عمو های من

p29
و زمان، همون لحظه‌ای که لب‌هاشون به هم رسید، انگار متوقف شد. همه‌چیز ساکت شد، حتی موج‌هایی که از دور صدای‌شون می‌اومد، حتی باد، حتی نفس خود ا.ت. تهیونگ دستش رو عقب نکشید، فقط بیشتر فشارش داد به خودش، درست مثل کسی که می‌ترسه دوباره از دست بده.

بعد از چند ثانیه، آروم جدا شدن. نفس‌های داغشون قاطی شده بود، هنوز اون نزدیکی بین‌شون برق می‌زد. تهیونگ پیشونی‌ش رو گذاشت روی پیشونی ا.ت و با صدای خیلی آروم گفت:

«تو نمی‌فهمی چقدر بهم زندگی می‌دی، کوچولوی من.»

ا.ت خندید، اون خنده‌ای که همیشه تهیونگ رو دیوونه می‌کرد. «خب، حالا که زندگی‌ت دست منه، حواست باشه خرابش نکنیا.»

تهیونگ لبخند زد، با همون حالت نیمه جدی، نیمه شیطونش. «قول می‌دم، تا وقتی نفس می‌کشی، ازت مراقبت می‌کنم. چون تو تنها چیزی هستی که از خانواده‌مون برام مونده. نمی‌ذارم هیچ‌کس، حتی سایه‌ی غم بهت نزدیک بشه.»

ا.ت نگاهش کرد، اون عمق توی چشم‌های تهیونگ، اون برق خاصی که بین عشق و قول مخلوط بود، قلبش رو لرزوند.

«می‌دونم تهیونگ. ولی تو هم باید مراقب خودت باشی. اون بازی‌هایی که تو مافیا داری، اون خطرها… نمی‌خوام دوباره یه روز بیدار شم و ببینم رفتی.»

تهیونگ یه آه کشید و دستش رو گذاشت روی دست ا.ت. «اگه یه روز مجبور بشم برم، قول می‌دم هیچ‌وقت بی‌خداحافظی نمی‌رم. اما الان، فقط می‌خوام همین لحظه رو زندگی کنم. بدون فکر. بدون ترس.»

ا.ت سرش رو گذاشت روی شونه‌اش، صدای موج‌ها برگشت، آروم، مثل لالایی.

«باشه تهیونگ. فقط قول بده، هر چی بشه، این حس بین‌مون رو حفظ کنیم.»

تهیونگ چشم‌هاش رو بست، بوسه کوتاهی روی موهای ا.ت زد و زمزمه کرد:

«قول می‌دم، عزیزترینم. هر چی بشه، تو قلب من جا داری. تا نفس آخر.»

و همون‌جا، زیر آسمون پرستاره، کنار دریا، اون دو قلب بالاخره یه ضربان شدن؛ آروم، ولی پر از عشق و امیدی که با هیچ مافیایی، هیچ خطر و هیچ جدایی‌ای نمی‌تونست خاموش بشه.