”در همهمه ی سحرگاه ۱۰ اسفند سال ۱۴۰۴

”در همهمه ی سحرگاه ۱۰ اسفند سال ۱۴۰۴
سیدمان ؛ مولا و سر پرست مان از میان مان ؛
همان گونه که هزار سال پیش مولایمان
امیرالمومنین از میان مومنین رفت ، او هم با
دو بال سعادت و شهادت به ملکوت اعلی شتابید ...“
بعد از رفتن او همه از خود خواهند پرسید :
آیا بعد از او چه بلای سر ما می آیند ؟
چه کسی میتواند جای خالی اش را پر کند ؟
چه کسی بعد از او محافظ ایران زمین باشد؟
چه کسی مارا به سمت پیروزی سوق دهد ؟
اما باید بدانیم بعد از آنکه مولا امیرالمومنین
(ع) از میان آنها رفتند ؛ کسانِ دیگری جایش پر کرده اند ...
ما شیعیان عاشورا را پشت سر گذاشتیم ؛ همان عاشورایی که بنا شد بعد از آن شیعیان رنگ مولا و سرپرستی را نبینند ، اما خداوند نسل شیعیان را از راهی که ناممکن بود ادامه داد ...
و امروز همین می شود ، ما هنوز نباید فراموش کنیم یک نفر دیگر از این قوم مانده ،
که حال نه تنها شیعیان که کل جهان در انتظار او هستند .
باید قوی بمانیم و تسلیم نشویم ؛
اِنَ مَعی رَبی ...
خدا با ماست و همین بر ما کافی ست .
به یاد دارم سید علی خامنه ای روزی گفت :( آرام باشید ، این هایی که شما می بینید حوادث طبیعی یک مسیر دشوار به سمت قله است ! )
ما که به وصیت شما آرامیم و حال بیشتر از قبل آمدن صاحب الزمان را از خدا میخواهیم ...
چیزی که می ماند انتقام خون توست ، که
مطمئن باش بر زمین نخواهد ماند و ما پاسخ
سختی خواهیم داد ...

ملت شریف ایران !
برپا باشید ، ما زنده مثل امید ، میان ترک های تاریخ ....
وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا ۚ بَلْ أَحْيَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ...
🇮🇷🇮🇷