سناریوی باکوگو و میدوریا باکودکو

پارت چهارم:
(صحنه: سالن تمرینِ شبانه - ساعت ۳ نیمهشب. چراغهای اضطراری نیمهمُرده، سایههای دراز روی دیوار میاندازند. باکوگو تنهاست و به مانکنهای تمرین حمله میکند، اما هر انفجارش بیهدفتر و خطرناکتر از قبل است. دستکشهایش دود میکند، انگار خودش هم نمیداند چرا اینجا است.)

باکوگو: (مشت میکوبد به مانکنی که سرش افتاده، صدایش خِسخِس و خسته است)
"...چهار روز... چهار روزه حتی یه *اخمِ* مسخره هم نکردی بهم... ها، دِکُو؟!"

(ناگهان صدای در باز میشود. میدوریا با لباس خواب وارد میشود، احتمالاً برای برداشتن جامدادی که روی میز جا گذاشته. صورتش در نور آبی چراغها رنگپریده است. باکوگو نفسش حبس میشود، اما میدوریا حتی سرش را برنمیگرداند.)

باکوگو: (پنجههایش را روی مانکن فشار میدهد، طوری که فلز تاب میخورد)
"...میخوای تا ابد این بازی رو ادامه بدی؟! من... من..."
(صدایش برای اولین بار میلرزد، انگار کلمه "معذرت" زیر زبانش له میشود.)

میدوریا: (در حالی که جامدادی را برمیدارد، زیر لب اما واضح)
"بازی؟... بازی تموم شد اون شب، کاتسکی. وقتی مهرهها رو شکوندی."

(صحنه تغییر میکند: صبح روز بعد. کلاس نظری. باکوگو صندلیاش را – که همیشه کنار میدوریا بوده – به ته کلاس میکشد. اما چشمهایش بیاراده هر ۱۰ ثانیه به میدوریا خیره میشود که پشتش به اوست و دارم به تخته زل میزند. دستِ میدوریا روی میز میلرزد، انگار مشتش را بیاختیار گره کرده.)

آیزاوا: (از پشت کیسهخوابش غر میزند)
"باکوگو، اگه یه بار دیگه به ساکتسو زل بزنی، فردا صبح تو رو از این پنجره پرت میکنم بیرون."

(همه میخندند، جز میدوریا که ناخنهایش را در کف دست فرومیکند. باکوگو لیوان آبش را محکم میکوبد روی میز تا قهقههها را قطع کند.)

(صحنه بعد: پشت بامِ خوابگاه - غروب. میدوریا تکیه داده به نردهها، در دستش مهرهٔ مونوپولیِ جدیدی است که خودش کشیده: یک ققنوس با بالهای گشوده. پایینِ طرح نوشته "وان فور آل ۲.۰". صدای پایی از پلهها میآید. میدوریا سریع مهره را جیبش میاندازد.)

باکوگو: (با نیشخندِ مصنوعی، از دریچهٔ پشت بام)
"قهرمانبازیها تموم شد؟ یا میخوای کل شب رو اینجا بگذرونی؟"

میدوریا: (بدون برگرداندن سر)
"...مگه تو کاری به کسی نداری؟"

ادامه دارد
.