درخواستی جونگکوک《دیشب....تا امروز》

وقتی با جونگکوک دعوا کردی و باهاش قهر کردی
.
.
.
اتاق ساکت بود. نه صدای نفس‌هام شنیده می‌شد، نه حتی صدای تپش قلبی که از دیشب تا حالا فقط تند می‌زد.
روی تخت نشسته بودم، پتو رو تا روی صورتم بالا کشیده بودم. گوشیم هنوز خاموش بود. هنوزم نمی‌خواستم اولین نفر باشم که پیغام میده...

- خب که چی؟ چرا اصلاً باید من برگردم؟ اون شروع کرد نه من!

چشمهام پر اشک شد. صدای جیغ‌مون از دیشب هنوز تو گوشم می‌پیچید
_ا/ت! یه بارم شده حرف بزنی به جای اینکه فقط اشک بریزی!
_چون تو فقط داد می‌زنی! مگه گوش میدی اصلاً؟!
_چون خستم! از این همه ناز کردن و قهر کردن و حساس بودن!
_خب برو... برو دنبال یکی که سنگ باشه! من اینم!

و حالا اینجا بودم، بدون حتی یه پیام ازش، بدون حتی یه عذرخواهی کوچیک...

دستم ناخودآگاه سمت گوشیم رفت. روشنش کردم.
پیام؟
نه...
هیچی نبود.

- یعنی... واقعاً برات مهم نیست؟
لبم لرزید.

همون لحظه... صدای تق‌تق در اومد.

قلبم مثل یه تکه یخ توی قفسه سینم شکست و ریخت پایین. نمی‌خواستم درو باز کنم، ولی بلند شدم.
با چشم‌های پف‌کرده، لای درو باز کردم.

اونجا ایستاده بود.
جونگکوک.

با موهای بهم ریخته، یه پاکت توی دستش و چشمایی که معلوم بود از دیشب تا حالا خواب نداشته.