ادامخ
و دوباره او را از تخت پایین کشید و مستقیم روی زمین کوبید.
زمین اتاق درمان لرزید و چند شیشه دارو از قفسهها افتادند.
شینوبو آه کشید.
«…من تازه باندپیچی کرده بودم.»
سانمی روی زمین افتاده بود… اما این بار بیهوش نشد.
لبخند خطرناکی زد.
«بالاخره نزدیک شدی.»
یوکی تازه فهمید اشتباه کرده.
در یک حرکت برقآسا، سانمی مچ دست یوکی را گرفت، او را چرخاند و با قدرت به زمین کوبید.
تق!
یوکی برای اولین بار خودش روی زمین افتاد.
سانمی بالای سرش ایستاد، شمشیرش را نصفه بیرون کشید و گفت:
«قانون سوم مبارزه…»
باد شدیدی دور اتاق پیچید.
«هر وقت حریفت افتاد، مطمئن شو که واقعاً افتاده.»
یوکی روی زمین پلک زد… کمی گیج شده بود.
بیرون اتاق، موئیچیرو که تازه رسیده بود، زیر لب گفت:
«اوه… حالا شروع شد.»
سانمی آمادهی حملهی بعدی شد.
اما یوکی هنوز نمیدانست تلافی واقعی سانمی تازه شروع شده.سانمی هنوز بالای سر یوکی ایستاده بود و باد تندی دورش میچرخید.
«خب؟ حالا فهمیدی مبارزه واقعی یعنی چی؟»
اما یوکی ناگهان بلند شد، بدون اینکه ترسی توی صورتش باشد. آرام جلو رفت و قبل از اینکه کسی بفهمد چه فکری توی سرش است، پرید روی شانههای سانمی نشست!
کل اتاق ساکت شد.
سانمی خشکش زد.
«…ها؟»
یوکی خیلی آرام موهای سفیدِ بههمریختهی سانمی را نوازش کرد. حتی چند تار مو را مرتب کرد و با صدای کوچکی گفت:
«خیلی جیغ میزنی…»
صورت سانمی کمکم سرخ شد. رنکوگو که از بیرون در نگاه میکرد نزدیک بود از خنده منفجر شود و شینوبو لبش را گاز گرفت که نخندد.
سانمی زیر لب غر زد:
«این… این دیگه چه مدل معذرتخواهیه…؟»
یوکی چند ثانیه ساکت ماند.
بعد ناگهان چشمهایش برق زد.
موئیچیرو که تازه متوجه خطر شده بود آرام گفت:
«سانمی… مراقب باش.»
«ها؟»
همان لحظه یوکی از روی شانههای سانمی پرید، یقهاش را گرفت و—
بووووم!
او را مستقیم کوبید به دیوار اتاق درمان!
دیوار ترک خورد و چند باند و شیشه دوباره روی زمین ریخت.
قبل از اینکه سانمی کامل واکنش نشان دهد، یوکی رفت روی شکمش نشست و با قیافهای کاملاً برنده به او نگاه کرد.
«بردم.»
چند ثانیه سکوت شد.
بعد…
صورت سانمی کاملاً قرمز شد.
نه فقط از عصبانیت؛ از شدت خجالت و تحقیر هم رگهای گردنش بیرون زده بود.
«…تو…»
باد ناگهان انفجاری در اتاق ایجاد کرد.
«داری زیادی پررو میشی، دختر یخی!»
در یک حرکت سریع، سانمی کمر یوکی را گرفت، جابهجایش کرد و هر دو روی زمین غلت خوردند. این بار سانمی بود که یوکی را نگه داشته بود تا نتواند فرار کند.
«حالا نوبت منه.»
زمین اتاق درمان لرزید و چند شیشه دارو از قفسهها افتادند.
شینوبو آه کشید.
«…من تازه باندپیچی کرده بودم.»
سانمی روی زمین افتاده بود… اما این بار بیهوش نشد.
لبخند خطرناکی زد.
«بالاخره نزدیک شدی.»
یوکی تازه فهمید اشتباه کرده.
در یک حرکت برقآسا، سانمی مچ دست یوکی را گرفت، او را چرخاند و با قدرت به زمین کوبید.
تق!
یوکی برای اولین بار خودش روی زمین افتاد.
سانمی بالای سرش ایستاد، شمشیرش را نصفه بیرون کشید و گفت:
«قانون سوم مبارزه…»
باد شدیدی دور اتاق پیچید.
«هر وقت حریفت افتاد، مطمئن شو که واقعاً افتاده.»
یوکی روی زمین پلک زد… کمی گیج شده بود.
بیرون اتاق، موئیچیرو که تازه رسیده بود، زیر لب گفت:
«اوه… حالا شروع شد.»
سانمی آمادهی حملهی بعدی شد.
اما یوکی هنوز نمیدانست تلافی واقعی سانمی تازه شروع شده.سانمی هنوز بالای سر یوکی ایستاده بود و باد تندی دورش میچرخید.
«خب؟ حالا فهمیدی مبارزه واقعی یعنی چی؟»
اما یوکی ناگهان بلند شد، بدون اینکه ترسی توی صورتش باشد. آرام جلو رفت و قبل از اینکه کسی بفهمد چه فکری توی سرش است، پرید روی شانههای سانمی نشست!
کل اتاق ساکت شد.
سانمی خشکش زد.
«…ها؟»
یوکی خیلی آرام موهای سفیدِ بههمریختهی سانمی را نوازش کرد. حتی چند تار مو را مرتب کرد و با صدای کوچکی گفت:
«خیلی جیغ میزنی…»
صورت سانمی کمکم سرخ شد. رنکوگو که از بیرون در نگاه میکرد نزدیک بود از خنده منفجر شود و شینوبو لبش را گاز گرفت که نخندد.
سانمی زیر لب غر زد:
«این… این دیگه چه مدل معذرتخواهیه…؟»
یوکی چند ثانیه ساکت ماند.
بعد ناگهان چشمهایش برق زد.
موئیچیرو که تازه متوجه خطر شده بود آرام گفت:
«سانمی… مراقب باش.»
«ها؟»
همان لحظه یوکی از روی شانههای سانمی پرید، یقهاش را گرفت و—
بووووم!
او را مستقیم کوبید به دیوار اتاق درمان!
دیوار ترک خورد و چند باند و شیشه دوباره روی زمین ریخت.
قبل از اینکه سانمی کامل واکنش نشان دهد، یوکی رفت روی شکمش نشست و با قیافهای کاملاً برنده به او نگاه کرد.
«بردم.»
چند ثانیه سکوت شد.
بعد…
صورت سانمی کاملاً قرمز شد.
نه فقط از عصبانیت؛ از شدت خجالت و تحقیر هم رگهای گردنش بیرون زده بود.
«…تو…»
باد ناگهان انفجاری در اتاق ایجاد کرد.
«داری زیادی پررو میشی، دختر یخی!»
در یک حرکت سریع، سانمی کمر یوکی را گرفت، جابهجایش کرد و هر دو روی زمین غلت خوردند. این بار سانمی بود که یوکی را نگه داشته بود تا نتواند فرار کند.
«حالا نوبت منه.»
- ۳.۰k
- ۱۳ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط