هیچ کی نمیتونه بفهمه

هیچ کی نمیتونه بفهمه
که دلم از چی گرفته
هیچ کی نمیتونه بفهمه
که صدام از چی گرفته
هیچ کی نمی مونه تا با من
توی راهم همسفر شه
آخه می ترسه که با من
با دل من در به در شه
هیچ کی نمیدونه که چشمام
چرا همیشه خیسه خیسه
چرا هیچ کی حتی یه نامه
واسه من دیگه نمی نویسه
هیچ کی نمیدونه که قلبم
تا حالا چند دفعه شکسته
هیچ کی نمیدونه سر راه اون
تا حالا چند فعه نشسته
آخه توو کلبه سوت و کور تاریک قلبم
خورشید که جا نمیشه
میدونم اگه تا لحظه مرگم بگردم دنبالش پیدا نمیشه