رمان دختری که هیچکس انتخابش نمیکرد
فصل پنجاه و سوم: دستم رو رها نکن!
صبح روز بعد، دریاچه زیر نور آفتاب می‌درخشید و صدای خنده‌ی بچه‌ها همه‌جا پیچیده بود.
ملیسا همراه ایومی، هانا و رینا سوار یک قایق شد. کایزن و سوتا هم در قایقی نزدیک به آن‌ها بودند.
ایومی پارو را برداشت و با اعتمادبه‌نفس گفت:
ـ نگران نباشین! من قایق‌رانی بلدم!
رینا خندید.
ـ امیدوارم تعریف تو از «بلدم» با تعریف بقیه فرق نداشته باشه!
ملیسا لبخند زد و دستش را به لبه‌ی قایق گرفت.
همه‌چیز خوب پیش می‌رفت تا اینکه ایومی برای تغییر مسیر، پارو را ناگهانی به یک طرف کشید.
قایق به‌شدت کج شد.
ـ ایومی، صبر کن! ـ هانا فریاد زد.
اما دیگر دیر شده بود.
ملیسا و رینا تعادلشان را از دست دادند و هر دو داخل آب افتادند.
ـ ملیسا! ـ ایومی جیغ کشید.
آب بسیار عمیق‌تر از چیزی بود که ملیسا تصور می‌کرد. دست‌وپا زدنش فقط باعث شد بیشتر وحشت کند. نمی‌توانست خودش را به سطح آب برساند و نفس کشیدن برایش سخت شده بود.
کایزن که صدای فریادها را شنیده بود، فوراً برگشت.
وقتی ملیسا را در آب دید، چهره‌اش تغییر کرد.
ـ ملیسا!
بدون لحظه‌ای تردید وارد آب شد. سوتا هم از قایق خودش پایین پرید و به سمت رینا رفت.
کایزن با تمام توان به سمت ملیسا شنا کرد.
ملیسا دیگر نمی‌توانست درست حرکت کند. برای لحظه‌ای کوتاه، صورتش از آب بیرون آمد و نگاهش با نگاه کایزن تلاقی کرد.
لب‌هایش تکان خوردند، اما صدایی بیرون نیامد.
کایزن دستش را به سمت او دراز کرد.
ـ ملیسا! دستم رو بگیر!
انگشتان ملیسا برای لحظه‌ای به دستش رسیدند، اما دوباره از آن جدا شدند.
ـ نه...!
کایزن خودش را به او رساند و دستش را محکم گرفت. بازویش را دور بدن ملیسا قرار داد و سرش را بالای آب نگه داشت.
ـ نگام کن، ملیسا! من اینجام!
اما ملیسا پاسخی نمی‌داد.
کایزن با وحشت متوجه شد که او دیگر نفس نمی‌کشد.
برای اولین بار، خونسردی همیشگی‌اش کاملاً از بین رفت.
ـ ملیسا... چشم‌هات رو باز کن!
او ملیسا را به سمت قایق امداد که مربی با عجله به طرفشان هدایت می‌کرد، برد. سوتا هم رینا را به قایق رسانده بود.
چند لحظه بعد، کایزن و ملیسا به ساحل رسیدند.
کایزن کنار ملیسا زانو زد. مربی فوراً برای کمک‌های اولیه اقدام کرد و از یکی از دانش‌آموزان خواست با اورژانس تماس بگیرد.
کایزن کمی عقب رفت، اما نگاهش حتی یک لحظه هم از ملیسا جدا نشد.
ـ ملیسا... خواهش می‌کنم...
صدایش آرام و گرفته بود.
دست‌هایش می‌لرزیدند؛ نه از سرما، بلکه از ترسی که تا آن روز هرگز تجربه نکرده بود.
سوتا که رینا را به ساحل رسانده بود، خودش را به آن‌ها رساند.
ـ کایزن... ملیسا...
کایزن جوابی نداد.
تمام چیزی که می‌دید، ملیسا بود که بی‌حرکت روی زمین افتاده بود.
چند ثانیه بعد، مربی با جدیت گفت:
ـ همه عقب برید! بهش فضا بدید!
کایزن مجبور شد کمی فاصله بگیرد. مشت‌هایش را محکم گره کرد و به ملیسا خیره ماند.
او همیشه فکر می‌کرد تا وقتی کنار ملیسا باشد، می‌تواند از او محافظت کند.
اما حالا برای اولین بار، نمی‌توانست مطمئن باشد که حضورش کافی است.
صدای آژیر آمبولانس از دور شنیده شد.
کایزن زیر لب، طوری که فقط خودش بشنود، گفت:
ـ ملیسا... هنوز اون روزی که بهم قول دادی با هم بریم، نرسیده.
نگاهش برای لحظه‌ای لرزید.
ـ پس لطفاً... منو منتظر نذار.
صبح روز بعد، دریاچه زیر نور آفتاب می‌درخشید و صدای خنده‌ی بچه‌ها همه‌جا پیچیده بود.
ملیسا همراه ایومی، هانا و رینا سوار یک قایق شد. کایزن و سوتا هم در قایقی نزدیک به آن‌ها بودند.
ایومی پارو را برداشت و با اعتمادبه‌نفس گفت:
ـ نگران نباشین! من قایق‌رانی بلدم!
رینا خندید.
ـ امیدوارم تعریف تو از «بلدم» با تعریف بقیه فرق نداشته باشه!
ملیسا لبخند زد و دستش را به لبه‌ی قایق گرفت.
همه‌چیز خوب پیش می‌رفت تا اینکه ایومی برای تغییر مسیر، پارو را ناگهانی به یک طرف کشید.
قایق به‌شدت کج شد.
ـ ایومی، صبر کن! ـ هانا فریاد زد.
اما دیگر دیر شده بود.
ملیسا و رینا تعادلشان را از دست دادند و هر دو داخل آب افتادند.
ـ ملیسا! ـ ایومی جیغ کشید.
آب بسیار عمیق‌تر از چیزی بود که ملیسا تصور می‌کرد. دست‌وپا زدنش فقط باعث شد بیشتر وحشت کند. نمی‌توانست خودش را به سطح آب برساند و نفس کشیدن برایش سخت شده بود.
کایزن که صدای فریادها را شنیده بود، فوراً برگشت.
وقتی ملیسا را در آب دید، چهره‌اش تغییر کرد.
ـ ملیسا!
بدون لحظه‌ای تردید وارد آب شد. سوتا هم از قایق خودش پایین پرید و به سمت رینا رفت.
کایزن با تمام توان به سمت ملیسا شنا کرد.
ملیسا دیگر نمی‌توانست درست حرکت کند. برای لحظه‌ای کوتاه، صورتش از آب بیرون آمد و نگاهش با نگاه کایزن تلاقی کرد.
لب‌هایش تکان خوردند، اما صدایی بیرون نیامد.
کایزن دستش را به سمت او دراز کرد.
ـ ملیسا! دستم رو بگیر!
انگشتان ملیسا برای لحظه‌ای به دستش رسیدند، اما دوباره از آن جدا شدند.
ـ نه...!
کایزن خودش را به او رساند و دستش را محکم گرفت. بازویش را دور بدن ملیسا قرار داد و سرش را بالای آب نگه داشت.
ـ نگام کن، ملیسا! من اینجام!
اما ملیسا پاسخی نمی‌داد.
کایزن با وحشت متوجه شد که او دیگر نفس نمی‌کشد.
برای اولین بار، خونسردی همیشگی‌اش کاملاً از بین رفت.
ـ ملیسا... چشم‌هات رو باز کن!
او ملیسا را به سمت قایق امداد که مربی با عجله به طرفشان هدایت می‌کرد، برد. سوتا هم رینا را به قایق رسانده بود.
چند لحظه بعد، کایزن و ملیسا به ساحل رسیدند.
کایزن کنار ملیسا زانو زد. مربی فوراً برای کمک‌های اولیه اقدام کرد و از یکی از دانش‌آموزان خواست با اورژانس تماس بگیرد.
کایزن کمی عقب رفت، اما نگاهش حتی یک لحظه هم از ملیسا جدا نشد.
ـ ملیسا... خواهش می‌کنم...
صدایش آرام و گرفته بود.
دست‌هایش می‌لرزیدند؛ نه از سرما، بلکه از ترسی که تا آن روز هرگز تجربه نکرده بود.
سوتا که رینا را به ساحل رسانده بود، خودش را به آن‌ها رساند.
ـ کایزن... ملیسا...
کایزن جوابی نداد.
تمام چیزی که می‌دید، ملیسا بود که بی‌حرکت روی زمین افتاده بود.
چند ثانیه بعد، مربی با جدیت گفت:
ـ همه عقب برید! بهش فضا بدید!
کایزن مجبور شد کمی فاصله بگیرد. مشت‌هایش را محکم گره کرد و به ملیسا خیره ماند.
او همیشه فکر می‌کرد تا وقتی کنار ملیسا باشد، می‌تواند از او محافظت کند.
اما حالا برای اولین بار، نمی‌توانست مطمئن باشد که حضورش کافی است.
صدای آژیر آمبولانس از دور شنیده شد.
کایزن زیر لب، طوری که فقط خودش بشنود، گفت:
ـ ملیسا... هنوز اون روزی که بهم قول دادی با هم بریم، نرسیده.
نگاهش برای لحظه‌ای لرزید.
ـ پس لطفاً... منو منتظر نذار.
- ۳۲
- ۲۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
