آخرین دعا 1

#آخرین_دعا
𝙿𝚊𝚛𝚝 1:
"فرانسه، آوریل 1852"
مه تقریبا از بین رفته بود..
از جاش بلند شد و به اسکله نه چندان دور نگاهی انداخت
+ بلاخره..
- مضطرب به نظر میرسی..
با صدای مرد پشت سرش، روشو برگردوند و لبخند زد
عصای مشکی رنگش رو با هردو دستش نگهداشت و گفت: کشور غریب، ازدواج تجاری، برنامه ریزی برای معاملاتم..
مکث کوتاهی کرد و با حفظ غرور همیشگیش ادامه داد: مضطرب بودن حداقل چیزیه که باید دچارش باشم، موری..
مردی که موری خطابش کرده بود جلوتر اومد و دستش رو روی شونش گذاشت
- سخت نگیر دازای.. بالا بری پایین بیای، خون تجارت توی رگاته..
خندید
دازای: میدونی که لازم نیست هر دفعه بهم یادآوریش کنی..
موری با چشمای نازک شده بهش خیره شد
- چرا لازمه..
دازای نیم خنده ای کرد و به دور شدن موری چشم دوخت
ملوان: مسافران محترم، هم اکنون به بندر بولون سور-مر رسیدیم
دستی لابلای موهاش کشید و نفسش رو با فشار بیرون فرستاد
+ اتسوشی، دیگه باید بریم
اتسوشی سرشو به نشونه تایید پایین اورد و چمدون ها رو برداشت
وسایل زیادی همراه خودش نیاورده بود
به هرحال، از قبل یه دفتر تجاری برای خودش توی فرانسه خریده بود و منشیش کونیکیدا رو زودتر فرستاده بود تا کار های اقامتش رو راه بندازه..
و الان هم والتش، اتسوشی همراهش بود
به ارومی قدم برداشت و همینکه از کشتی خارج شد، وایساد و نفس عمیقی کشید
واسه چند لحظه سعی کرد بوی ساحل رو به حافظش بسپره و همزمان با اون، به صدای موج های دریا هم گوش کنه
+ نمیدونی کنیکیدا کالسکه‌چی خبر کرده یا نه؟
اتسوشی: توی نامه اشون گفته بودن به محض رسیدن کشتی، خودشون همراه با یه کالسکه میان دنبالتون
+ خوبه.. پس تا اون موقع، من یه گشتی این اطراف میزنم..
اینو گفت و از اسکله به سمت داخل شهر رفت
این دومین باری بود که به فرانسه میومد.. هرچند، سری اول فقط یه بچه بود و جز اینکه بخاطر فرانسوی بودن مادرش، زبانشون رو از بر بود، چیز دیگه ای یادش نبود..
به خودش اومد..
روبروی یه گلفروش خیابونی بود
موری: شاید بهتر باشه واسه عروسیت یه دسته گل بخری
از شنیدن دوباره صدای موری شوکه شد و چرخید
دازای: موری، مگه تو نرفتی؟
- نمیتونم پسر تنها رفیقم رو تا نرسیده به خونش تنها بذارم، میتونم؟
خندید و دستش رو روی قفسه سینش گذاشت
+ اگه همش اینطوری پشت سرم ظاهر بشی حتما سکته میکنم
موری جلوتر رفت و نگاهی به گل ها و پیرزن گلفروش انداخت و رو به دازای گفت: یه دسته رز سرخ.. چطوره؟
دازای سرش رو واسه یه لحظه پایین انداخت
+ من احساسی بهش ندارم پس.. رز سرخ زیاده رویه.. یه دسته کاملیای سفید کفایت میکنه
موری ابروهاشو بالا انداخت اما مخالفتی نکرد
- پس یه دسته کاملیای سفید
پیرزن نگاهی به دازای انداخت و همزمان باهاش دسته گل رو به موری داد
موری: خب.. بریم دیگه
هردوشون چرخیدن تا برن که..
پیرزن: این عشقو رها کن پسر.. تو باهاش آینده نداری
دازای روشو برگردوند و با تعجب به پیرزن خیره شد
دازای: چی؟
خواست بره جلوتر اما موری بازوشو گرفت
- بیا بریم دازای..