و بعد شونه‌های پهن انزو قفل شد.
متیو ناگهان دکمه‌ی اول پیراهنش را باز کرد چشمای تیره رنگش حالا تیره تر و خمار شده بودند،اون متوجه تغییر حالت خودش شده بود. نگاه وحشی و تحریک‌شده‌اش روی تو چرخید؛ روی لب‌های لرزونت و سینت که با هر نفس بالا و پایین می‌شد...
انزو هم نفس‌هاش سنگین شده بود، اون دستش را روی پیشونیش گذاشت و با صدایی که از بم شدن و خش‌دار شدن می‌لرزید، گفت:
_ «متیو... توی اون آشغال‌ها چی بود؟... بدنم... داره می‌سوزه.»
چند روز بعد، هاگوارتز عملاً زیر بارونی از گل‌های رز قرمز، نامه‌های عطری و جعبه‌های شکلات دفن شده بود. روز ولنتاین رسیده بود و راهروهای قلعه پر از پچ‌پچ و خنده‌های دختران عاشقی بود که به دنبال پسران محبوبشون می‌گشتند...
اما اوضاع در تالار عمومی اسلایترین از همیشه شلوغ‌تر و بی‌نظم‌تر بود. روی میز جلوی متیو ریدل، تپه‌ای از کادوها، نامه‌های معطر صورتی و شکلات‌های دست‌ساز تلنبار شده بود، متیو با بی‌حوصلگی تمام، پایش را روی میز گذاشته بود و بدون اینکه حتی به کوه هدیه‌ها نگاه کنه،سیگارش را دود می‌کرد...
در این میان، دختری به نام «سلین»—که از سال اول دیوانه‌وار روی متیو کراش داشت و دختر یکی از جادوگران بانفوذ بود—با قدم‌های لرزون جلو اومد،اون جعبه‌ای بسیار شیک و خاص از جنس مخمل مشکی با بندهای ابریشمی سرخ به متیو داد.
_ «متیو... اینا شکلات‌های سفارشی فرانسه هستن. امیدوارم... خوشت بیاد.»
متیو بدون اینکه حتی نگاهش کنه، با سر به لبه‌ی میز اشاره کرد تا جعبه را اونجا بذاره. سلین با ناامیدی رفت، اما هیچ‌کس نمی‌دونست اون شکلات‌های دست‌ساز و شیک، آغشته به قوی‌ترین و آتشین‌ترین اکسیر محرک و شهوت‌انگیز هستند که سلین به سختی از بازار سیاه تهیه کرده بود تا متیو را مجذوب خودش کنه؛
هم‌زمان، هانا وارد تالار شد. امروز حداقل ده نفر از پسرهای گریفیندور و ریونکلا به هانا پیشنهاد داده بودند یا براش گل فرستاده بودند، اما هانا حتی به یکی از اونا هم نگاه نکرده بود. تمام فکر و ذکرش پیش کلاس معجون سازی بود...
متیو با دیدن تو، پوزخند کمرنگی زد. اون یک سوپرایز خاص برای تو داشت؛ یک گردنبند نقره‌ی باستانی با طلسم محافظت که خودش روش کار کرده بود. برای اینکه سوپرایزش را دور از چشم بقیه به تو بده، منتظر فرصت بود...
بعد از ناهار، متیو به تو اشاره کرد که دنبالش بری. لورنزو هم که کلافه از دست دخترهایی بود که تعقیبش می‌کردند، پشت سر شما راه افتاد:
_ «منم میام. اگه یه دختر دیگه بهم شکلات تعارف کنه، قسم می‌خورم با وردِ زبون‌بند طلسمش کنم!»
متیو شما را به یک اتاق فرعی و قدیمی در بخش غربی قلعه برد؛ اتاقی دنج که برای خلوت کردن عالی بود. متیو جعبه مخملی شکلات‌های سلین را هم بدون فکر کردن، همراه با وسایلش برداشته بود و روی میز اتاق پرت کرد.
اما به محض اینکه هر سه وارد شدید و در بسته شد، صدای کلیک سنگینی اومد.
انزو سریع دستگیره را چرخوند، اما قفل بود.
_ «لعنتی... در از بیرون قفل شد. فکر کنم طلسم امنیتی ولنتاینِ فیلچ فعال شده تا بچه‌ها تو اتاق‌های خالی قایم نشن!»
متیو چوبدستی‌اش را کشید و چند ورد خوند، اما طلسم‌های قفل باستانیِ اتاق با جادوی معمولی باز نمی‌شدند و باز شدن اتوماتیک اونها چند ساعتی طول می‌کشید...
_ «عالی شد!» انزو خودش را روی کاناپه چرمی کهنه انداخت «حداقل اینجا از دست اون دخترای جیغ جیغو راحتم»
تو که از پیاده‌روی طولانی خسته و کمی گرسنه بودی، چشمت به جعبه‌ی مخملی و بسیار شیک شکلات‌های روی میز افتاد، ظاهرشان به قدری لوکس و هوس‌انگیز بود که نتونستی مقاومت کنی...
+ «متیو... اینا رو نمی‌خوای؟»
متیو نگاهی به جعبه انداخت و با بی‌خیالی گفت:
_ «مال تو، من لب به کادوهای بقیه نمی‌زنم.»
جعبه را باز کردی، بوی شکلات تلخ و توت‌فرنگی وحشی فضا را پر کرد.. یکی را برداشتی و توی دهنت گذاشتی طعمش بی‌نظیر بود! اون‌قدر خوشمزه بود که ناخودآگاه دوتا و بعد سه‌تای دیگه هم خوردی.
انزو که دهنش آب افتاده بود، جلو اومد:
_ «هی، خسیس نباش! به منم بده.»
اون هم یکی برداشت و خورد، متیو که دید تو چقدر با لذت می‌خوری، تکخندی زد و برای اینکه طعمش را بچشد، آخرین شکلات جعبه را برداشت و تو دهنش گذاشت..
ده دقیقه گذشت...
سکوت اتاق ناگهان سنگین شد
تو حس کردی دمای اتاق به شدت بالا رفته ، یقه‌ی لباست را کمی گشاد کردی، قلبت شروع به کوبیدن کرد و خون با سرعت عجیبی توی رگ‌هات جریان پیدا کرد احساس گرگرفتگی شدیدی داشتی؛ یک جور نیازِ مبهم و داغ که تمام بدنت را به لرزه درمی‌آورد.
سر خوردن روی کاناپه برات سخت شد، نفست به شماره افتاد و نگاهت ناخودآگاه روی لب‌های متیو و بعد شونه‌های پهن انزو قفل شد.
متیو ناگهان دکمه‌ی اول پیراهنش را باز کرد چشمای تیره رنگش حالا تیره تر و خمار شده بودند،اون متوجه تغییر حالت خودش شده بود. نگاه وحشی و تحریک‌شده‌اش روی تو چرخید؛ روی لب‌های لرزونت و سینت که با هر نفس بالا و پایین می‌شد...
انزو هم نفس‌هاش سنگین شده بود، اون دستش را روی پیشونیش گذاشت و با صدایی که از بم شدن و خش‌دار شدن می‌لرزید، گفت:
_ «متیو... توی اون آشغال‌ها چی بود؟... بدنم... داره می‌سوزه.»
- ۱۰.۶k
- ۰۴ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۴۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
