دوپــارتــی جــونــگــکــوک^(پارت۱)
-
^درخــــواســـتـــی^
وقــتــی مــافــیــاســت...
{ســاعــت ۱۲:۳۴ نــیــمــهشــب}
هوای نیویورک سردتر از قبل شده بود و صدای جغدها به گوش میرسید.
نور تبلیغای خیابونی روی اسفالتای خیابون میخورد و براقترشون میکرد.
هرازگاهی ماشینها با بیشترین سرعت و با صدای اهنگ تا اخرشون مثل یه جرقه از جلوم رد میشدن و توی مغزم هک میشدن...
کاش از همون اول شیفت صبحو انتخاب کرده بودم!
اینطوری مجبورم تا صبح بیدار بمونم بخاطر چندتا ادم عجیب و غریب که هرکدوم از اون یکی عجیب تر بنظر میرسن تا بیان بنزین بزنن!
هرشب بیش از صد تا ماشین گذرشون از اینجا میگذره.
تقریبا هرمدل ادمیو توی این چندوقت دیدم.
اونقدر هوا سرد بود که استخونامم میلرزیدن.
تا عمق وجودم یخ زده بود...
چرا این ساعت و توی این هوا بخاطر اون پول کمی که میگیرم باید اینجا رو جارو بکشم؟...
شاید اینم سرنوشت تلخ منه!
صدای برخورد جارو با اسفالت زمین پمپ بنزین گوشمو پر کرده بود که یهو با ترمز شدید یه ماشین،جارو از دستم افتاد!
محض رضای خدا!عین ادمم رانندگی نمیکنن!نمیدونم کی به اینا گواهینامه داده!
جارومو با حرص از رو زمین برداشتم و به سمت صدایی که شنیدم؛برگشتم.
اوه...پورش.
پورش ِمشکیای که زیرنور ماه بیشتر برق میزد.
خیلی گرون به نظر میرسید.
فکر کنم اگه تا اخر عمرمم اینجا کار کنم نتونم پولشو جمع کنم!
همونطوری به ماشینه زل زده بودم که یهو یکی ازش پیاده شد.
هولی شت!
این...این یارو چرا اینشکلیه؟
خیلی ریلکس با اون کت و شلوار مشکیای که پوشیده بود و یه تیکه از پیراهن سفیدش خونی بود،از ماشین میلیاردیش پیاده شد و بعدش با دست چپش،بلککارتشو از تو جیب کت مشکیش در اورد.
بلککارتش زیادی واسه همچین پمپبنزینی گرون بود!
ماشینشم همینطور.
اما...چرا لباسش خونیه...؟
_خانوم!
ملودیِ صداش مثل یه طعمه منو از افکارم بیرون کشید...
مثل یه نشونه...
چیکارم داره یعنی؟
نکشه منو یوقت!
از همونجا با فاصله دوری که ازش داشتم داد زدم:
+بله!؟
اصلا نگاهم نمیکرد.
حس میکردم دارم با دیوارِ گِلی حرف میزنم!
همونطوری که به کارتش و باک بنزینش نگاه میکرد گفت:
_این چرا کار نمیکنه؟
شانس منه!همیشه درست کار میکنه تا یه همچین یاروی خطرناکی اومده اینجا از کار افتاده!
جارومو اروم روی زمین گذاشتم که انعکاس صدای برخورد جارو با زمین،سکوت مرگبار پمپبنزینو شکست.
ناچار شدم برم پیشش!
اب دهنمو به سختی قورت دادم...
انگار داشتم شراب تلخ صدسالهای که مامان بزرگم درست کرده بودو قورت میدادم!
دستام عرق کرده بودن و تنم از استرس میلرزید!
کفشام با اسفالت زمین برخورد میکردن و صدای ناخوشایندی ایجاد میکردن...
صدای قدمام تند بود درست مثل صدای جنگندههای توی قلبم...
هرقدم مساوی بود با بیشتر شدن استرسم.
استرس مثل ماری کشنده دور قلبم پیچیده بود و نمیزاشت چیزی که بهش میگن "اکسیژن" رو وارد ششهام کنم!
واسه همچین ادمی کاری نداره که منم بکشه!
ادامه دارد...
^درخــــواســـتـــی^
وقــتــی مــافــیــاســت...
{ســاعــت ۱۲:۳۴ نــیــمــهشــب}
هوای نیویورک سردتر از قبل شده بود و صدای جغدها به گوش میرسید.
نور تبلیغای خیابونی روی اسفالتای خیابون میخورد و براقترشون میکرد.
هرازگاهی ماشینها با بیشترین سرعت و با صدای اهنگ تا اخرشون مثل یه جرقه از جلوم رد میشدن و توی مغزم هک میشدن...
کاش از همون اول شیفت صبحو انتخاب کرده بودم!
اینطوری مجبورم تا صبح بیدار بمونم بخاطر چندتا ادم عجیب و غریب که هرکدوم از اون یکی عجیب تر بنظر میرسن تا بیان بنزین بزنن!
هرشب بیش از صد تا ماشین گذرشون از اینجا میگذره.
تقریبا هرمدل ادمیو توی این چندوقت دیدم.
اونقدر هوا سرد بود که استخونامم میلرزیدن.
تا عمق وجودم یخ زده بود...
چرا این ساعت و توی این هوا بخاطر اون پول کمی که میگیرم باید اینجا رو جارو بکشم؟...
شاید اینم سرنوشت تلخ منه!
صدای برخورد جارو با اسفالت زمین پمپ بنزین گوشمو پر کرده بود که یهو با ترمز شدید یه ماشین،جارو از دستم افتاد!
محض رضای خدا!عین ادمم رانندگی نمیکنن!نمیدونم کی به اینا گواهینامه داده!
جارومو با حرص از رو زمین برداشتم و به سمت صدایی که شنیدم؛برگشتم.
اوه...پورش.
پورش ِمشکیای که زیرنور ماه بیشتر برق میزد.
خیلی گرون به نظر میرسید.
فکر کنم اگه تا اخر عمرمم اینجا کار کنم نتونم پولشو جمع کنم!
همونطوری به ماشینه زل زده بودم که یهو یکی ازش پیاده شد.
هولی شت!
این...این یارو چرا اینشکلیه؟
خیلی ریلکس با اون کت و شلوار مشکیای که پوشیده بود و یه تیکه از پیراهن سفیدش خونی بود،از ماشین میلیاردیش پیاده شد و بعدش با دست چپش،بلککارتشو از تو جیب کت مشکیش در اورد.
بلککارتش زیادی واسه همچین پمپبنزینی گرون بود!
ماشینشم همینطور.
اما...چرا لباسش خونیه...؟
_خانوم!
ملودیِ صداش مثل یه طعمه منو از افکارم بیرون کشید...
مثل یه نشونه...
چیکارم داره یعنی؟
نکشه منو یوقت!
از همونجا با فاصله دوری که ازش داشتم داد زدم:
+بله!؟
اصلا نگاهم نمیکرد.
حس میکردم دارم با دیوارِ گِلی حرف میزنم!
همونطوری که به کارتش و باک بنزینش نگاه میکرد گفت:
_این چرا کار نمیکنه؟
شانس منه!همیشه درست کار میکنه تا یه همچین یاروی خطرناکی اومده اینجا از کار افتاده!
جارومو اروم روی زمین گذاشتم که انعکاس صدای برخورد جارو با زمین،سکوت مرگبار پمپبنزینو شکست.
ناچار شدم برم پیشش!
اب دهنمو به سختی قورت دادم...
انگار داشتم شراب تلخ صدسالهای که مامان بزرگم درست کرده بودو قورت میدادم!
دستام عرق کرده بودن و تنم از استرس میلرزید!
کفشام با اسفالت زمین برخورد میکردن و صدای ناخوشایندی ایجاد میکردن...
صدای قدمام تند بود درست مثل صدای جنگندههای توی قلبم...
هرقدم مساوی بود با بیشتر شدن استرسم.
استرس مثل ماری کشنده دور قلبم پیچیده بود و نمیزاشت چیزی که بهش میگن "اکسیژن" رو وارد ششهام کنم!
واسه همچین ادمی کاری نداره که منم بکشه!
ادامه دارد...
- ۵۰.۴k
- ۲۱ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط