وارث شرکت LS
part three
ناگهان....صدای قدمهایی از بالای پلهها آمد....
تهیونگ دوباره مچ جونگکوک را گرفت و او را به طبقهی پایین کشاند....
این بار جونگکوک مقاومت نکرد....
آنها از پارکینگ زیرزمینی خارج شدند....
جایی که یک سدان مشکی با چراغ روشن منتظر بود.....
راننده حتی سرش را برنگرداند...
تهیونگ در عقب را باز کرد و جونگکوک را داخل فرستاد..
اما قبل از اینکه خودش سوار شود... جونگکوک پرسید...
«اگه این یه نقشه از طرف تو باشه چی؟»
تهیونگ خم شد، یک دستش را روی سقف ماشین گذاشت....
مستقیم به چشمهای او نگاه کرد....
«اونوقت الان بهترین زمان بود که بذارم بالای اون برج بمیری.»
در را بست...
ماشین در دل باران راه افتاد... سئول پشت شیشهها به خطوط تار نور تبدیل شده بود....
جونگکوک به صندلی تکیه داد اما نتوانست آرام بگیرد....
کنار دستش تهیونگ نشسته بود..
همان مردی که روزی از زندگیاش بیرون انداخته بود...
همان کسی که حضورش همیشه بیشتر شبیه محاصره بود تا محبت....
تهیونگ تلفنش را نگاه کرد و کوتاه گفت....
«پنتهاوس امن نیست. میریم انبار شمارهی هفت.»
راننده فقط گفت: «بله، رئیس.»
رئیس...
جونگکوک به نیمرخ تهیونگ خیره شد....
«تو واقعاً رئیس مافیایی.»
«این بخشش برات جدید نیست.»
«نه.» جونگکوک با تلخی گفت....
«بخشی که جدیده اینه که هنوز ولم نکردی.»
چند لحظه سکوت ماند... فقط صدای برفپاککن و باران بود...
بعد تهیونگ آرام گفت...
«مشکل دقیقاً همینه. من هیچوقت نتونستم.»
جونگکوک نگاهش را برگرداند...
آن جمله نه شبیه اعتراف بود، نه عذرخواهی...
بیشتر شبیه یک حقیقت تاریک و بیمارگونه بود...
چیزی که هیچوقت حل نشده و فقط زیر خاکستر پنهان مانده....
ماشین مقابل انباری متروک در حاشیهی رود هان ایستاد....
ساختمان از بیرون خاموش و رهاشده به نظر میرسید...
اما داخلش پر از مردان مسلح...دوربینهای نظارتی و اتاقهای مهر و مومشده بود...
تهیونگ او را به اتاقی در طبقهی بالا برد...
اتاقی ساده با یک میز فلزی.. مبل چرمی و پنجرهای کوچک رو به اسکله...
جونگکوک همانجا ایستاد...
«من زندانیام؟»
تهیونگ کت خیسش را درآورد...
«اگه بخوام زندانیت کنم، در رو قفل میکنم.»
«و اگه نخوای؟»
«فقط بهت میگم بیرون نرو، چون احتمال کشته شدنت بالاست.»
جونگکوک با عصبانیت خندید...
«چه تفاوت بزرگی.»
تهیونگ به طرف میز رفت و پوشهای قهوهای روی آن گذاشت...
«تفاوتش اینه که انتخاب با خودته.»
-----------------------------------------
.
.
.
.
.
ادامه دارد..
قشنگام لایک یادتون نره...
#بیتیاس #عشق_واقعی_فقط_تهکوک #آرمی #فیکتهکوک #تهکوک
ناگهان....صدای قدمهایی از بالای پلهها آمد....
تهیونگ دوباره مچ جونگکوک را گرفت و او را به طبقهی پایین کشاند....
این بار جونگکوک مقاومت نکرد....
آنها از پارکینگ زیرزمینی خارج شدند....
جایی که یک سدان مشکی با چراغ روشن منتظر بود.....
راننده حتی سرش را برنگرداند...
تهیونگ در عقب را باز کرد و جونگکوک را داخل فرستاد..
اما قبل از اینکه خودش سوار شود... جونگکوک پرسید...
«اگه این یه نقشه از طرف تو باشه چی؟»
تهیونگ خم شد، یک دستش را روی سقف ماشین گذاشت....
مستقیم به چشمهای او نگاه کرد....
«اونوقت الان بهترین زمان بود که بذارم بالای اون برج بمیری.»
در را بست...
ماشین در دل باران راه افتاد... سئول پشت شیشهها به خطوط تار نور تبدیل شده بود....
جونگکوک به صندلی تکیه داد اما نتوانست آرام بگیرد....
کنار دستش تهیونگ نشسته بود..
همان مردی که روزی از زندگیاش بیرون انداخته بود...
همان کسی که حضورش همیشه بیشتر شبیه محاصره بود تا محبت....
تهیونگ تلفنش را نگاه کرد و کوتاه گفت....
«پنتهاوس امن نیست. میریم انبار شمارهی هفت.»
راننده فقط گفت: «بله، رئیس.»
رئیس...
جونگکوک به نیمرخ تهیونگ خیره شد....
«تو واقعاً رئیس مافیایی.»
«این بخشش برات جدید نیست.»
«نه.» جونگکوک با تلخی گفت....
«بخشی که جدیده اینه که هنوز ولم نکردی.»
چند لحظه سکوت ماند... فقط صدای برفپاککن و باران بود...
بعد تهیونگ آرام گفت...
«مشکل دقیقاً همینه. من هیچوقت نتونستم.»
جونگکوک نگاهش را برگرداند...
آن جمله نه شبیه اعتراف بود، نه عذرخواهی...
بیشتر شبیه یک حقیقت تاریک و بیمارگونه بود...
چیزی که هیچوقت حل نشده و فقط زیر خاکستر پنهان مانده....
ماشین مقابل انباری متروک در حاشیهی رود هان ایستاد....
ساختمان از بیرون خاموش و رهاشده به نظر میرسید...
اما داخلش پر از مردان مسلح...دوربینهای نظارتی و اتاقهای مهر و مومشده بود...
تهیونگ او را به اتاقی در طبقهی بالا برد...
اتاقی ساده با یک میز فلزی.. مبل چرمی و پنجرهای کوچک رو به اسکله...
جونگکوک همانجا ایستاد...
«من زندانیام؟»
تهیونگ کت خیسش را درآورد...
«اگه بخوام زندانیت کنم، در رو قفل میکنم.»
«و اگه نخوای؟»
«فقط بهت میگم بیرون نرو، چون احتمال کشته شدنت بالاست.»
جونگکوک با عصبانیت خندید...
«چه تفاوت بزرگی.»
تهیونگ به طرف میز رفت و پوشهای قهوهای روی آن گذاشت...
«تفاوتش اینه که انتخاب با خودته.»
-----------------------------------------
.
.
.
.
.
ادامه دارد..
قشنگام لایک یادتون نره...
#بیتیاس #عشق_واقعی_فقط_تهکوک #آرمی #فیکتهکوک #تهکوک
- ۱۱.۰k
- ۲۷ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط