سرنوشت
˗ˏˋ Part 3 ˎˊ˗
رفت سمت آشپزخونه و در یخچالو باز کرد. یه موز از تو یخچال برداشت، پوستشو کند و با یه گاز کوچیک رفت سمت حال. خودشو انداخت رو کاناپه، درست جایی که چند دقیقه پیش جونگ‌کوک روش لم داده بود. گرمای بدنش هنوز تو پارچه‌ی کاناپه بود، انگار هنوز کنارش بود.
چشاشو بست و موزو آروم گاز زد، لبخندش عمیق‌تر شد.
«چطور می‌تونی انقدر همه‌چیز من باشی، جئون جونگ‌کوک؟»
ذهنش پر شد از خاطراتشون. اولین باری که جونگ‌کوک تو دانشگاه هنر، تو راهروی شلوغ دپارتمان موسیقی، بهش برخورد و کیفش افتاد زمین. سوهی عصبانی شده بود و با اخم گفته بود «نمی‌تونی یه کم حواستو جمع کنی؟» ولی جونگ‌کوک فقط با اون لبخند کجش نگاهش کرده بود و گفته بود «ببخشید، ولی فکر کنم کیف تو عاشق من شد که خودشو انداخت زمین!» سوهی اون موقع فقط چشم‌غره رفته بود، ولی حالا که بهش فکر می‌کرد، می‌دید همون لحظه قلبش یه کم تندتر زده بود.
یا قرار اولشون تو کافه‌ی کوچیک نزدیک دانشگاه، وقتی جونگ‌کوک یواشکی دستشو گرفت و زیر میز انگشتاشو قفل کرد تو انگشتای سوهی. سوهی غر زده بود که «اگه کسی ببینه چی؟» ولی جونگ‌کوک فقط خندیده بود و گفته بود «بذار ببینن. من که نمی‌تونم جلوی خودمو بگیرم.»
با خودش زمزمه کرد
«ما چقدر خوشبختیم...»
قلبش پر از گرما بود. جونگ‌کوک با همه‌ی شهرتش، با همه‌ی طرفدارایی که دنبالش می‌کردن، فقط مال اون بود.
مال سوهی. یه دختر معمولی از یونگ‌سان که تو استارباکس کار می‌کرد و عاشق عکاسی بود. ولی وقتی جونگ‌کوک زل می‌زد تو چشاش، انگار سوهی تنها ستاره‌ی دنیا بود.
گوشیشو از رو میز برداشت و قفلشو باز کرد. صفحه‌ی واتساپش پر بود از اعلانای گروه اکیپشون. همون گروه پنج‌تایی که اسمش "هنرمندای خفن سئول" بود (ایده‌ی هیونجین بود و همه غر زده بودن که زیادی لوسه).
سوهی با یه لبخند پیاما رو باز کرد. طبق معمول، اکیپ داشتن نقشه‌ی عشق و حال می‌چیدن
هیونجین: بچه‌ها، این هفته فستیوال دانشگاهه! باید بریم غرفه‌ی غذا رو غارت کنیم. کی پایه‌ست؟
تهیونگ: تو فقط به فکر معده‌تی هیونجین! من می‌خوام غرفه‌ی عکاسی رو ببینم. سوهی، تو هم میای،نه؟
گایونگ: سوهی احتمالا باز با جونگ‌کوک قایمکی داره عشق‌بازی می‌کنه . کسی خبرشو دیده؟
هیونجین: گایونگ فضولی نکن! ولی سوهی، اگه جونگ‌کوک نیاد، من خودم باهات می‌رم فستیوال. استایل منو دیدی؟ بهتر از سوپراستارته!
تهیونگ: هیونجین تو رو خدا آبروی گرافیستا رو نبر...
سوهی با خنده موزو گذاشت کنار و شروع کرد تایپ کردن
سوهی: هیونجین تو فقط بلدی ژست بگیری! من و جونگ‌کوک میایم فستیوال، ولی تهیونگ راست می‌گه، غرفه‌ی عکاسی اولویت منه! گایونگ، توام زیادی فضولی نکن! 😘
پیامو فرستاد و گوشیو گذاشت رو سینه‌ش. خندش گرفته بود. اکیپ همیشه همین‌جوری بود . پر از شوخی، کل‌کل و یه جور رفاقت که باعث می‌شد سوهی حس کنه یه خانواده‌ی دوم داره.
موزو دوباره برداشت و یه گاز دیگه زد، چشمش افتاد به یه قاب عکس کوچیک رو قفسه. عکسی از خودش و پدرش، کیم جون‌سو، وقتی سوهی ده‌ساله بود.
باباش بغلش کرده بود و هر دو داشتن می‌خندیدن. یه لحظه قلبش فشرده شد. بابا همیشه عاشقش بود، همیشه بهش می‌گفت «سوهی، دنبال چیزی باش که قلبتو پر کنه.» حالا که بهش فکر می‌کرد، می‌دید جونگ‌کوک همون چیزیه که قلبشو پر کرده.
یه لبخند غمگین زد و زمزمه کرد
«بابا، اگه بودی، جونگ‌کوکو دوست داشتی.»
خودشو بیشتر تو کاناپه جمع کرد و گوشیشو دوباره برداشت. یه پیام برای جونگ‌کوک تایپ کرد
تو چطور می‌تونی انقدر کامل باشی؟ دلم برات تنگ شد سوپراستار.❤️
پیامو فرستاد و گوشیو بغل کرد
رفت سمت آشپزخونه و در یخچالو باز کرد. یه موز از تو یخچال برداشت، پوستشو کند و با یه گاز کوچیک رفت سمت حال. خودشو انداخت رو کاناپه، درست جایی که چند دقیقه پیش جونگ‌کوک روش لم داده بود. گرمای بدنش هنوز تو پارچه‌ی کاناپه بود، انگار هنوز کنارش بود.
چشاشو بست و موزو آروم گاز زد، لبخندش عمیق‌تر شد.
«چطور می‌تونی انقدر همه‌چیز من باشی، جئون جونگ‌کوک؟»
ذهنش پر شد از خاطراتشون. اولین باری که جونگ‌کوک تو دانشگاه هنر، تو راهروی شلوغ دپارتمان موسیقی، بهش برخورد و کیفش افتاد زمین. سوهی عصبانی شده بود و با اخم گفته بود «نمی‌تونی یه کم حواستو جمع کنی؟» ولی جونگ‌کوک فقط با اون لبخند کجش نگاهش کرده بود و گفته بود «ببخشید، ولی فکر کنم کیف تو عاشق من شد که خودشو انداخت زمین!» سوهی اون موقع فقط چشم‌غره رفته بود، ولی حالا که بهش فکر می‌کرد، می‌دید همون لحظه قلبش یه کم تندتر زده بود.
یا قرار اولشون تو کافه‌ی کوچیک نزدیک دانشگاه، وقتی جونگ‌کوک یواشکی دستشو گرفت و زیر میز انگشتاشو قفل کرد تو انگشتای سوهی. سوهی غر زده بود که «اگه کسی ببینه چی؟» ولی جونگ‌کوک فقط خندیده بود و گفته بود «بذار ببینن. من که نمی‌تونم جلوی خودمو بگیرم.»
با خودش زمزمه کرد
«ما چقدر خوشبختیم...»
قلبش پر از گرما بود. جونگ‌کوک با همه‌ی شهرتش، با همه‌ی طرفدارایی که دنبالش می‌کردن، فقط مال اون بود.
مال سوهی. یه دختر معمولی از یونگ‌سان که تو استارباکس کار می‌کرد و عاشق عکاسی بود. ولی وقتی جونگ‌کوک زل می‌زد تو چشاش، انگار سوهی تنها ستاره‌ی دنیا بود.
گوشیشو از رو میز برداشت و قفلشو باز کرد. صفحه‌ی واتساپش پر بود از اعلانای گروه اکیپشون. همون گروه پنج‌تایی که اسمش "هنرمندای خفن سئول" بود (ایده‌ی هیونجین بود و همه غر زده بودن که زیادی لوسه).
سوهی با یه لبخند پیاما رو باز کرد. طبق معمول، اکیپ داشتن نقشه‌ی عشق و حال می‌چیدن
هیونجین: بچه‌ها، این هفته فستیوال دانشگاهه! باید بریم غرفه‌ی غذا رو غارت کنیم. کی پایه‌ست؟
تهیونگ: تو فقط به فکر معده‌تی هیونجین! من می‌خوام غرفه‌ی عکاسی رو ببینم. سوهی، تو هم میای،نه؟
گایونگ: سوهی احتمالا باز با جونگ‌کوک قایمکی داره عشق‌بازی می‌کنه . کسی خبرشو دیده؟
هیونجین: گایونگ فضولی نکن! ولی سوهی، اگه جونگ‌کوک نیاد، من خودم باهات می‌رم فستیوال. استایل منو دیدی؟ بهتر از سوپراستارته!
تهیونگ: هیونجین تو رو خدا آبروی گرافیستا رو نبر...
سوهی با خنده موزو گذاشت کنار و شروع کرد تایپ کردن
سوهی: هیونجین تو فقط بلدی ژست بگیری! من و جونگ‌کوک میایم فستیوال، ولی تهیونگ راست می‌گه، غرفه‌ی عکاسی اولویت منه! گایونگ، توام زیادی فضولی نکن! 😘
پیامو فرستاد و گوشیو گذاشت رو سینه‌ش. خندش گرفته بود. اکیپ همیشه همین‌جوری بود . پر از شوخی، کل‌کل و یه جور رفاقت که باعث می‌شد سوهی حس کنه یه خانواده‌ی دوم داره.
موزو دوباره برداشت و یه گاز دیگه زد، چشمش افتاد به یه قاب عکس کوچیک رو قفسه. عکسی از خودش و پدرش، کیم جون‌سو، وقتی سوهی ده‌ساله بود.
باباش بغلش کرده بود و هر دو داشتن می‌خندیدن. یه لحظه قلبش فشرده شد. بابا همیشه عاشقش بود، همیشه بهش می‌گفت «سوهی، دنبال چیزی باش که قلبتو پر کنه.» حالا که بهش فکر می‌کرد، می‌دید جونگ‌کوک همون چیزیه که قلبشو پر کرده.
یه لبخند غمگین زد و زمزمه کرد
«بابا، اگه بودی، جونگ‌کوکو دوست داشتی.»
خودشو بیشتر تو کاناپه جمع کرد و گوشیشو دوباره برداشت. یه پیام برای جونگ‌کوک تایپ کرد
تو چطور می‌تونی انقدر کامل باشی؟ دلم برات تنگ شد سوپراستار.❤️
پیامو فرستاد و گوشیو بغل کرد
- ۷.۳k
- ۲۱ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
