P61

P61
فردا صبح ساعت 11
درِ اتاق جلسه پشت سرشون بسته شد.
چند نفر از اعضای هیئت‌مدیره هنوز توی راهرو بودن و با فاصله از هم حرکت می‌کردن، بعضی‌ها مشغول حرف زدن و بعضی‌ها هم فقط سرشون پایین بود و به سمت آسانسور می‌رفتن.
جی‌یون و جونگ‌کوک کنار هم راه افتادن، جونگ‌کوک چند قدم اول چیزی نگفت، فقط دستش رو بالا آورد و شقیقه‌ی سمت راستش رو فشار داد.
بعد دستش عوض شد.
چند ثانیه بعد دوباره همون کار رو کرد، جی‌یون بدون اینکه نگاهش کنه گفت:
جی‌یون: هنوز سرت درد می‌کنه؟
جونگ‌کوک آهی کشید.
جونگ‌کوک: فکر کنم مغزم داره علیه خودم اعتصاب می‌کنه...
جی‌یون لبخند خیلی کوچیکی زد.
جونگ‌کوک: جدی میگم... من چطوری خواب موندم (جی‌یون این بار نگاهش کرد)جیمین رفت و من حتی نتونستم برم بدرقه‌ش...
چند قدم دیگه برداشت و با کلافگی موهاش رو عقب زد.
جی‌یون: با اون مقدار الکلی که دیشب خوردی، خواب موندنت کاملاً قابل پیش‌بینی بود.
جونگ‌کوک: مطمئنم خیلی ناراحت شده... وقتی برگرده میکشتم! اگه جیمین خواست منو بکشه، تو ازم دفاع می‌کنی؟
جی‌یون بدون مکث گفت:
جی‌یون: البته.
جونگ‌کوک لبخند زد.
جی‌یون: البته تا وقتی بتونم ثابت کنم تقصیر خودت نبوده.
جونگ‌کوک زد زیر خنده.
جونگ‌کوک: یعنی احتمالاً منو تحویلش می‌دی.
جی‌یون: احتمالاً...
جونگ‌کوک: خیلی بی‌رحمی.
جی‌یون: تازه متوجه شدی؟
هر دو دوباره خندیدن، با سوار اسانسور ضدنشون خندشون هم قطع شد...
سکوت عجیبی اسانسور رو فرا گرفته بود...
و جی‌یون متوجه عجیب بودن سکوته شد.
جی‌یون: حالا از چی ذهنت درگیره؟ درباره شرکته؟ یا درباره دوست دختر سابقت؟
جونگ کوک خندید میدونست قرار نیست دست از سرش برداره.
وارد دفتر جونگ کوک شذن کوک اروم رفت رو صندلی وشت میز بزرگ چوبی نشست ساکت بود، غمگین
با صدای ارومتر گفت
جونگ‌کوک: درباره‌ی بابامه..
جی یون اروم به سمتش رفت و کنارش به موز تکیه داد و تو سکوت بهش گوش داد
جونگ کوک نمی‌دونم باید چه حسی داشته باشم. از یه طرف... سال‌ها منتظر بودم یه روز این شرکت مال من بشه(لبخند خیلی کمرنگی زد) همیشه فکر می‌کردم وقتی اون روز برسه، خوشحال می‌شم(مکث کرد) ولی حالا که رسیده...(نگاهش پایین افتاد)فقط یه حس عیبی داره؛ انگار هنوز منتظرم در باز بشه و بابام بیاد تو، انگار هنز بابام صاحب این شرکته...
جی‌یون کمی نزدیک ترش شد، جونگ‌کوک ادامه داد:
جونگ‌کوک: واقعا نمیدونم میتونم مثل پدرم مدیر عامل عالی باشم؟ واقعا میتونم؟
جی ثون:اره.
جوابش انقدر مطمعن بود که کوک سرش رو بالا اورد و تو صورتش نگاه کرد.
جی‌یون: معلومه که میتونی!
جونگ‌کوک نگاهش رو ازش گرفت. جی یون یک دستشو گذاشت رو شونش و بهش نزدیک تر شد و با یک صدای اروم ولی مطمعن گفت:
جی یون:تو برای این کار به دنیا اومدی، تو سالها اموزش دیدی، تلاش کردی و ذوقشو داشتی و داری، پدرت هم همینطور شروع کرد...یک روز قراره عالی باشی یک روز قراره اشتباه کنی ولی قراره بتونی، تو حتی از پدرت هم قراره عالی تر باشی!
کوک توی چشمهاش نگاه کرد حالا فکرش خلوت و اروم بود، لبخند ارومی زد و دستشو گذاشت رو دست جی یون، نفسش رو آهسته بیرون داد.
جونگ‌کوک: ممنون که هستی... واقعا اگه نبودی... من خیلی وقت پیش نابود شده بودم....
جی یون مکث کرد... دلش اشوب بود ولی روی لبش ی خنده اروم.
جی‌یون: نه... تو انقدر قوی هستی که اگه منم نبودم خودت میتونستی خودتو جمع کنی...
جونگ‌کوک نگاهش کرد، لبخندش پر رنگ تر شد. جی یون دستشو از رو شونش برداشت و صاف وایساد.
جی‌یون: امروز زیاد به خودت فشار نیار و از چک کردن کارای کلی شروع کن من میرم به دفترم که خیلی کار دارم.
جونگ‌کوک: باشه، توهم زیاد به خودت فشار نیار..
جی یون سمت در رفت قبل خارج شدن گفت:
جی‌یون: تلاش میکنم...
و در پشت سرش بسته شد... جونگ‌کوک به در بسته شده خیره موند.
دستشو گذاشت رو قلبش و با لبخند زیر لب گفت:
جونگ کوک:اون همیشه میدونه چی بگه...
و بعد دستشو برد سمت دکمه روشن کردن کامپیوتر...