یک نیمکت فاصله
پارت ۱ — «آغاز یک رویا»
صبح زود، جلوی دروازهی عظیم دبیرستان U.A.
ایزوکو میدوریا چند ثانیه همانجا ایستاده بود و به ساختمان مدرسه خیره شده بود.
بالاخره...
او موفق شده بود وارد U.A. شود.
دستش را روی بند کیفش محکم کرد.
— «من... واقعاً اینجام.»
لبخند بزرگی روی صورتش نشست.
اما درست همان لحظه، صدای آشنایی از پشت سرش آمد.
— «هی، دکو! اونجا وایسادی که مجسمه بشی؟»
ایزوکو برگشت.
کاتسوکی باکوگو.
همان پسری که از کودکی رقیبش بود.
ایزوکو لبخند زد.
— «کاچان! تو هم قبول شدی!»
باکوگو با غرور دستهایش را در جیبش گذاشت.
— «معلومه که قبول شدم. فکر کردی ممکنه من قبول نشم؟»
ایزوکو خندید.
— «نه! البته که نه.»
باکوگو چند لحظه به او نگاه کرد.
— «فقط یه چیز رو یادت باشه، دکو.»
— «چی؟»
— «اینجا دیگه مثل مدرسهی قبلی نیست. من قراره بهترین قهرمان بشم.»
ایزوکو چشمهایش برق زد.
— «پس منم تمام تلاشم رو میکنم که ازت جلو بزنم!»
باکوگو پوزخندی زد.
— «امتحانش کن.»
چند دقیقه بعد
ایزوکو وارد کلاس 1-A شد.
چند نفر مشغول صحبت بودند.
دختری با موهای قهوهای به سمتش آمد.
— «سلام! تو هم دانشآموز جدیدی؟»
ایزوکو سریع سرش را تکان داد.
— «بله! من ایزوکو میدوریا هستم! خوشبختم!»
— «من اوچاکو اوراراکا هستم! خوشحالم باهات آشنا شدم.»
ایزوکو لبخند زد.
— «منم همینطور!»
دختری با موهای صورتی از آن طرف کلاس گفت:
— «هی! من آشیـدو مینا هستم!»
— «سلام!»
— «میدوریا، کوئرکت چیه؟»
ایزوکو کمی دستپاچه شد.
— «اوه... من...»
قبل از اینکه جواب بدهد، صدای بلندی از پشت سرش آمد:
— «زیادی سؤال نپرس.»
ایزوکو برگشت.
دختری با موهای سبز و چشمهای بزرگ آرام نگاهش میکرد.
— «تسو آسویی. میتونی تسو صدام کنی.»
ایزوکو لبخند زد.
— «حتماً!»
کمکم بقیهی بچههای کلاس هم خودشان را معرفی کردند.
ایزوکو احساس میکرد وارد دنیای کاملاً جدیدی شده است.
یایوروزوی، جیرو، کیریشیما، کامیناری، اییدا، تودوروکی...
همه متفاوت بودند.
اما همه یک هدف مشترک داشتند:
قهرمان شدن.
ایزوکو آرام روی صندلیاش نشست.
دستش را روی سینهاش گذاشت.
قلبش تند میزد.
«من واقعاً وارد U.A. شدم...»
لبخند زد.
اما ناگهان متوجه شد نفسش کمی سنگین شده.
دستش را روی میز گذاشت و چند نفس آرام کشید.
«چیزی نیست... فقط هیجانزدهام.»
او نمیخواست کسی متوجه شود.
خصوصاً باکوگو.
چون با هم یک نیمکت فاصله داشتیم
انگار چیزی را متوجه شده بود.
اما چیزی نگفت.
در همین لحظه، در کلاس باز شد.
مردی با موهای ژولیده و کیسهخوابی دور بدنش وارد شد.
همه ساکت شدند.
— «وقت تلف نکنید. لباسهای ورزشیتون رو بردارید و برید زمین تمرین.»
ایزوکو با تعجب گفت:
— «همین الان؟!»
مرد نگاه خستهای به او انداخت.
— «بله. من شوتا آیزاوا، معلم کلاس 1-A هستم.»
باکوگو لبخند زد.
— «بالاخره شروع شد.»
ایزوکو مشتهایش را گره کرد.
اولین روز U.A. تازه شروع شده بود.
و هیچکدامشان نمیدانستند این سال قرار است زندگی همهشان را تغییر دهد.
خصوصاً زندگی دختری که راز بزرگی دربارهی بدن خودش داشت...
پایان پارت ۱
صبح زود، جلوی دروازهی عظیم دبیرستان U.A.
ایزوکو میدوریا چند ثانیه همانجا ایستاده بود و به ساختمان مدرسه خیره شده بود.
بالاخره...
او موفق شده بود وارد U.A. شود.
دستش را روی بند کیفش محکم کرد.
— «من... واقعاً اینجام.»
لبخند بزرگی روی صورتش نشست.
اما درست همان لحظه، صدای آشنایی از پشت سرش آمد.
— «هی، دکو! اونجا وایسادی که مجسمه بشی؟»
ایزوکو برگشت.
کاتسوکی باکوگو.
همان پسری که از کودکی رقیبش بود.
ایزوکو لبخند زد.
— «کاچان! تو هم قبول شدی!»
باکوگو با غرور دستهایش را در جیبش گذاشت.
— «معلومه که قبول شدم. فکر کردی ممکنه من قبول نشم؟»
ایزوکو خندید.
— «نه! البته که نه.»
باکوگو چند لحظه به او نگاه کرد.
— «فقط یه چیز رو یادت باشه، دکو.»
— «چی؟»
— «اینجا دیگه مثل مدرسهی قبلی نیست. من قراره بهترین قهرمان بشم.»
ایزوکو چشمهایش برق زد.
— «پس منم تمام تلاشم رو میکنم که ازت جلو بزنم!»
باکوگو پوزخندی زد.
— «امتحانش کن.»
چند دقیقه بعد
ایزوکو وارد کلاس 1-A شد.
چند نفر مشغول صحبت بودند.
دختری با موهای قهوهای به سمتش آمد.
— «سلام! تو هم دانشآموز جدیدی؟»
ایزوکو سریع سرش را تکان داد.
— «بله! من ایزوکو میدوریا هستم! خوشبختم!»
— «من اوچاکو اوراراکا هستم! خوشحالم باهات آشنا شدم.»
ایزوکو لبخند زد.
— «منم همینطور!»
دختری با موهای صورتی از آن طرف کلاس گفت:
— «هی! من آشیـدو مینا هستم!»
— «سلام!»
— «میدوریا، کوئرکت چیه؟»
ایزوکو کمی دستپاچه شد.
— «اوه... من...»
قبل از اینکه جواب بدهد، صدای بلندی از پشت سرش آمد:
— «زیادی سؤال نپرس.»
ایزوکو برگشت.
دختری با موهای سبز و چشمهای بزرگ آرام نگاهش میکرد.
— «تسو آسویی. میتونی تسو صدام کنی.»
ایزوکو لبخند زد.
— «حتماً!»
کمکم بقیهی بچههای کلاس هم خودشان را معرفی کردند.
ایزوکو احساس میکرد وارد دنیای کاملاً جدیدی شده است.
یایوروزوی، جیرو، کیریشیما، کامیناری، اییدا، تودوروکی...
همه متفاوت بودند.
اما همه یک هدف مشترک داشتند:
قهرمان شدن.
ایزوکو آرام روی صندلیاش نشست.
دستش را روی سینهاش گذاشت.
قلبش تند میزد.
«من واقعاً وارد U.A. شدم...»
لبخند زد.
اما ناگهان متوجه شد نفسش کمی سنگین شده.
دستش را روی میز گذاشت و چند نفس آرام کشید.
«چیزی نیست... فقط هیجانزدهام.»
او نمیخواست کسی متوجه شود.
خصوصاً باکوگو.
چون با هم یک نیمکت فاصله داشتیم
انگار چیزی را متوجه شده بود.
اما چیزی نگفت.
در همین لحظه، در کلاس باز شد.
مردی با موهای ژولیده و کیسهخوابی دور بدنش وارد شد.
همه ساکت شدند.
— «وقت تلف نکنید. لباسهای ورزشیتون رو بردارید و برید زمین تمرین.»
ایزوکو با تعجب گفت:
— «همین الان؟!»
مرد نگاه خستهای به او انداخت.
— «بله. من شوتا آیزاوا، معلم کلاس 1-A هستم.»
باکوگو لبخند زد.
— «بالاخره شروع شد.»
ایزوکو مشتهایش را گره کرد.
اولین روز U.A. تازه شروع شده بود.
و هیچکدامشان نمیدانستند این سال قرار است زندگی همهشان را تغییر دهد.
خصوصاً زندگی دختری که راز بزرگی دربارهی بدن خودش داشت...
پایان پارت ۱
- ۹.۱k
- ۱۸ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط