#قلب_اهنین:{پارت_²}
#قلب_اهنین:{پارت_²}
سردی لوله‌ی اسلحه روی پیشانی‌ات، تمام دنیا را برایت متوقف کرده بود. صدای نفس‌های خودت را می‌شنیدی که با قطرات باران مخلوط شده بود.
جونگ‌کوک خیره به چشمانت نگاه کرد. هیچ ترسی در چشم‌های تو ندید، فقط لرزش خفیفی که از سرما و وحشت بود. نگاهش روی دوربین عکاسی توی دستت چرخید. عکس‌هایی که گرفته بودی، روی صفحه کوچک دوربین خودنمایی می‌کردند؛ تمام صحنه‌ی قتل همانجا ثبت شده بود.
صدای قدم‌های نامجون از انتهای سالن پیچید: «جونگ‌کوک، چی شده؟ کسی اونجاست؟»
جونگ‌کوک لحظه‌ای مکث کرد. اگر نامجون می‌فهمید شاهدی وجود دارد، طبق قوانین سازمان باید فوراً از بین می‌رفتی. اما بدون اینکه به عقب برگردد، با صدای سرد و محکمی داد زد: «چیزی نیست! خطای دید بود. زودتر برمی‌گردم!»
دوباره به تو نگاه کرد. دستش رو دراز کرد، دوربین رو با حرکتی سریع از دستت کشید بیرون، مموری کارت رو درآورد و توی جیبش گذاشت.
با صدای خش‌دار و تهدیدآمیزی در گوشت زمزمه کرد: «اگر تا فردا صبح کسی از این ماجرا بویی ببره، یا پات رو بذاری این اطراف… زنده نمی‌ذارمت. حالا گم شو!»
قبل از اینکه بتونی کلمه‌ای حرف بزنی، بازویت را رها کرد و به عقب هل داد. با پاهای لرزان از آنجا فرار کردی، غافل از اینکه جونگ‌کوک از پشتِ پنجره، دور شدن تو را تا آخرین لحظه زیر نظر داشت
سردی لوله‌ی اسلحه روی پیشانی‌ات، تمام دنیا را برایت متوقف کرده بود. صدای نفس‌های خودت را می‌شنیدی که با قطرات باران مخلوط شده بود.
جونگ‌کوک خیره به چشمانت نگاه کرد. هیچ ترسی در چشم‌های تو ندید، فقط لرزش خفیفی که از سرما و وحشت بود. نگاهش روی دوربین عکاسی توی دستت چرخید. عکس‌هایی که گرفته بودی، روی صفحه کوچک دوربین خودنمایی می‌کردند؛ تمام صحنه‌ی قتل همانجا ثبت شده بود.
صدای قدم‌های نامجون از انتهای سالن پیچید: «جونگ‌کوک، چی شده؟ کسی اونجاست؟»
جونگ‌کوک لحظه‌ای مکث کرد. اگر نامجون می‌فهمید شاهدی وجود دارد، طبق قوانین سازمان باید فوراً از بین می‌رفتی. اما بدون اینکه به عقب برگردد، با صدای سرد و محکمی داد زد: «چیزی نیست! خطای دید بود. زودتر برمی‌گردم!»
دوباره به تو نگاه کرد. دستش رو دراز کرد، دوربین رو با حرکتی سریع از دستت کشید بیرون، مموری کارت رو درآورد و توی جیبش گذاشت.
با صدای خش‌دار و تهدیدآمیزی در گوشت زمزمه کرد: «اگر تا فردا صبح کسی از این ماجرا بویی ببره، یا پات رو بذاری این اطراف… زنده نمی‌ذارمت. حالا گم شو!»
قبل از اینکه بتونی کلمه‌ای حرف بزنی، بازویت را رها کرد و به عقب هل داد. با پاهای لرزان از آنجا فرار کردی، غافل از اینکه جونگ‌کوک از پشتِ پنجره، دور شدن تو را تا آخرین لحظه زیر نظر داشت
- ۱۱۳
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
