.

.
.
بنشين برايت حرف دارم در دلم غوغاست
وقتى که شاعر حرف دارد آخر دنياست
.
شاعر بدون شعر يعنى لال! يعنى گنگ
در چشم هاى گنگ اما حرف دل پيداست!
.
با شعر حق انتخاب کمترى دارى
آدم که شاعر مى شود تنهاست يا... تنهاست!
.
هرکس که شعرى گفت بى ترديد مجنون است
هر دخترى را دوست مى دارد بدان ليلاست
.
پروانه ها دور سرش يکريز مى چرخند
از چشم آدم ها خُل است از ديد من شيداست
.
در وسعتش هر سينه داغ کوچکى دارد
دريا بدون ماهى قرمز چه بى معناست!
.
دنيا بدون شاعر ديوانه دنيا نيست
بى شعر، دنيا آرمانشهر فَلاطون هاست
.
من بى تو چون دنياى بى شاعر خطرناکم
من بى تو واويلاست دنيا بى تو واويلاست!
.
تو نيستى وآه پس اين پيشگويى ها
بيخود نميگفتند: فردا آخر دنياست!
.
تو نيستى و پيش من فرقى نخواهد کرد
که آخر پاييز امروز است يا فرداست
.
يلداى آدم ها هميشه اول دى نيست
هرکس شبى بى يار بنشيند شبش يلداست
.
.
.


مهدی فرجی
.
.