چند پارتی از جونگکوک
رمان «قرارداد ناخواسته» 🖤
چند پارتی از جونگکوک
Part 5 📄💍
ا/ت با شنیدن این جمله کمی جا خورد.
نگاهش ناخودآگاه به جونگکوک افتاد.
جونگکوک متوجه نگرانی چهرهاش شد.
آروم کمی به سمتش خم شد و زیر لب گفت:
_ اگه راحت نیستی، مجبور نیستی...!
ا/ت با تعجب بهش نگاه کرد.
برای چند لحظه چیزی نگفت.
جونگکوک منتظر موند.
بالاخره ا/ت خیلی آروم سرش رو تکون داد.
جونگکوک دستش رو با احتیاط کنار صورت ا/ت قرار داد و کمی نزدیکتر شد.
نگاهش برای یک لحظه روی چشمهای ا/ت موند.
بعد بوسهای کوتاه و آرام روی لبهاش نشوند.
صدای تشویق مهمونها بلند شد.
دوربینها پشت سر هم عکس میگرفتن.
اما برای جونگکوک، تمام اون سالن عظیم و صدها مهمون انگار محو شده بودن.
اون فقط به دختری نگاه میکرد که حالا همسرش بود.
وقتی کمی از ا/ت فاصله گرفت، خیلی آهسته گفت:
_ بالاخره...
ا/ت با تعجب پرسید:
÷ چی؟
جونگکوک لبخند کوچیکی زد.
_ هیچی، خانمِ جئون.
ا/ت برای اولین بار در اون روز، نتونست جلوی تعجبش رو بگیره.
خانم جئون...
هنوز به شنیدن این اسم عادت نکرده بود.
ا/ت هنوز به جملهی جونگکوک فکر میکرد.
خانم جئون...
هنوز براش عجیب بود که حالا باید با این اسم شناخته بشه.
جونگکوک متوجه نگاه متعجبش شد و با لبخند کوچیکی گفت:
_ مشکلی داره؟
ا/ت سریع نگاهش رو برگردوند.
÷ نه...
جونگکوک چیزی نگفت و دستش رو به سمتش گرفت.
_ بریم خانم؟
ا/ت چند لحظه به دستش نگاه کرد و بعد آروم دستش رو توی دست جونگکوک گذاشت.
صدای تشویق مهمونها دوباره بلند شد.
چند ساعت بعد :
مهمونها یکییکی در حال ترک کاخ بودن.
ا/ت کنار میز نشسته بود و خسته به اطراف نگاه میکرد.
جونگکوک که مشغول صحبت با چند نفر از مهمونها بود، با دیدن خستگی ا/ت مکالمهش رو تموم کرد و به سمتش رفت.
_ خسته شدی؟
÷ یکم...
_ پس بریم.
ا/ت بلند شد و بدون حرف دنبالش راه افتاد.
عمارت جئون ساعت ۱۱:
ماشین مشکی جلوی عمارت بزرگ متوقف شد.
ا/ت از پنجره به ساختمون نگاه کرد.
عمارت چند طبقه با پنجرههای بلند و نورهای ملایم، حتی در تاریکی شب هم عظمت خاصی داشت.
جونگکوک از ماشین پیاده شد و در سمت ا/ت رو باز کرد.
_ بفرمایید، خانم جئون.
ا/ت نگاه کوتاهی بهش انداخت.
÷ میشه دیگه اینطوری صدام نکنی؟
جونگکوک لبخند محوی زد.
_ چرا؟ اسم خانوادگیم بهت نمیاد؟
÷ هنوز بهش عادت ندارم.
_ خب، کمکم عادت میکنی.
بعد از ورود به عمارت، جونگکوک یکی از خدمتکارها رو صدا زد.
_ وسایل خانم رو به اتاق منتقل کنید. امشب دیگه کسی مزاحمش نشه.
خدمتکار سرش رو خم کرد.
- چشم، آقا.
ا/ت با تعجب بهش نگاه کرد.
÷ اتاق من کجاست؟
جونگکوک به راهپله اشاره کرد.
_ طبقهی دوم، اتاق آخر سمت راست.
÷ اتاق تو چی؟
_ کنار همونه.
ا/ت کمی مکث کرد.
جونگکوک متوجه منظورش شد و ادامه داد:
_ نگران نباش. قرار نیست مجبورت کنم کاری انجام بدی که نمیخوای.
ا/ت کمی احساس آرامش کرد.
اتاق بزرگ و زیبایی بود؛ با تخت دونفره، پنجرههای قدی، پردههای کرمرنگ و نور ملایمی که از چراغهای کنار تخت میتابید.
ا/ت وارد شد و به اطراف نگاه کرد.
÷ این اتاق منه؟
جونگکوک کنار در ایستاده بود.
_ آره. اگه چیزی کم داشتی بهم بگو.
÷ ممنون.
جونگکوک سرش رو تکون داد.
_ لباس راحتی توی کمده. منم توی اتاق کناری هستم.
ا/ت با تعجب برگشت.
÷ تو اینجا نمیمونی؟
جونگکوک چند لحظه نگاهش کرد.
_ تا وقتی خودت راحت نباشی، نه.
بعد بدون اینکه منتظر جواب بمونه، از اتاق خارج شد.
ا/ت به در بسته نگاه کرد.
با خودش فکر کرد:
÷ عجیبه... فکر میکردم خیلی بدتر از اینا باشه.
نیم ساعت بعد:
جونگکوک توی اتاق خودش روی مبل نشسته بود و مشغول بررسی چندتا پرونده بود.
صدای باز شدن آروم در رو شنید.
سرش رو بلند کرد.
ا/ت با لباس راحتی و موهای باز جلوی در ایستاده بود.
_ چیزی شده؟
ا/ت کمی مکث کرد.
÷ میشه یه لیوان آب بهم بدی؟ نمیدونم آشپزخونه کجاست.
_ شب بخیر، عشق قدیمی من...
بعد چراغ کوچیک کنار تخت رو خاموش کرد و بیصدا از اتاق بیرون رفت.
اون شب برای ا/ت فقط اولین شب زندگی با یک غریبه بود...
اما برای جونگکوک، شروع زندگی با دختری بود که سالها آرزوی بودن کنارش رو داشت.
بقیش جا نشد کامنتا.....
اصمات نیست⛔️
شرط پارت آخر(اوخییی زدِ حال خوردی بعدی آخریه🤣🤧)
۱۲۰ لایک
کامنت نزارید چون پاک میکنم
بجاش کامنت خودم رو لایک کنید
۴۵ بازنشر(بازنشر یادتون نره)
_________
#فیکشن #فیکشن_بی_تی_اس #رمان #جونگکوک
چند پارتی از جونگکوک
Part 5 📄💍
ا/ت با شنیدن این جمله کمی جا خورد.
نگاهش ناخودآگاه به جونگکوک افتاد.
جونگکوک متوجه نگرانی چهرهاش شد.
آروم کمی به سمتش خم شد و زیر لب گفت:
_ اگه راحت نیستی، مجبور نیستی...!
ا/ت با تعجب بهش نگاه کرد.
برای چند لحظه چیزی نگفت.
جونگکوک منتظر موند.
بالاخره ا/ت خیلی آروم سرش رو تکون داد.
جونگکوک دستش رو با احتیاط کنار صورت ا/ت قرار داد و کمی نزدیکتر شد.
نگاهش برای یک لحظه روی چشمهای ا/ت موند.
بعد بوسهای کوتاه و آرام روی لبهاش نشوند.
صدای تشویق مهمونها بلند شد.
دوربینها پشت سر هم عکس میگرفتن.
اما برای جونگکوک، تمام اون سالن عظیم و صدها مهمون انگار محو شده بودن.
اون فقط به دختری نگاه میکرد که حالا همسرش بود.
وقتی کمی از ا/ت فاصله گرفت، خیلی آهسته گفت:
_ بالاخره...
ا/ت با تعجب پرسید:
÷ چی؟
جونگکوک لبخند کوچیکی زد.
_ هیچی، خانمِ جئون.
ا/ت برای اولین بار در اون روز، نتونست جلوی تعجبش رو بگیره.
خانم جئون...
هنوز به شنیدن این اسم عادت نکرده بود.
ا/ت هنوز به جملهی جونگکوک فکر میکرد.
خانم جئون...
هنوز براش عجیب بود که حالا باید با این اسم شناخته بشه.
جونگکوک متوجه نگاه متعجبش شد و با لبخند کوچیکی گفت:
_ مشکلی داره؟
ا/ت سریع نگاهش رو برگردوند.
÷ نه...
جونگکوک چیزی نگفت و دستش رو به سمتش گرفت.
_ بریم خانم؟
ا/ت چند لحظه به دستش نگاه کرد و بعد آروم دستش رو توی دست جونگکوک گذاشت.
صدای تشویق مهمونها دوباره بلند شد.
چند ساعت بعد :
مهمونها یکییکی در حال ترک کاخ بودن.
ا/ت کنار میز نشسته بود و خسته به اطراف نگاه میکرد.
جونگکوک که مشغول صحبت با چند نفر از مهمونها بود، با دیدن خستگی ا/ت مکالمهش رو تموم کرد و به سمتش رفت.
_ خسته شدی؟
÷ یکم...
_ پس بریم.
ا/ت بلند شد و بدون حرف دنبالش راه افتاد.
عمارت جئون ساعت ۱۱:
ماشین مشکی جلوی عمارت بزرگ متوقف شد.
ا/ت از پنجره به ساختمون نگاه کرد.
عمارت چند طبقه با پنجرههای بلند و نورهای ملایم، حتی در تاریکی شب هم عظمت خاصی داشت.
جونگکوک از ماشین پیاده شد و در سمت ا/ت رو باز کرد.
_ بفرمایید، خانم جئون.
ا/ت نگاه کوتاهی بهش انداخت.
÷ میشه دیگه اینطوری صدام نکنی؟
جونگکوک لبخند محوی زد.
_ چرا؟ اسم خانوادگیم بهت نمیاد؟
÷ هنوز بهش عادت ندارم.
_ خب، کمکم عادت میکنی.
بعد از ورود به عمارت، جونگکوک یکی از خدمتکارها رو صدا زد.
_ وسایل خانم رو به اتاق منتقل کنید. امشب دیگه کسی مزاحمش نشه.
خدمتکار سرش رو خم کرد.
- چشم، آقا.
ا/ت با تعجب بهش نگاه کرد.
÷ اتاق من کجاست؟
جونگکوک به راهپله اشاره کرد.
_ طبقهی دوم، اتاق آخر سمت راست.
÷ اتاق تو چی؟
_ کنار همونه.
ا/ت کمی مکث کرد.
جونگکوک متوجه منظورش شد و ادامه داد:
_ نگران نباش. قرار نیست مجبورت کنم کاری انجام بدی که نمیخوای.
ا/ت کمی احساس آرامش کرد.
اتاق بزرگ و زیبایی بود؛ با تخت دونفره، پنجرههای قدی، پردههای کرمرنگ و نور ملایمی که از چراغهای کنار تخت میتابید.
ا/ت وارد شد و به اطراف نگاه کرد.
÷ این اتاق منه؟
جونگکوک کنار در ایستاده بود.
_ آره. اگه چیزی کم داشتی بهم بگو.
÷ ممنون.
جونگکوک سرش رو تکون داد.
_ لباس راحتی توی کمده. منم توی اتاق کناری هستم.
ا/ت با تعجب برگشت.
÷ تو اینجا نمیمونی؟
جونگکوک چند لحظه نگاهش کرد.
_ تا وقتی خودت راحت نباشی، نه.
بعد بدون اینکه منتظر جواب بمونه، از اتاق خارج شد.
ا/ت به در بسته نگاه کرد.
با خودش فکر کرد:
÷ عجیبه... فکر میکردم خیلی بدتر از اینا باشه.
نیم ساعت بعد:
جونگکوک توی اتاق خودش روی مبل نشسته بود و مشغول بررسی چندتا پرونده بود.
صدای باز شدن آروم در رو شنید.
سرش رو بلند کرد.
ا/ت با لباس راحتی و موهای باز جلوی در ایستاده بود.
_ چیزی شده؟
ا/ت کمی مکث کرد.
÷ میشه یه لیوان آب بهم بدی؟ نمیدونم آشپزخونه کجاست.
_ شب بخیر، عشق قدیمی من...
بعد چراغ کوچیک کنار تخت رو خاموش کرد و بیصدا از اتاق بیرون رفت.
اون شب برای ا/ت فقط اولین شب زندگی با یک غریبه بود...
اما برای جونگکوک، شروع زندگی با دختری بود که سالها آرزوی بودن کنارش رو داشت.
بقیش جا نشد کامنتا.....
اصمات نیست⛔️
شرط پارت آخر(اوخییی زدِ حال خوردی بعدی آخریه🤣🤧)
۱۲۰ لایک
کامنت نزارید چون پاک میکنم
بجاش کامنت خودم رو لایک کنید
۴۵ بازنشر(بازنشر یادتون نره)
_________
#فیکشن #فیکشن_بی_تی_اس #رمان #جونگکوک
- ۷.۴k
- ۱۵ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط