لیلیوم خون سرد( پارت ۲۶ )
یونا با تمام توان، مشتی محکم و عصبی به قفسهی سینهی دیهگو کوبید. ضربهاش آنقدر ناگهانی و پر از خشم بود که دیهگو برای لحظهای نفسش گرفت و ناخودآگاه بازویش را شل کرد. یونا از این فرصتِ کوتاهِ عقبنشینی استفاده کرد، خودش را با یک حرکتِ تند بیرون کشید و عقب پرید.
او حالا درست وسط سالن ایستاده بود، موهایش پریشان بود و چشمهایش از خشم و تحقیر میدرخشید. در حالی که نفسنفس میزد، فریاد کشید:
«**ولم کن! میفهمی چی میگم؟ هیچکدومتون حق ندارید به من دست بزنید!**»
صدایِ برخوردِ دست یونا به سینهی دیهگو در سالن پیچید. سکوتی که بعد از آن حاکم شد، به قدری سنگین بود که صدایِ تیکتاکِ ساعتِ دیواریِ بزرگِ عمارت، بلندتر از همیشه شنیده میشد.
دیهگو، که حالا یک قدم به عقب رفته بود، دستش را روی سینهاش گذاشت و دستی به یقهی کتش کشید. نگاهش دیگر آن نگاهِ بازیگوشِ همیشگی نبود؛ حالا جایش را به برقی از **خطر** داده بود. او آرام لبخندی زد، اما این لبخند این بار نه جذاب بود و نه مهربان؛ یک پوزخندِ شکارچیگونه بود که لرزه به اندام هر کسی میانداخت.
او با صدایی که به طرز ترسناکی آرام بود، رو به مارسل (پدر یونا) کرد:
«مارسل، مثل اینکه دخترت هنوز معنیِ "همکاری" رو درک نکرده. شاید... شاید نیاز باشه کمی بیشتر بهش یادآوری کنیم که جایگاهش کجاست.»
مارسل لوچزه، که از رفتارِ وحشیانهی یونا جلوی بارون اکاردی به مرز جنون رسیده بود، چشمانش را بست و باز کرد. او با صدایی که هیچگونه احساسی در آن نبود، رو به دو نفر از محافظانِ سیاهپوش که کنار در ایستاده بودند، اشاره کرد:
«یونا رو ببرین اتاقِ بالا. تا وقتی که یاد بگیره چطور با احترام با آیندهاش رفتار کنه، حق نداره از اون اتاق خارج بشه. موبایلش رو هم بگیرید.»
یونا با وحشت عقبعقب رفت و به سمتِ در خروجیِ دیگرِ سالن چرخید، اما محافظها سریعتر از او حرکت کردند و مسیرش را سد کردند.
دیهگو حالا چند قدم به سمت یونا برداشت، دستش را در جیبِ شلوارش گذاشت و با لحنی که انگار دارد با یک کودک لجباز حرف میزند، گفت:
«یونا، عزیزِ من، داری کار رو سختتر میکنی. میدونی که آخرش قرار نیست فرار کنی، مگه نه؟ پس چرا فقط این بازیِ تلخ رو تموم نمیکنی و خودت همراهشون نمیری؟»
یونا در حالی که به دیهگو و محافظها نگاه میکرد، گزینههایش را روی میز میدید:
او حالا درست وسط سالن ایستاده بود، موهایش پریشان بود و چشمهایش از خشم و تحقیر میدرخشید. در حالی که نفسنفس میزد، فریاد کشید:
«**ولم کن! میفهمی چی میگم؟ هیچکدومتون حق ندارید به من دست بزنید!**»
صدایِ برخوردِ دست یونا به سینهی دیهگو در سالن پیچید. سکوتی که بعد از آن حاکم شد، به قدری سنگین بود که صدایِ تیکتاکِ ساعتِ دیواریِ بزرگِ عمارت، بلندتر از همیشه شنیده میشد.
دیهگو، که حالا یک قدم به عقب رفته بود، دستش را روی سینهاش گذاشت و دستی به یقهی کتش کشید. نگاهش دیگر آن نگاهِ بازیگوشِ همیشگی نبود؛ حالا جایش را به برقی از **خطر** داده بود. او آرام لبخندی زد، اما این لبخند این بار نه جذاب بود و نه مهربان؛ یک پوزخندِ شکارچیگونه بود که لرزه به اندام هر کسی میانداخت.
او با صدایی که به طرز ترسناکی آرام بود، رو به مارسل (پدر یونا) کرد:
«مارسل، مثل اینکه دخترت هنوز معنیِ "همکاری" رو درک نکرده. شاید... شاید نیاز باشه کمی بیشتر بهش یادآوری کنیم که جایگاهش کجاست.»
مارسل لوچزه، که از رفتارِ وحشیانهی یونا جلوی بارون اکاردی به مرز جنون رسیده بود، چشمانش را بست و باز کرد. او با صدایی که هیچگونه احساسی در آن نبود، رو به دو نفر از محافظانِ سیاهپوش که کنار در ایستاده بودند، اشاره کرد:
«یونا رو ببرین اتاقِ بالا. تا وقتی که یاد بگیره چطور با احترام با آیندهاش رفتار کنه، حق نداره از اون اتاق خارج بشه. موبایلش رو هم بگیرید.»
یونا با وحشت عقبعقب رفت و به سمتِ در خروجیِ دیگرِ سالن چرخید، اما محافظها سریعتر از او حرکت کردند و مسیرش را سد کردند.
دیهگو حالا چند قدم به سمت یونا برداشت، دستش را در جیبِ شلوارش گذاشت و با لحنی که انگار دارد با یک کودک لجباز حرف میزند، گفت:
«یونا، عزیزِ من، داری کار رو سختتر میکنی. میدونی که آخرش قرار نیست فرار کنی، مگه نه؟ پس چرا فقط این بازیِ تلخ رو تموم نمیکنی و خودت همراهشون نمیری؟»
یونا در حالی که به دیهگو و محافظها نگاه میکرد، گزینههایش را روی میز میدید:
- ۳۸۴
- ۰۲ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط