dark life = 52

dark life = 52

ات نمی‌دونست چقدر رانندگی کرده. یه ساعت؟ دو ساعت؟ سه ساعت؟ جادهٔ خاکی تموم شده بود و به یه جادهٔ آسفالت رسیده بود. ات ماشین رو توی یه پارکینگ کوچیک کنار جاده پارک کرد و از ماشین پیاده شد. پاهاش برهنه و زخمی بود. لباسش (همون بلوز آبی و شلوار جینی که تهیونگ براش خریده بود) خاکی و پاره بود. صورتش کبود و ورم‌کرده. موهاش آشفته و ژولیده. ولی توی چشم‌هاش یه چیز جدید بود. یه چیزی که تا حالا نداشت. اراده. ارادهٔ خالص.

ات به اطراف نگاه کرد. یه شهر کوچیک بود. تابلوهای نئون کم‌نور، مغازه‌های بسته، خیابون‌های خالی. ساعت حدوداً سه صبح بود. همه‌جا ساکت. ات دستش رو توی جیبش کرد. عکس جیمین رو پیدا کرد. عکس رو بوسید. «برات انتقام می‌گیرم، جیمین. قول می‌دم.»

بعد به سمت یه هتل کوچیک و قدیمی رفت. در ورودی باز بود. یه پیرمرد پشت میز پذیرش خوابش برده بود. ات آروم به میز نزدیک شد. «ب... ببخشید...»

پیرمرد از خواب پرید. عینکش رو برداشت. با دیدن ات، چشم‌هاش گشاد شد. «خانم! شما... شما حالتون خوبه؟»

ات سعی کرد لبخند بزنه. ولی صورتش درد گرفت. «من... من یه تصادف کردم. ماشینم توی جاده خراب شد. می‌تونم... می‌تونم یه اتاق بگیرم؟»

پیرمرد با تردید نگاهش کرد. «اتاق داریم. ولی... پول داری؟»

ات جیب‌هاش رو گشت. هیچی. هیچ پولی نداشت. تهیونگ هیچ‌وقت بهش پول نداده بود. چون هیچ‌وقت نمی‌خواست ات جایی بره. ات سرش رو پایین انداخت. «نه... متأسفانه. ولی... ولی من می‌تونم کار کنم. هر کاری. لطفاً... لطفاً فقط یه شب. یه شب بهم جا بدید. من...»

پیرمرد یه لحظه ساکت شد. بعد آهی کشید. «خانم، من نمی‌تونم. اینجا یه هتل کوچیکه. من...»

ات حرفش رو قطع کرد. «خواهش می‌کنم. من... من از دست کسی فرار می‌کنم. اگه پیدام کنه... اگه پیدام کنه منو می‌کشه. خواهش می‌کنم. فقط یه شب. صبح می‌رم.»

پیرمرد به چشم‌های ات نگاه کرد. به اون ترس. به اون خستگی. به اون زخم‌ها. یه چیزی توی دلش تکون خورد. «باشه... باشه. اتاق 7 خالیه. کلیدش رو بگیر. صبح... صبح دربارهٔ پول حرف می‌زنیم.»

ات کلید رو گرفت. دست‌هاش می‌لرزید. «ممنون... ممنون. واقعاً ممنون.»