سناریو ایزانا
پسر بد من 💘
P:::12
♡ ❍ㅤ ⎙
⌲
ˡᶦᵏᵉ ᶜᵒᵐᵐᵉⁿᵗ ˢᵃᵛᵉ ˢʰᵃʳᵉ
Luna──★ ˙ ̟ !!
───── ⋆⋅☆⋅⋆ ─────
وقتی برگشتم خونه همه چیز ساکت بود و فقط صدای تیک تاک ساعت میومد...
همه برق ها خاموش بود و خونه شبیه قبرستون شده بود، ترسیده بودم اما به جلو قدم گذاشتم...
از راهرو که گذشتم دیدم لیا روی صندلی میز غذاخوری نشسته و دستاش رو گذاشته رو صورتش، دستاش و شونه هاش میلرزیدن، حس خیلی بدی پیدا کردم و میدونستم که یک اتفاقی افتاده
ا.ت: مادر...؟ همه چیز خوبه...؟
لیا برای چند ثانیه جواب نداد تا اینکه با صدای گرفته صحبت کرد
لیا: همه چیز خوبه فقط-
بغضش ترکید، صدای گریه اش توی خونه ی ساکت پیچید
خشکم زده بود و نمیدونستم چیکار کنم و یا اینکه ماجرا چی بود، تنها کاری که میدونستم بکنم پرسیدن بود بنابراین با صدای لرزان و مردد پرسیدم
ا.ت: لطفا یه چیزی بگید
یه ترس و دلهره ی عجیبی ته دلم بود انگار که اتفاق بدی قرار بود بیوفته
آیا آروم آروم سرشو بالا آوارد و با چشمای قرمز و خیس از اشکش به من نگاه کرد، چند ثانیه به من خیره شد؛ نگاهش ترسناک بود و دیگه شیرینی کاذب و ظاهرسازی همیشگی رو نداشت... نفسم تو گلوم حبس شده بود تا اینکه صحبت کرد
لیا: همش تقصیر تو بود...
چند ثانیه سکوت تو خونه برقرار شد
چشمام ناخواسته از تعجب گشاد شده بود، اصلا نمیدونستم داره راجع به چی حرف میزنه و یا ماجرا چیه، چه کار اشتباهی کرده بودم؟
خواستم صحبت کنم که با صدایی که از خشم میلرزید صحبت کرد
لیا: خودتو میزنی به اون راه؟ هه، مثل اینکه نمیدونی چیکار کردی... تو منو بیوه کردی!
همین جمله کافی بود تا بیشتر متعجب و گیج بشم، یه کلمه ناخواسته از لبام خارج شد
ا.ت: بیوه... ؟
لیا: آره! آره! بیوه!
ا.ت: منظورت چیه ؟ پدر کجاست؟
لیا: اون الان تو اون دنیاست بچه جون...
این جمله اش از یه مشت توی صورت من بدتر بود...
ا.ت: الکساندر... مرده؟
لیا: اون نمرده تو کشتیش! قاتل روانی!
دیگه کم کم داشتم از حرفاش شاخ در می آواردم
ا.ت: منظورت چیه ؟ من کی کشتمش؟!
لیا: همین الان!
با یه حرکت تهاجمی از روی صندلی بلند شد و پایه ی صندلی با صدای خشن و بلندی روی زمین کشیده شد
فهمیدم که صحبت کردن باهاش فایده نداره و کاملا دیوانه شده...
ا.ت: جنازه اش الان کجاست؟
لیا با انگشت اشاره لرزان اش به اتاق من اشاره کرد
لیا: اونجا... تو اتاق توی لعنتی!
با حرکات مردد از کنار لیا رد شدم و نفس های تندش رو نادیده گرفتم تا اینکه به در اتاقم رسیدم، با تردید در رو باز کردم...
نفسم تو گلوم حبس شده بود تا اینکه تو تاریکی یه چیزی دیدم...
خودش بود، روی سینه به زمین افتاده بود و خون دورش جمع شده بود...
ترسیده بودم و نزدیک بود بالا بیارم چون تا حالا خون یا جنازه ندیده بودم
ا.ت: این... این چیه ؟ کی این اتفاق افتاد؟
لیا: چند ساعت پیش وقتی رفتم براش قهوه ببرم دیدم تو اتاقش نیست بنابراین رفتم تو اتاق تو و دیدم که مرده! اگه تو نکشتیش پس کی اونو کشته! لعنت بهت کاش هیچوقت تو رو به فرزند خوندگی نمیگرفتم قاتل روانی!
ا.ت: هاه، مادر، همه اینو میگن...
لیا : نکنه اعضای خانواده اونا رو هم کشتی؟!
ا.ت: از کجا معلوم خودت الکساندر رو نکشتی ؟
چند لحظه سکوت توی خونه برقرار شد و بعد صدای لیا اومد، به سختی بلندتر از یک زمزمه
لیا: چی؟
ا.ت: وقتی من اینجا نبودم مرده پس یعنی تو اونو کشتی
با چشم های گشاد به من نگاه کرد انگار که یک چیز غیرممکن گفته باشم
لیا: نه... نه... امکان نداره من اونو کشته باشم! من زنشم!
ا.ت: پس کی کشته؟
لیا: تو!
ا.ت: بس کن و اینقدر چرت و پرت نگو!
خشم جای تردید لیا رو گرفت، خشم به وضوح تو چشماش زبانه میکشید
لیا: من کشتمش ؟ پس تو میگی من یک قاتل هستم؟
ا.ت: البته
لیا: پس نظرت چیه قربانی بعدی من تو باشی؟
برای پارت بعد: 70 لایک (نشر حساب نیست)
ִֶָ. ..𓂃 ࣪ ִֶָ🪽་༘࿐‧₊˚♪ 𝄞₊˚⊹‧₊˚♪ 𝄞₊˚⊹‧₊˚♪ 𝄞₊˚⊹⋆.˚✮🎧✮˚.⋆˚˖𓍢🌷✧˚.🎀⋆
P:::12
♡ ❍ㅤ ⎙
⌲
ˡᶦᵏᵉ ᶜᵒᵐᵐᵉⁿᵗ ˢᵃᵛᵉ ˢʰᵃʳᵉ
Luna──★ ˙ ̟ !!
───── ⋆⋅☆⋅⋆ ─────
وقتی برگشتم خونه همه چیز ساکت بود و فقط صدای تیک تاک ساعت میومد...
همه برق ها خاموش بود و خونه شبیه قبرستون شده بود، ترسیده بودم اما به جلو قدم گذاشتم...
از راهرو که گذشتم دیدم لیا روی صندلی میز غذاخوری نشسته و دستاش رو گذاشته رو صورتش، دستاش و شونه هاش میلرزیدن، حس خیلی بدی پیدا کردم و میدونستم که یک اتفاقی افتاده
ا.ت: مادر...؟ همه چیز خوبه...؟
لیا برای چند ثانیه جواب نداد تا اینکه با صدای گرفته صحبت کرد
لیا: همه چیز خوبه فقط-
بغضش ترکید، صدای گریه اش توی خونه ی ساکت پیچید
خشکم زده بود و نمیدونستم چیکار کنم و یا اینکه ماجرا چی بود، تنها کاری که میدونستم بکنم پرسیدن بود بنابراین با صدای لرزان و مردد پرسیدم
ا.ت: لطفا یه چیزی بگید
یه ترس و دلهره ی عجیبی ته دلم بود انگار که اتفاق بدی قرار بود بیوفته
آیا آروم آروم سرشو بالا آوارد و با چشمای قرمز و خیس از اشکش به من نگاه کرد، چند ثانیه به من خیره شد؛ نگاهش ترسناک بود و دیگه شیرینی کاذب و ظاهرسازی همیشگی رو نداشت... نفسم تو گلوم حبس شده بود تا اینکه صحبت کرد
لیا: همش تقصیر تو بود...
چند ثانیه سکوت تو خونه برقرار شد
چشمام ناخواسته از تعجب گشاد شده بود، اصلا نمیدونستم داره راجع به چی حرف میزنه و یا ماجرا چیه، چه کار اشتباهی کرده بودم؟
خواستم صحبت کنم که با صدایی که از خشم میلرزید صحبت کرد
لیا: خودتو میزنی به اون راه؟ هه، مثل اینکه نمیدونی چیکار کردی... تو منو بیوه کردی!
همین جمله کافی بود تا بیشتر متعجب و گیج بشم، یه کلمه ناخواسته از لبام خارج شد
ا.ت: بیوه... ؟
لیا: آره! آره! بیوه!
ا.ت: منظورت چیه ؟ پدر کجاست؟
لیا: اون الان تو اون دنیاست بچه جون...
این جمله اش از یه مشت توی صورت من بدتر بود...
ا.ت: الکساندر... مرده؟
لیا: اون نمرده تو کشتیش! قاتل روانی!
دیگه کم کم داشتم از حرفاش شاخ در می آواردم
ا.ت: منظورت چیه ؟ من کی کشتمش؟!
لیا: همین الان!
با یه حرکت تهاجمی از روی صندلی بلند شد و پایه ی صندلی با صدای خشن و بلندی روی زمین کشیده شد
فهمیدم که صحبت کردن باهاش فایده نداره و کاملا دیوانه شده...
ا.ت: جنازه اش الان کجاست؟
لیا با انگشت اشاره لرزان اش به اتاق من اشاره کرد
لیا: اونجا... تو اتاق توی لعنتی!
با حرکات مردد از کنار لیا رد شدم و نفس های تندش رو نادیده گرفتم تا اینکه به در اتاقم رسیدم، با تردید در رو باز کردم...
نفسم تو گلوم حبس شده بود تا اینکه تو تاریکی یه چیزی دیدم...
خودش بود، روی سینه به زمین افتاده بود و خون دورش جمع شده بود...
ترسیده بودم و نزدیک بود بالا بیارم چون تا حالا خون یا جنازه ندیده بودم
ا.ت: این... این چیه ؟ کی این اتفاق افتاد؟
لیا: چند ساعت پیش وقتی رفتم براش قهوه ببرم دیدم تو اتاقش نیست بنابراین رفتم تو اتاق تو و دیدم که مرده! اگه تو نکشتیش پس کی اونو کشته! لعنت بهت کاش هیچوقت تو رو به فرزند خوندگی نمیگرفتم قاتل روانی!
ا.ت: هاه، مادر، همه اینو میگن...
لیا : نکنه اعضای خانواده اونا رو هم کشتی؟!
ا.ت: از کجا معلوم خودت الکساندر رو نکشتی ؟
چند لحظه سکوت توی خونه برقرار شد و بعد صدای لیا اومد، به سختی بلندتر از یک زمزمه
لیا: چی؟
ا.ت: وقتی من اینجا نبودم مرده پس یعنی تو اونو کشتی
با چشم های گشاد به من نگاه کرد انگار که یک چیز غیرممکن گفته باشم
لیا: نه... نه... امکان نداره من اونو کشته باشم! من زنشم!
ا.ت: پس کی کشته؟
لیا: تو!
ا.ت: بس کن و اینقدر چرت و پرت نگو!
خشم جای تردید لیا رو گرفت، خشم به وضوح تو چشماش زبانه میکشید
لیا: من کشتمش ؟ پس تو میگی من یک قاتل هستم؟
ا.ت: البته
لیا: پس نظرت چیه قربانی بعدی من تو باشی؟
برای پارت بعد: 70 لایک (نشر حساب نیست)
ִֶָ. ..𓂃 ࣪ ִֶָ🪽་༘࿐‧₊˚♪ 𝄞₊˚⊹‧₊˚♪ 𝄞₊˚⊹‧₊˚♪ 𝄞₊˚⊹⋆.˚✮🎧✮˚.⋆˚˖𓍢🌷✧˚.🎀⋆
- ۱۲.۱k
- ۰۳ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط