هم اتاقی قدیمی -پارت-۴۰
همانطور که حدس میزدم تمام شب را نتوانستم راحت بخوابم و ثمره اش یک جفت چشم های قرمز و بدن درد است . شاید کمی هم سرما خورده باشم .
ساعت ۶ صبح است و من نباید برای اولین روز کاری ام دیر کنم . بلند میشوم و به سمت اشپز خانه میروم ؛کتری عه خط دار را پر میکنم و میگذارم تا جوش بی اید . محکم صورتم را میشویم تا پف و خستگی از صورتم برود . هنوزم فکرم مشغول شب گذشته بود ، چرا همچین خوابی را دیده ام ؟ ، ایا در ناخودآگاه ام به چنین چیزی فکر میکردم ؟ . لباس فرم افسری ام را از کمد بیرون میاورم و روی تختی که ملافه هایش عوض شده است ؛ میاندازم . کمد را میبندم که چیزی از داخلش بیرون میافتد . یک عکس است ،همان عکسی که من ، کاتسوکی ،ایدا و اراراک داخلش هستند . نمیخوایتم دیگر ان عکس را ببینم ،اما حالا خودش جلو چشمانم سبز شده است . برش میدارم و میگذارم داخل کشو ، امید وارم دیگر نبینمش .
لباس هایم را میپوشم و جلو اینه به خودم نکاه میکنم ؛ ای کاش مادرم هم من را داخل این لباس میدید .
با انگشت هایم موهایم ر ا مرتب میکنم و آنها را حالت میدهم .
امید وارم امروز بی دردسر بگذرد . بیرون میروم و در سبز یاقوتی را قفل میکنم . اسنپ میگیرم و منتظر اسنپ میمانم . ۷ دقیقه بعد ماشینی توقف میکند و من سوار میشوم .
~~~~
ساعت یک ربع به ۷ جلوی در اداره پیاده میشوم. از کافی شاپ ان طرف ساختمان یک قهوه میگیرم ، شابد کمی کمک کند سر حال شوم . وارد ساختمان میشوم . مکانی سرد به همراه بوی کاغذ و جوهر . کف زمین با کاشی های سفید و مربعی پوشیده شده است .صدای اراراک امد و من از ان دقت و تمرکز در ظاهر ساختمان بیرون امدم . او هم لباس های افسری اش را پوشیده بود .
جلو میاید و با هیجان میگوید :« ایزوکو - سان! …خوش حالم میبینمت . »
ته کوانگ هم پشت سر او میاید به سمتم . لبخندی بر لب دارد و اراراک را نگاه میکند . ان نگاه عاشق است ، خوش حالم که به همدیگر رسیده اند و خوشبخت اند .
ته کوانگ با لبخندی از سر دوستی میگوید :« خوشحالم باهم یک جا افتادیم …ایزوکو »
لبخندی زورکی ،اما طبیعی میزنم و با او دست میدهم . میگویم :« شما زود تر اومدید ، میشه اینجا هارو نشونم بدید ؟ »
ته کوانگ لبخندش غلیض تر میشود و میگوید :« حتماً »
کمی ارام تر میگویم :« و اتاق کمک های اولیه روهم نشونم بدید »
اراراک از سر کنجکاوی کمی چشمانش گرد میشود ، میپرسد :« برای چی؟ جاییت اسیب دیده؟ »
اب دهانم را قورت میدهم و با اشره به چشمانم میگویم :« نه اسیب ندیدم ، کمپرس یخ میخوام »
روبه کسیی که دارد پرونده هایی را جابهجا میکند میگوید :« هایامی!…یه کمپرس یخ برای ما میاری؟»
دختری که هایامی نام داشت جواب :« اوکی الان میارم »
دختر موها و چشمانش سیاه بود .
ته کوانگ دستش را روی شانه ام گذاشت و گفت:« بیا این ورا رو نشونت بدم »
به نشانه ی تایید سر تکان دادم و ارام دستش را از روی شانه ام برداشتم . خوشم نمیاید کسی لمسم کند .
کمی جا خورده نگاهم میکند و من به او با لحنی ملایم میگویم :« از لمس شدن خوشم نمیاد .»
سر تکان میدهد و کپرس یخ را از دستان ارارک میگیرد و به من میدهد . به ته سالن سمت چپ اشاره میکند و میگوید :« از این طرف »
« باشه »
~~~همه جا را نشانم داد بجز دفتر ارشد . چون یکی از افسر های دیگر صدایش زد تا برود سر پستش ؛ ته کوانگ گفت بقیه اش را خودم بروم .
در میزنم و منتظر جوابش میمانم . مرد پشت در گفت :« بیا تو »
صدای مرد دیگر هم میامد ، اشنا بود ،خیلی اشنا ؛ انگار در حال جعر و بخث بودند .
دوستان فک کنم این رمان ۱۰۰ پارت بشه🤣💔🥸 ، نمیدونم چرا انقد زیاد شد اوایلش فقط یه ایده ی ساده بود …
لایک و کامنت فراموش نشه 🌻
ساعت ۶ صبح است و من نباید برای اولین روز کاری ام دیر کنم . بلند میشوم و به سمت اشپز خانه میروم ؛کتری عه خط دار را پر میکنم و میگذارم تا جوش بی اید . محکم صورتم را میشویم تا پف و خستگی از صورتم برود . هنوزم فکرم مشغول شب گذشته بود ، چرا همچین خوابی را دیده ام ؟ ، ایا در ناخودآگاه ام به چنین چیزی فکر میکردم ؟ . لباس فرم افسری ام را از کمد بیرون میاورم و روی تختی که ملافه هایش عوض شده است ؛ میاندازم . کمد را میبندم که چیزی از داخلش بیرون میافتد . یک عکس است ،همان عکسی که من ، کاتسوکی ،ایدا و اراراک داخلش هستند . نمیخوایتم دیگر ان عکس را ببینم ،اما حالا خودش جلو چشمانم سبز شده است . برش میدارم و میگذارم داخل کشو ، امید وارم دیگر نبینمش .
لباس هایم را میپوشم و جلو اینه به خودم نکاه میکنم ؛ ای کاش مادرم هم من را داخل این لباس میدید .
با انگشت هایم موهایم ر ا مرتب میکنم و آنها را حالت میدهم .
امید وارم امروز بی دردسر بگذرد . بیرون میروم و در سبز یاقوتی را قفل میکنم . اسنپ میگیرم و منتظر اسنپ میمانم . ۷ دقیقه بعد ماشینی توقف میکند و من سوار میشوم .
~~~~
ساعت یک ربع به ۷ جلوی در اداره پیاده میشوم. از کافی شاپ ان طرف ساختمان یک قهوه میگیرم ، شابد کمی کمک کند سر حال شوم . وارد ساختمان میشوم . مکانی سرد به همراه بوی کاغذ و جوهر . کف زمین با کاشی های سفید و مربعی پوشیده شده است .صدای اراراک امد و من از ان دقت و تمرکز در ظاهر ساختمان بیرون امدم . او هم لباس های افسری اش را پوشیده بود .
جلو میاید و با هیجان میگوید :« ایزوکو - سان! …خوش حالم میبینمت . »
ته کوانگ هم پشت سر او میاید به سمتم . لبخندی بر لب دارد و اراراک را نگاه میکند . ان نگاه عاشق است ، خوش حالم که به همدیگر رسیده اند و خوشبخت اند .
ته کوانگ با لبخندی از سر دوستی میگوید :« خوشحالم باهم یک جا افتادیم …ایزوکو »
لبخندی زورکی ،اما طبیعی میزنم و با او دست میدهم . میگویم :« شما زود تر اومدید ، میشه اینجا هارو نشونم بدید ؟ »
ته کوانگ لبخندش غلیض تر میشود و میگوید :« حتماً »
کمی ارام تر میگویم :« و اتاق کمک های اولیه روهم نشونم بدید »
اراراک از سر کنجکاوی کمی چشمانش گرد میشود ، میپرسد :« برای چی؟ جاییت اسیب دیده؟ »
اب دهانم را قورت میدهم و با اشره به چشمانم میگویم :« نه اسیب ندیدم ، کمپرس یخ میخوام »
روبه کسیی که دارد پرونده هایی را جابهجا میکند میگوید :« هایامی!…یه کمپرس یخ برای ما میاری؟»
دختری که هایامی نام داشت جواب :« اوکی الان میارم »
دختر موها و چشمانش سیاه بود .
ته کوانگ دستش را روی شانه ام گذاشت و گفت:« بیا این ورا رو نشونت بدم »
به نشانه ی تایید سر تکان دادم و ارام دستش را از روی شانه ام برداشتم . خوشم نمیاید کسی لمسم کند .
کمی جا خورده نگاهم میکند و من به او با لحنی ملایم میگویم :« از لمس شدن خوشم نمیاد .»
سر تکان میدهد و کپرس یخ را از دستان ارارک میگیرد و به من میدهد . به ته سالن سمت چپ اشاره میکند و میگوید :« از این طرف »
« باشه »
~~~همه جا را نشانم داد بجز دفتر ارشد . چون یکی از افسر های دیگر صدایش زد تا برود سر پستش ؛ ته کوانگ گفت بقیه اش را خودم بروم .
در میزنم و منتظر جوابش میمانم . مرد پشت در گفت :« بیا تو »
صدای مرد دیگر هم میامد ، اشنا بود ،خیلی اشنا ؛ انگار در حال جعر و بخث بودند .
دوستان فک کنم این رمان ۱۰۰ پارت بشه🤣💔🥸 ، نمیدونم چرا انقد زیاد شد اوایلش فقط یه ایده ی ساده بود …
لایک و کامنت فراموش نشه 🌻
- ۸.۲k
- ۰۷ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط