(پایان ما)
اتاق غرق در تاریکی بود. تنها نور کمجان ماه از لابهلای پردهها به درون نفوذ میکرد و سایههایی بلند بر دیوارها میانداخت. تفنگ سرد به پیشانی معشوقش چسبیده بود، و او، با چشمانی که از اشک و بغض پر شده بودند، نمیتوانست نگاهش را از او بردارد.
لبهایش میخواستند چیزی بگویند، اما هیچ کلمهای از آنها بیرون نمیآمد. فقط صدای نفسهای لرزان بود که در هوا میپیچید. نگاههایشان در هم گره خورده بود، مانند دو خط موازی که هیچگاه نمیتوانستند به هم برسند، اما در این لحظه، به شکلی اسرارآمیز، در یک نقطه به هم برخورد کرده بودند.
چشمان معشوقش، همچنان به او خیره مانده بودند، هیچ ترسی، هیچ واکنشی جز درک بیکلامی از تمام چیزی که آنها بودند، در آنها نبود. انگار خود را در آغوشی که هیچگاه نمیتوانست کامل باشد، پذیرفته بودند.
“ما دو خط موازی بودیم، و رسیدنمان تنها در یک دنیای دیگر ممکن بود... آنقدر دور که برای هم بودنمان، باید قانون جهان میشکست.”
صدای او در سکوت شب پیچید، کلماتش نرم، اما پر از عمق و سنگینی. اینها تنها کلماتی بودند که از میان لبهایش بیرون آمد. لبخند کمرنگی بر صورت معشوقش نشست، شاید در این لبخند، بیآنکه بخواهد، خبری از وداعی تلخ نهفته بود.
در لحظهای که نگاهها به هم پیوستند و دیگر هیچچیز جز سکوت نماند، همهچیز به نقطهی پایان خود رسید. نه در نبردی فیزیکی، بلکه در سکوتی عمیق و عاطفی که فقط مرگ میتوانست آن را بنویسد. سرنوشت در یک شلیک به دست خودش نوشته شد.
•به قلم زویی•
لبهایش میخواستند چیزی بگویند، اما هیچ کلمهای از آنها بیرون نمیآمد. فقط صدای نفسهای لرزان بود که در هوا میپیچید. نگاههایشان در هم گره خورده بود، مانند دو خط موازی که هیچگاه نمیتوانستند به هم برسند، اما در این لحظه، به شکلی اسرارآمیز، در یک نقطه به هم برخورد کرده بودند.
چشمان معشوقش، همچنان به او خیره مانده بودند، هیچ ترسی، هیچ واکنشی جز درک بیکلامی از تمام چیزی که آنها بودند، در آنها نبود. انگار خود را در آغوشی که هیچگاه نمیتوانست کامل باشد، پذیرفته بودند.
“ما دو خط موازی بودیم، و رسیدنمان تنها در یک دنیای دیگر ممکن بود... آنقدر دور که برای هم بودنمان، باید قانون جهان میشکست.”
صدای او در سکوت شب پیچید، کلماتش نرم، اما پر از عمق و سنگینی. اینها تنها کلماتی بودند که از میان لبهایش بیرون آمد. لبخند کمرنگی بر صورت معشوقش نشست، شاید در این لبخند، بیآنکه بخواهد، خبری از وداعی تلخ نهفته بود.
در لحظهای که نگاهها به هم پیوستند و دیگر هیچچیز جز سکوت نماند، همهچیز به نقطهی پایان خود رسید. نه در نبردی فیزیکی، بلکه در سکوتی عمیق و عاطفی که فقط مرگ میتوانست آن را بنویسد. سرنوشت در یک شلیک به دست خودش نوشته شد.
•به قلم زویی•
- ۴.۷k
- ۰۲ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط