سناریوی باکوگو و میدوریا باکودکو

سناریوی شماره ۵}
||پارت دوم ||
نام سناریوی:
《هوی احمق .... وایسا》
(صحنه: اتاق خوابگاه باکوگو - ساعت ۱۱ شب. چراغهای مهتاب از پنجره نیمهباز به داخل میتابد. اتاق بههمریخته است؛ پوسترهای قهرمانی روی دیوار، لباسهای پراکنده و یک مهرهٔ شکستهٔ مونوپولی روی میز. میدوریا کنار در ایستاده، دستش روی دستگیره است. باکوگو پشت به او روی تخت نشسته، مشتش گاهی جرقههای کوچکی میزند.)

میدوریا: (با صدایی خسته و بیحال، بدون نگاه کردن به باکوگو)
"...همهاش همین بود، ها؟ سالها... فقط تماشا میکردم. فکر میکردم اگه صبر کنم، بالاخره میبینی... میبینی که منم دارم میجنگم."

باکوگو: (شانههایش تکان میخورد، اما برنمیگردد. صدایش خشنتر از همیشه است)
"خِرَدت رو ببر فروشگاه! کی ازت خواسته صبر کنی؟! کی گفته من به تو *نیاز* دارم؟!"

میدوریا: (آهسته سرش را تکان میدهد. نگاهش به مهرهٔ شکسته روی میز میافتد – خرگوشی که یک گوشش افتاده)
"نیاز نداشتی... ولی من داشتم. فکر میکردم شاید... شاید یه روزی..."
(مکثی طولانی. باد از پنجره میوزد و پوستر "اولمایت" روی دیوار تکان میخورد.)

باکوگو: (ناگهان بلند میشود و به دیوار مشت میکوبد. جرقهها روی پوستر سوراخی میسوزانند)
"بسه دیگه! این چه ژانرِ درامِ ارزونیه؟! برو گمشو از جلوِ چشمم!"

میدوریا: (بالاخره به چشمان باکوگو نگاه میکند. نگاهش نه خشم دارد، نه اشک. فقط خالی است)
"...باشه کاتسکی. باشه."
(در را باز میکند. صدای جیرجیرِ لولا مثل فریاد در سکوتِ اتاق میپیچد.)

باکوگو: (پیش از بسته شدن در، زیر لب ولی بلندتر از آنکه باید باشد)
"...همینجوری فرار میکنی؟ مثل همیشه؟!"

میدوریا: (بدون ایستادن. آخرین جملهاش را پشت در میگوید)
"نه... این بار تو موندی پشتِ درِ بسته. من رفتم جلو."

(در با صدایی نرم بسته میشود. باکوگو به دیوار تکیه میدهد، مشتش هنوز میسوزد اما جرقهها کمکم محو میشوند. دوربین روی مهرهٔ شکسته زوم میکند که زیر نور ماه مثل جسدِ قهرمانیِ خردشده میدرخشد. از پشت پنجره، سایهٔ میدوریا دیده میشود که آرام از خوابگاه دور میشود... بدون برگشت.

پایان پارت دوم با قطع ناگهانی صدای جرقهها و جیرجیرِ ملخهای شب.)

---
نکات برای پارت بعدی:
- تمرکز بر سکوتِ سنگینِ خوابگاه و تاثیرِ این جدایی روی روال روزانهٔ باکوگو (مثلاً خطاهای غیرمعمول در تمرینات، بیخوابیهای شبانه)
- نشان دادن میدوریا در حال آماده شدن برای تغییرِ کلاس/خوابگاه بهصورت پنهانی
- احتمالاً یک شیء نمادین (مثل مهرهٔ شکسته) که باکوگو سعی در چسباندنش دارد، اما همیشه ناقص میماند...