when silence became scream p1
باران از آن بارانهای ریز و سمجی بود که نه میشد اسمش را طوفان گذاشت و نه میشد نادیدهاش گرفت.قطرهها آرام و بیوقفه روی شیشههای بلند ساختمان JYP میلغزیدند و شهر سئول را به تصویری خاکستری، خفه و دوردست تبدیل کرده بودند؛ انگار همهچیز پشت لایهای از مه و شایعه و نفسهای حبسشده پنهان شده بود.مقابل درِ اصلی ساختمان، دهها دختر و پسر جوان زیر چترها ایستاده بودند. بعضیها لباسهای برند پوشیده بودند، بعضیها آرایش حرفهای داشتند، بعضیها با صدای آرام شعر تمرین میکردند، بعضیها دوباره بند کفشهایشان را محکم میکردند و بعضیها آنقدر اضطراب داشتند که فقط به زمین خیره مانده بودند.اما میان آن همه رنگ و صدا، پارک یونا با همه فرق داشت.او کمی دورتر، کنار ستون سرد بتنی، بیحرکت ایستاده بود.موهای مشکیِ بلندش از پشت کمرش رد شده بود و با رطوبت هوا کمی سنگینتر به نظر میرسید. چشمان کشیده و سیاهش، نه ترس را کامل نشان میدادند و نه امید را. بیشتر شبیه دری بودند که سالها بسته مانده باشد؛ دری که کسی پشتش را ندیده باشد.قدش کوتاه بود—صد و پنجاه و پنج سانتیمتر—اما در ایستادنش چیزی بود که باعث میشد کوچک به نظر نرسد. شانههایش صاف بود، نگاهش آرام اما تیز، و صورتش با اینکه خسته بود، به طرز غیرمنصفانهای زیبا بود. نه زیبایی پرزرقوبرقِ ستارههای مجلهها. نه.زیبایی او از آن مدلهایی بود که اول کسی را ساکت میکرد، بعد وادارش میکرد دوباره نگاه کند.
کیف کهنهی مشکیاش را محکم در دست گرفته بود.
داخلش چیزی بیشتر از یک بطری آب، یک حولهی کوچک، یک دفترچهی تاخورده و کفش تمرینش نبود.
نه کسی همراهش بود.
نه کسی برایش آرزوی موفقیت کرده بود.
نه کسی منتظر تماسش بود.
و از همه مهمتر…
هیچکس نمیدانست او واقعاً از کجا آمده است.
«نفر بعدی!»
صدای کارمند پذیرش از داخل سالن پیچید و چند نفر همزمان سر بلند کردند.
یونا نفسش را خیلی آرام بیرون داد و قدم جلو گذاشت.
کف کفشهایش روی سنگ مرطوب جلوی در صدا نداد. انگار خودش هم بلد بود چطور بیصدا وارد جاهایی شود که به او تعلق ندارند.
داخل سالن، هوا بوی اسپری مو، کاغذ، استرس و قهوهی تلخ میداد. دیوارها پر از پوسترهای درخشان آیدلها بود؛ لبخندهایی بینقص، ژستهایی تمرینشده، نگاههایی که قول رویا میدادند.
کیف کهنهی مشکیاش را محکم در دست گرفته بود.
داخلش چیزی بیشتر از یک بطری آب، یک حولهی کوچک، یک دفترچهی تاخورده و کفش تمرینش نبود.
نه کسی همراهش بود.
نه کسی برایش آرزوی موفقیت کرده بود.
نه کسی منتظر تماسش بود.
و از همه مهمتر…
هیچکس نمیدانست او واقعاً از کجا آمده است.
«نفر بعدی!»
صدای کارمند پذیرش از داخل سالن پیچید و چند نفر همزمان سر بلند کردند.
یونا نفسش را خیلی آرام بیرون داد و قدم جلو گذاشت.
کف کفشهایش روی سنگ مرطوب جلوی در صدا نداد. انگار خودش هم بلد بود چطور بیصدا وارد جاهایی شود که به او تعلق ندارند.
داخل سالن، هوا بوی اسپری مو، کاغذ، استرس و قهوهی تلخ میداد. دیوارها پر از پوسترهای درخشان آیدلها بود؛ لبخندهایی بینقص، ژستهایی تمرینشده، نگاههایی که قول رویا میدادند.
- ۳.۱k
- ۰۷ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط