Heir of Light and Darkness
Heir of Light and Darkness
part : 25
تهیونگ هنوز کنار جونگکوک نشسته بود که صدای مرموز دوباره از پشت دروازه پیچید.
«پیوند شما فقط برای باز کردن دروازه نیست... شما میتونید اون رو برای همیشه ببندید.»
پدر تهیونگ با شنیدن این حرف رنگش پرید.
تهیونگ بهش نگاه کرد.
+ بابا، تو اینو میدونستی؟
پدر تهیونگ: «فقط بخشی از حقیقت رو. پیوند نور و تاریکی میتونه هر دو دنیا رو نجات بده، اما فقط وقتی که با انتخاب خودتون کامل بشه.»
جونگکوک به سختی بلند شد و دست تهیونگ رو گرفت.
- یعنی هیچکس نمیتونه مجبورمون کنه؟
پدر تهیونگ سرش رو تکون داد.
پدر تهیونگ: «دقیقاً. رئیس برای همین بهتون نیاز داشت. اون نمیتونست پیوند رو کنترل کنه، پس میخواست با زور بهش برسه.»
تهیونگ نفس راحتی کشید، اما هنوز یه سؤال توی ذهنش بود.
+ اگه پیوندمون رو کامل کنیم، ممکنه یکی از ما آسیب ببینه؟
پدرش سکوت کرد.
همین سکوت کافی بود تا تهیونگ دوباره نگران بشه.
---
چند ساعت بعد، تهیونگ و جونگکوک توی بالکن قصر نشسته بودن. برای اولین بار بعد از مدتها خبری از نگهبان و دشمن نبود.
تهیونگ سرش رو روی شونهی جونگکوک گذاشت.
+ هنوز ازت ناراحتم، میدونی؟
جونگکوک لبخند زد.
- میدونم، فندقک. هرچقدر طول بکشه، صبر میکنم تا دوباره بهم اعتماد کنی.
تهیونگ آروم دستش رو گرفت.
+ پس دیگه هیچچیزی رو ازم مخفی نکن.
- قول میدم.
تهیونگ سرش رو بلند کرد و برای اولین بار بعد از اون همه اتفاق، لبخند واقعی زد.
اما درست همون لحظه، پرندهای سیاه روی نردهی بالکن نشست. به پاش یه تکه کاغذ بسته شده بود.
جونگکوک کاغذ رو باز کرد.
فقط یه جمله روش نوشته شده بود:
«اگه میخوای تهیونگ زنده بمونه، قبل از طلوع به مرز دو دنیا بیا.»
جونگکوک کاغذ رو مچاله کرد و نگاهش به تاریکی دوردست دوخته شد.
رئیس هنوز دست برنداشته بود.
~~~
فردا امتحان عربی دارم کمک🥹💔
part : 25
تهیونگ هنوز کنار جونگکوک نشسته بود که صدای مرموز دوباره از پشت دروازه پیچید.
«پیوند شما فقط برای باز کردن دروازه نیست... شما میتونید اون رو برای همیشه ببندید.»
پدر تهیونگ با شنیدن این حرف رنگش پرید.
تهیونگ بهش نگاه کرد.
+ بابا، تو اینو میدونستی؟
پدر تهیونگ: «فقط بخشی از حقیقت رو. پیوند نور و تاریکی میتونه هر دو دنیا رو نجات بده، اما فقط وقتی که با انتخاب خودتون کامل بشه.»
جونگکوک به سختی بلند شد و دست تهیونگ رو گرفت.
- یعنی هیچکس نمیتونه مجبورمون کنه؟
پدر تهیونگ سرش رو تکون داد.
پدر تهیونگ: «دقیقاً. رئیس برای همین بهتون نیاز داشت. اون نمیتونست پیوند رو کنترل کنه، پس میخواست با زور بهش برسه.»
تهیونگ نفس راحتی کشید، اما هنوز یه سؤال توی ذهنش بود.
+ اگه پیوندمون رو کامل کنیم، ممکنه یکی از ما آسیب ببینه؟
پدرش سکوت کرد.
همین سکوت کافی بود تا تهیونگ دوباره نگران بشه.
---
چند ساعت بعد، تهیونگ و جونگکوک توی بالکن قصر نشسته بودن. برای اولین بار بعد از مدتها خبری از نگهبان و دشمن نبود.
تهیونگ سرش رو روی شونهی جونگکوک گذاشت.
+ هنوز ازت ناراحتم، میدونی؟
جونگکوک لبخند زد.
- میدونم، فندقک. هرچقدر طول بکشه، صبر میکنم تا دوباره بهم اعتماد کنی.
تهیونگ آروم دستش رو گرفت.
+ پس دیگه هیچچیزی رو ازم مخفی نکن.
- قول میدم.
تهیونگ سرش رو بلند کرد و برای اولین بار بعد از اون همه اتفاق، لبخند واقعی زد.
اما درست همون لحظه، پرندهای سیاه روی نردهی بالکن نشست. به پاش یه تکه کاغذ بسته شده بود.
جونگکوک کاغذ رو باز کرد.
فقط یه جمله روش نوشته شده بود:
«اگه میخوای تهیونگ زنده بمونه، قبل از طلوع به مرز دو دنیا بیا.»
جونگکوک کاغذ رو مچاله کرد و نگاهش به تاریکی دوردست دوخته شد.
رئیس هنوز دست برنداشته بود.
~~~
فردا امتحان عربی دارم کمک🥹💔
- ۶۵
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط