...درآن هنگام که دلم از سختی این روزها و لحظه ها به تنگ

...درآن هنگام که دلم از سختی این روزها و لحظه ها به تنگ میآید..
ودرآن هنگام که بغض غریب گلویم رامیفشارد،،،
وآن هنگام که اشک از دیدگانم جاری میشود
در گوشه اطاق' آن خلوت همیشگی خویش
چشمانم به این اسم وراین کتاب می افتد..
دستی مهربان شانه هایم را نوازش میدهد انگار آرامم میکند ان نوازش مهربان
بغضهای گلویم را فرو میبرد این آرام بخش دلم...
دلم آرام میگیرد ..
دوباره شروع میکنم
بی آنکه گله مند شوم از این روزهای سخت
انگار این خدای من میداند که نباید خسته باشم ؛ نباید بغض کنم؛ نباید گریه کنم
مهربانیه مادرم را بیادم میآورد عشق به مادرم را در دلم همچو جرقه ای روشن مینماید که بدانم دربرابر نیکی به مادرم هر لحظه اش غنیمتیست که هرگز بازگشتی به ان نیست و تکرار نخواهدشد...
...و من روزم را دوباره شروع میکنم چون خدایی دارم که مرا بیگانه میکند از سختی روزهایم...