bloody life p¹¹

پارت یازدهم،قاتلی که قربانی شد
با استرس و نگرانی روی مبل طوسی رنگ نشسته بود و از استرس به کوسن زرشکی رنگی که روی پاهاش بود چنگ میزد.منتظر بود...منتظر اینکه اون قاتلی که تمام این مدت اونارو تهدید میکرد ببینه،به زور به همه گفته بود تنهایی از پسش برمیاد ولی کی میدونست که تو دلش چقدر نگرانی داره؟ و بزرگترین نگرانیش این بودکه اون به بقیه قول داده بود قاتل رو بکشه؛ولی اگه قاتل همون نینگ نینگ نوناش بود میتونست جونش رو بگیره ؟! شک داشت!
همینجور که با پاهاش زل زده بود با صدای نفس سرش رو بالا آورد،یه دختر بود.موهای بلند و سیاهش که تا سر زانوش بودن باز بود و عینک سیاهی گذاشته بود که صورتش رو نامعلوم میکرد.لباس مشکی-طوسی ای پوشیده بود و چاقو توی دستاش برق میزد.بومگیو هینی از ترس کشید و از لبه ی مبل عقب رفت.دختر خنده ای کردو سمتش اومد
...: هی هی نترس، منو یادت نمیاد گیو؟
دل بومگیو هری ریخت،همون چیزی که ازش میترسید...
بومگیو: نو...نونا!
نینگ نینگ: اوه قشنگم، بالاخره!
بومگیو: نونا داری چیکار میکنی؟
نینگ نینگ:دارم جبران میکنم
بومگیو:جبران چی؟
نینگ نینگ:کارهای هارآبوجی یون
بومگیو: اون مردک عوضی؟ اون فقط به زندگیمون گند زد! جفتمونو تبدیل به یه قاتل روانی کرد!
نینگ نینگ گنگ نگاهش کرد،بعد یگم بیشتر بهش نزدیک شد: گیو گیو،گیوی ساده لوح و ابله من!چی تو مغزت کردن که راجب هارآبوجی اینجوری صحبت میکنی؟ اون مارو نجات داد، و هزاران بچه مثل ما
بومگیو به چشمای نوناش نگاه کرد...نه نه! هیچ اثری از نونای خودش توی این چشم ها نبود.
بومگیو: نونا چیمیگی؟! مارو نجات داد؟ اون آشغال هزاران هزار بچه رو عین ماها بدبخت کرد!
نینگ نینگ: توعم وثل بقیه ای! یه ناسپاس حروم‌زاده
چاقوش رو توی کمر بومگیو فرو کرد و تا خواست بومگیو جیغ بزنه،پستش رو روی دهنش گذاشت
نینگ نینگ: هیسسس،بقیه بیدار میشن
با پوزخند زشتی چاقو رو توی کمرش چرخوند.بومگیو‌ نمیدونست باید چیکار کنه،از شدت درد گریه اش گرفته بود و نمیتونست باور کنه کسی که داره میکشتش نوناشه،با خودش فکر کرد همه ی اون آدمایی که تا الان کشته هم حس الان اونو داشتن؟ لعنت! شاید داشت تاوان میداد...
وقتی چاقو رو بیرون کشید،با سرعت و البته عمیق به گردن بومگیو ضربه زد و زیرگوشش گفت: اون دنیا خوش بگذره دونسنگ
و چاقو رو توی گردنش ول کرد و رفت.
★★★
نیکی نگاهی به گردنش کرد و بعد کفشش رو سمت جیک پرت کرد
جیک: چتهههه
نیکی: چمه؟ الان من با این وضع کدوم گوری برم ؟
جیک: بیا بغل من خب
نیکی: خودت و لاسات از جلو چشمم گم شین
جیک بلند شد و دستش رو دور گردن نیکی انداخت: لوس نکن دیگه، بعدم بیا بریم پایین
نیکی باشه ای گفت و بعد باز کردن در،سمت طبقه پایین راهی شدن ولی با چیزی روبه رو شدن که انتظارش رو نداشتن؛به هیچ عنوان!
چیزی که اونا صبحشون رو باهاش آغاز کردن بومگیویی بود که فرش سفید_سبز زیرش رو با خونش رنگ‌آمیزی کرده بود توی گردنش چاقویی بود که منظره ی زشتی رو ایجاد میکرد.
جیک:تو همینجا بمون من...من میرم یونجونو بیارم
نیکی سری تکون داد و آروم تن سرد و خونی بومگیو رو روی مبل گذاشت و سعی کرد بهش نکاه نکنه.چند دقیقه بعد یونجون بدو بدو و پشت سرش جیک وارد شدن
یونجون:کجاس؟!
نیکی پلکی زد تا حلقه اشکی که داشت توی چشماش جمع میشد رو کنار بزنه و بعد کنار رفت تا یونجونو با تن بیجون پسرک روبه رو کنه.
ویو یونجون:
این ... این امکان نداره!نه نمیشه... این یه شوخیه مزخرفه
باهام که از شدت ترس و ناباوری کرخت شده بودن رو حرکت دادم و سمت مبل حرکت کردم،با یه ضرب چاقو رو از گردن بومگیو درآوردم و بدون هیچ حرفی،گریه کردم.لباس بومگیو به خاطر خونش خیس بود ، ولی اشکهام بیشتر خیسش میکرد و باعث میشد به کمرش بچسبه؛ یهو صدای دادی کل فضای عمارت رو پر کرد
جیک به من و نیکی اشاره کرد و گفت: من میرم ببینم چیه
ویو نویسنده:
جیک با سرعت سمت جایی که ازش صدای داد اومد رفت و با دیدن درای سفید و یکشکل عمارت با عصبانیت نفسش رو بیرون داد،با این درای مزخرف که نمیفهمید کی پشت دره!با لگدی در رو باز کرد و دومین صحنه ی مزخرف امروزش رو دید:تهیون روی تخت نشسته بود و با حالت ترس و غم به فضای خالی بین دو تخت نگاه میکرد که حالا؛پیگه خالی نبود!کای،درحالی که کل بدنش به طرز عجیب و چندشی با استفاده از چاقو به معنای واقعی کلمه پاره شده و همه جاش خونیه،جوری که جیک اولش نتونست تشخیصش بده!

پ.ن: خب سیلام سیلامممم،میدونم نبودم و ننوشتم اینم یه نوع بدقولی به حساب میاد . ولی خب ببخشید! از الان سعی میکنم منظم تر نسبت به قبل پارت بزارم😦
و چیزه،پیشاپیش عیدتون مبارککککککک