درمان من

پارت قبلی کم بود و به خاطر همین به جای دوتا پارت سه تا پارت براتون میزارم🫶

p7
+ چیه؟! عین طلبکارا نگام میکنین؟
_ یه غذا نباید انقدر خوشمزه باشه . درسته؟
یونگی: بله کاملا درسته
+ اه برین گمشین بینم. فک کردم چی شده باشه. راستی برای منم غذا گذاشتین دیگه؟!!!
_ اره به زور تونستم از دست یونگی هیونگ یکم برات نجات بدم.
+ اوکی. مرسی
گرسنم بود و خیلی وقت هم بود که دستپخت خودمو نخورده بودم.

* ویو تهیونگ *
وای خدا این بشر توی اون لباس خرگوشی چقدر کیوت و خوردنی بودددد. ترکیب سفیدی لباس و موهای مشکی فرفریش یه دنیایی بود برای خودش.
ا.ت غذاشو خورد و داشت ظرفارو میشست که یونگی هیونگ گفت:
یونگی: اصلا بلد نیستی دلبری کنی. همه چیز فقط به اون قیافه ی قشنگت نیست. برو بهش کمک کن. جنتلمن باش. بدو برو تا ظرفا تموم نشده بهش کمک کن
راست میگفت من چرا اینجا نشستم درحالی که دخترک من داره اونجا کار میکنه اونم کار خونه ی خودم. بلند شدم و رفتم تو آشپز خونه.
_ بیا این ور من میشورم بانوی من
+ مسخره بازی در نیار و زیر دستم نباش
_ من کاملا جدیم بانو. بیا اینور بینم
با دوتا دستم بلندش کردم و گذاشتمش اونور و دیدم که دوباره مور مورش شد.
+ ( با چهره ی بسیاااار بسیار عصبانی و دندون های جفت شده ) گفتم.. به من.. دست.. نزنننن... بدم میاد
اوه. خراب کرده بودم. خب احمق وقتی مور مورش میشه یعنی بدش میاد و تو دوباره تکرار هم میکنی ؟! هوووف خدا
_ات واقعا ببخشید من.. من نمیدونستم تو بدت میاد
+ حالا که میدونی دیگه تکرار نکن( جدی و عصبانی )
_ باشه. بازم ببخشید
دستشو اب زد و با حرص از پله ها رفت بالا. احتمالا رفته تو اتاقش. ظرفا رو شستم و به یونگی هیونگ چشم غره رفتم و از پله ها رفتم بالا
یونگی: به من چههه( با اعتراض )
رفتم پشت در اتاقش و دیدم داره به زبون خودش حرف میزنه.


خب بچه ها بقیه پارت بعدییی