p12

p12

☆فاجعه ای به نام ما☆


ناشناس5: چشم قربان«جدی»


ناشناس پنج نزدیک رئیس شد با سیلی که صورتش خورد به دیوار برخورد کرد صدایه ناله هایه ناشناس5 سکوت اتاق رو شکست
رئیس جلو رفت و سیگار رو رویه گردن ناشناس5 گذاشت
صدایه پر از دردش تویه فضایه اتاق پیچید
اون چهار نفر برایه نجات دادن جونشون حرفی نمیزدن
و میدونستن باید سرشون پایین باشه و چیزی نگن
رئیس یقه ی ناشناس5 رو تویه دستاش گرفت
با مشتی که تویه صورتش فرود اومد و خونی که رویه استین پیرهنه رئیس افتاد
همه ترسیدن
سکوت دوباره حاکم شد ولی فقط یه نفر اونجا داشت ناله میکرد که باعث میشد رئیس از سکوتی که نیست عصبی تر بشه

• این یه درس بشه برایه شما چهارتا از این به بعد هرکدوم از شما ها دیر به جلسه ی من برسید با این وضعیت خودتون رو برو میشین«عربده»

همه سکوت کردن از ترس کسی حرفی نمیزد که باز صدایه رئیس بلند شد

• چشم نشنیدم«عربده»

چهار نفر با ترس خیلی زیاد اون چشم رو گفتن
رئیس با رضایت به همه نگاه کرد
دوباره اتاق رو سکوت دربر گرفت سکوتی که رئیس همیشه دنبالش بود
ولی این سکوت عادی نبود
تویه این سکوت کلی حرف تویه مغزه رئیس می اومد

• پاشو وقت نداریم باید زود سرنگ رو تویه بدنش خالی کنی«جدی»

ناشناس1: چشم«جدی»

ناشناس1 سرنگ رو تویه دستش گرفت و رفت سمته اون ادم
رئیس دوباره شروع کرد به فکر کردن
چیزی تویه مغزش بود
هیچکس از حرکت بعدی رئیس خبری نداره
رئیس دوباره شروع کرد به صحبت کردن

•.........


خماری تا پارت بعد

شرایط پارت بعد
لایک 7
کامنت 5