چراغ مشعل
در وجود خود...چراغی داشتم...
با آن چراغ نامههایم را برایت مینوشتم...
به این امید که آنها را میخوانی..
به این امید که جوابم را میدهی..
برایت شعر مینوشتم...
به امید اینکه خوشحال شوی..
به امید شادی تو..
عاقبت جای نامههایم..
سطل زبالهی اتاقت بود..
مرا فراموش کردی..
برای همیشه..
تا ابدیت..
اما من..
تو را نه..
اشتباه من این بود..فراموش نکردن..
باز هم نوشتم..
اینبار..آن را با بیمیلی خواندی..
و جوابم را دادی..
نه پیش من..
پیش بقیه..
پشت سرم..
بعد نامههایم رو جلوی آنها پاره کردی..
به دل کوچک من پوزخند زدی..
گفته بودم..
به نالههایم بخند..
به دردهایم بخند..
به گریههایم بخند..
..اما هرگز..
هرگز به ریشمنخند..
تو به ریشم خندیدی..
مرا یک آدم سر راهی نوکر فرض کردی..
فرض کردی تا ابد نوکرت میمانم..
فرض کردی تا ابد..منتظرت میمانم
خیال کردی میتوانی باز هم سو استفاده بکنی..
میدانستم..تا ابد نمیتوانی دلم را بشکنی..
عاقبت تو را سوزاندم..
با همان چراغ کوچک..
با همان شعله کوچک..
از من خواستی برایت باز هم از
همان شعر بگویم..
همان خبرها..
عاقبت..
گفتا خبر هست؟
گفتمش نیست
گفتا خبر هست..
گفتمش نیست
گفتا پس چه نگاره مینویسی؟
گفتمش حالا..
خبری هست ، گویا زبانی نیست..
سخنی هست ، گویا دلی نیست..
چه گویم من ز این غربت؟
گر زبان و دل باشد ، چراغی دیگر..
برای نگارهام نیست..
دست تقدیر ، تو را دور و مرا غمگین کرد؛
رفتنت
حس مرا بدبین کرد . . .
فال من تلخ شد؛ و کام تو را
شیرین کرد . . .
زندگی سخت شد؛ و زخم مرا
چرکین کرد . . .
پیری زودرس مرگ مرا تضمین کرد؛
هرکسی حال مرا دید تو را
نفرین کرد . . .
-وܝ̇ߺܢܚߊ؟
با آن چراغ نامههایم را برایت مینوشتم...
به این امید که آنها را میخوانی..
به این امید که جوابم را میدهی..
برایت شعر مینوشتم...
به امید اینکه خوشحال شوی..
به امید شادی تو..
عاقبت جای نامههایم..
سطل زبالهی اتاقت بود..
مرا فراموش کردی..
برای همیشه..
تا ابدیت..
اما من..
تو را نه..
اشتباه من این بود..فراموش نکردن..
باز هم نوشتم..
اینبار..آن را با بیمیلی خواندی..
و جوابم را دادی..
نه پیش من..
پیش بقیه..
پشت سرم..
بعد نامههایم رو جلوی آنها پاره کردی..
به دل کوچک من پوزخند زدی..
گفته بودم..
به نالههایم بخند..
به دردهایم بخند..
به گریههایم بخند..
..اما هرگز..
هرگز به ریشمنخند..
تو به ریشم خندیدی..
مرا یک آدم سر راهی نوکر فرض کردی..
فرض کردی تا ابد نوکرت میمانم..
فرض کردی تا ابد..منتظرت میمانم
خیال کردی میتوانی باز هم سو استفاده بکنی..
میدانستم..تا ابد نمیتوانی دلم را بشکنی..
عاقبت تو را سوزاندم..
با همان چراغ کوچک..
با همان شعله کوچک..
از من خواستی برایت باز هم از
همان شعر بگویم..
همان خبرها..
عاقبت..
گفتا خبر هست؟
گفتمش نیست
گفتا خبر هست..
گفتمش نیست
گفتا پس چه نگاره مینویسی؟
گفتمش حالا..
خبری هست ، گویا زبانی نیست..
سخنی هست ، گویا دلی نیست..
چه گویم من ز این غربت؟
گر زبان و دل باشد ، چراغی دیگر..
برای نگارهام نیست..
دست تقدیر ، تو را دور و مرا غمگین کرد؛
رفتنت
حس مرا بدبین کرد . . .
فال من تلخ شد؛ و کام تو را
شیرین کرد . . .
زندگی سخت شد؛ و زخم مرا
چرکین کرد . . .
پیری زودرس مرگ مرا تضمین کرد؛
هرکسی حال مرا دید تو را
نفرین کرد . . .
-وܝ̇ߺܢܚߊ؟
- ۱.۹k
- ۲۲ شهریور ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط