سناریو اوبیکاکا
در زندگی دیگر ( دوباره مرا پیدا کن )
پارت ۲۲ : به بعد
آفتاب اواخر بعد از ظهر با رگه‌های طلایی ملایم از میان پرده‌های اتاق نشیمن اوبیتو عبور می‌کرد و رگه‌هایی از گرما را بر روی کاناپه‌ای که هنوز در آن نشسته بودند، می‌تاباند. آنها در میان انبوهی از اندام‌های شل و ول و قلب‌هایی که به آرامی می‌تپیدند، گیر افتاده بودند. کاکاشی تا نیمه روی پهلوی اوبیتو افتاده بود، سرش را روی شانه‌اش گذاشته بود و انحنای دهانش نوعی آرامش نادر را آشکار می‌کرد.
سپس آهی کشید.
انگشتان اوبیتو همان جایی که به آرامی با انتهای موهای کاکاشی بازی می‌کردند، متوقف شدند. «چیه؟»
کاکاشی دوباره نفسش را بیرون داد، این بار عمیق‌تر. «احتمالاً باید برم خونه.»
تمام بدن اوبیتو سست شد. مثل بادکنکی که بادش خالی شود. انگار کسی به او گفته بود که توله سگ‌ها توطئه‌ی دولت هستند.
«جدی؟» او ناله کرد.
کاکاشی چهره در هم کشید، از اینکه با صدای بلند گفته بود پشیمان شده بود. «من کل شب رو رفتم. پدرم فکر می‌کنه که من دزدیده شدم. یا بالاخره به یک فرقه پیوستم.»
اوبیتو لب‌هایش را جمع کرد. لب‌هایش را جمع کرد. لب‌هایش به پایین خم شد، چشمانش گرد و برق می‌زد. «اما تو تازه راحت شدی.»
کاکاشی با لحنی خشک و جدی گفت: «تو وقتی خواب بودم مدام سعی می‌کردی از من بالا بری.»
«من سردم بود!»
«تو بدون پیراهن بودی!»
اوبیتو پوزخندی زد. «و انگار برات مهم نبود.»
کاکاشی سرخ شد و صورتش را به شانه‌ی اوبیتو فشار داد. «خفه شو.»
«باشه، باشه.» اوبیتو او را به آرامی از روی سینه‌اش بلند کرد. «باشه. می‌برمت.»
کاکاشی پلک زد. «من می‌توانم راه برم...»
«دیروز اومدی اینجا و نزدیک بود اون تامِ لاک‌پشتیِ روانی، دو تا خونه اون‌ورتر، لهت کنه.»
«فقط یه بار بود.»
«کاکاشی، یه دستمال سر داشت. منظم بود.»
کاکاشی زیر لب غرغر کرد: «... باشه.»
پانزده دقیقه بعد، آنها در حالی که موتور ماشین در حالت درجا کار می‌کرد، کنار جدول جلوی خانه کاکاشی توقف کردند. کاکاشی کمربند ایمنی خود را باز کرد، نگاهی به اوبیتو انداخت - که به طور غیرمعمولی ساکت بود - و مکث کرد.
«ممنون.» زمزمه کرد و یک پایش را از در بیرون گذاشت.
اوبیتو لبخندی ملایم به او زد. «خواهش.»
کاکاشی روی پیاده‌رو قدم گذاشت، برگشت تا در را ببندد - و خشکش زد.
اوبیتو داشت درِ خانه‌ی خودش را باز می‌کرد.
کاکاشی با چشمانی تنگ شده پرسید: «امم... داری چیکار می‌کنی؟»
اوبیتو دستانش را بالای سرش کشید، پیراهنش کمی بالا رفت و باریکه‌ای از کمر برنزه‌اش را نمایان کرد. «جای خودم رو بهت نشون دادم. جای قشنگیه. لطفت رو جبران کن؟»
روح کاکاشی برای لحظه‌ای عروج کرد.
او با لحنی بی‌احساس و در حالی که سعی می‌کرد آرام به نظر برسد، گفت: «نه، نه، نه. تو نمی‌تونی با اغوا کردن از پس این کار بربیای.»
اوبیتو پوزخندی زد. «کی از اغوا کردن حرف زد؟»
«تو! تو خودِ اغواگری!»
اوبیتو ابرویش را بالا انداخت. «و با این حال، تو هنوز اونجا وایسادی و میزاری من تا ورودی خونت دنبالت بیام.»
کاکاشی برگشت، سرخ شد و سریع‌تر راه رفت.
از پشت سرش فریاد زد: «این دعوتنامه نیست!»
اوبیتو دوید تا به او برسد. «معلومه که نیست.»
زمانی که کاکاشی در را باز کرد و وارد شد، اوبیتو مانند گربه‌ای بیش از حد کنجکاو از روی شانه‌اش نگاه می‌کرد. نگاهش سرسرا، راهرو و اتاق نشیمن دوردست را بررسی کرد تا اینکه با لبخندی درخشان به سمت کاکاشی برگشت.
«هوم. مینیمالیست. شاعری بسیار رنج‌دیده.»
کاکاشی با عصبانیت کفش‌هایش را از پا درآورد. «فقط ساکت باش.»
«اینجا جاییه که کاشی کوچولو موقع انجام تکالیف ریاضیش غصه می‌خورد؟ تو دفترچه مثلثاتش شعر غمگین می‌نوشت؟»
کاکاشی با چشمانی وحشت‌زده به سمت او چرخید. «اون یه شعر بود و یه دفترچه هندسه!»
اوبیتو لبخند پهن‌تری زد و از پشت دستانش را دور کاکاشی انداخت و او را در آغوشی گرم و نرم گرفت. «آروم باش. به نظرم وقتی می‌چرخی بامزه می‌شی.»
کاکاشی نفس عمیقی کشید. گرمای بدن اوبیتو به پشتش فشار می‌آورد، طوری که نفس‌هایش به گردنش می‌خورد - دیگر طاقتش طاق شده بود.
او زمزمه کرد: «تو یه تهدیدی.»
اوبیتو در حالی که بینی‌اش را به شانه‌ی او می‌مالید، تصحیح کرد: «من تهدید تو هستم.»
کاکاشی تقلا کرد و خودش را از چنگال او بیرون کشید، قبل از اینکه به سمت پله‌ها برود، او را به آرامی هل داد. «اتاق نشیمن اینجاست. سرک نکش.»
اوبیتو واقعاً قصد داشت رفتار خوبی داشته باشد.
اما وقتی کاکاشی در طبقه بالا ناپدید شد - زیر لب چیزی در مورد تغییر لباس به چیزی که «کمتر قابل اشتعال» باشد در حضور افراد خاص زیر لب زمزمه می‌کرد - چشمان اوبیتو به سمت قفسه کتاب بلند و براق کنار دیوار کشیده شد.
پارت ۲۲ : به بعد
آفتاب اواخر بعد از ظهر با رگه‌های طلایی ملایم از میان پرده‌های اتاق نشیمن اوبیتو عبور می‌کرد و رگه‌هایی از گرما را بر روی کاناپه‌ای که هنوز در آن نشسته بودند، می‌تاباند. آنها در میان انبوهی از اندام‌های شل و ول و قلب‌هایی که به آرامی می‌تپیدند، گیر افتاده بودند. کاکاشی تا نیمه روی پهلوی اوبیتو افتاده بود، سرش را روی شانه‌اش گذاشته بود و انحنای دهانش نوعی آرامش نادر را آشکار می‌کرد.
سپس آهی کشید.
انگشتان اوبیتو همان جایی که به آرامی با انتهای موهای کاکاشی بازی می‌کردند، متوقف شدند. «چیه؟»
کاکاشی دوباره نفسش را بیرون داد، این بار عمیق‌تر. «احتمالاً باید برم خونه.»
تمام بدن اوبیتو سست شد. مثل بادکنکی که بادش خالی شود. انگار کسی به او گفته بود که توله سگ‌ها توطئه‌ی دولت هستند.
«جدی؟» او ناله کرد.
کاکاشی چهره در هم کشید، از اینکه با صدای بلند گفته بود پشیمان شده بود. «من کل شب رو رفتم. پدرم فکر می‌کنه که من دزدیده شدم. یا بالاخره به یک فرقه پیوستم.»
اوبیتو لب‌هایش را جمع کرد. لب‌هایش را جمع کرد. لب‌هایش به پایین خم شد، چشمانش گرد و برق می‌زد. «اما تو تازه راحت شدی.»
کاکاشی با لحنی خشک و جدی گفت: «تو وقتی خواب بودم مدام سعی می‌کردی از من بالا بری.»
«من سردم بود!»
«تو بدون پیراهن بودی!»
اوبیتو پوزخندی زد. «و انگار برات مهم نبود.»
کاکاشی سرخ شد و صورتش را به شانه‌ی اوبیتو فشار داد. «خفه شو.»
«باشه، باشه.» اوبیتو او را به آرامی از روی سینه‌اش بلند کرد. «باشه. می‌برمت.»
کاکاشی پلک زد. «من می‌توانم راه برم...»
«دیروز اومدی اینجا و نزدیک بود اون تامِ لاک‌پشتیِ روانی، دو تا خونه اون‌ورتر، لهت کنه.»
«فقط یه بار بود.»
«کاکاشی، یه دستمال سر داشت. منظم بود.»
کاکاشی زیر لب غرغر کرد: «... باشه.»
پانزده دقیقه بعد، آنها در حالی که موتور ماشین در حالت درجا کار می‌کرد، کنار جدول جلوی خانه کاکاشی توقف کردند. کاکاشی کمربند ایمنی خود را باز کرد، نگاهی به اوبیتو انداخت - که به طور غیرمعمولی ساکت بود - و مکث کرد.
«ممنون.» زمزمه کرد و یک پایش را از در بیرون گذاشت.
اوبیتو لبخندی ملایم به او زد. «خواهش.»
کاکاشی روی پیاده‌رو قدم گذاشت، برگشت تا در را ببندد - و خشکش زد.
اوبیتو داشت درِ خانه‌ی خودش را باز می‌کرد.
کاکاشی با چشمانی تنگ شده پرسید: «امم... داری چیکار می‌کنی؟»
اوبیتو دستانش را بالای سرش کشید، پیراهنش کمی بالا رفت و باریکه‌ای از کمر برنزه‌اش را نمایان کرد. «جای خودم رو بهت نشون دادم. جای قشنگیه. لطفت رو جبران کن؟»
روح کاکاشی برای لحظه‌ای عروج کرد.
او با لحنی بی‌احساس و در حالی که سعی می‌کرد آرام به نظر برسد، گفت: «نه، نه، نه. تو نمی‌تونی با اغوا کردن از پس این کار بربیای.»
اوبیتو پوزخندی زد. «کی از اغوا کردن حرف زد؟»
«تو! تو خودِ اغواگری!»
اوبیتو ابرویش را بالا انداخت. «و با این حال، تو هنوز اونجا وایسادی و میزاری من تا ورودی خونت دنبالت بیام.»
کاکاشی برگشت، سرخ شد و سریع‌تر راه رفت.
از پشت سرش فریاد زد: «این دعوتنامه نیست!»
اوبیتو دوید تا به او برسد. «معلومه که نیست.»
زمانی که کاکاشی در را باز کرد و وارد شد، اوبیتو مانند گربه‌ای بیش از حد کنجکاو از روی شانه‌اش نگاه می‌کرد. نگاهش سرسرا، راهرو و اتاق نشیمن دوردست را بررسی کرد تا اینکه با لبخندی درخشان به سمت کاکاشی برگشت.
«هوم. مینیمالیست. شاعری بسیار رنج‌دیده.»
کاکاشی با عصبانیت کفش‌هایش را از پا درآورد. «فقط ساکت باش.»
«اینجا جاییه که کاشی کوچولو موقع انجام تکالیف ریاضیش غصه می‌خورد؟ تو دفترچه مثلثاتش شعر غمگین می‌نوشت؟»
کاکاشی با چشمانی وحشت‌زده به سمت او چرخید. «اون یه شعر بود و یه دفترچه هندسه!»
اوبیتو لبخند پهن‌تری زد و از پشت دستانش را دور کاکاشی انداخت و او را در آغوشی گرم و نرم گرفت. «آروم باش. به نظرم وقتی می‌چرخی بامزه می‌شی.»
کاکاشی نفس عمیقی کشید. گرمای بدن اوبیتو به پشتش فشار می‌آورد، طوری که نفس‌هایش به گردنش می‌خورد - دیگر طاقتش طاق شده بود.
او زمزمه کرد: «تو یه تهدیدی.»
اوبیتو در حالی که بینی‌اش را به شانه‌ی او می‌مالید، تصحیح کرد: «من تهدید تو هستم.»
کاکاشی تقلا کرد و خودش را از چنگال او بیرون کشید، قبل از اینکه به سمت پله‌ها برود، او را به آرامی هل داد. «اتاق نشیمن اینجاست. سرک نکش.»
اوبیتو واقعاً قصد داشت رفتار خوبی داشته باشد.
اما وقتی کاکاشی در طبقه بالا ناپدید شد - زیر لب چیزی در مورد تغییر لباس به چیزی که «کمتر قابل اشتعال» باشد در حضور افراد خاص زیر لب زمزمه می‌کرد - چشمان اوبیتو به سمت قفسه کتاب بلند و براق کنار دیوار کشیده شد.
- ۵.۹k
- ۱۶ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
