بازی تلخ تکرار)p14

#part_14

کاترین

انگار لونا انرژی که داشت رو به منم تزریق کرده بود
بعد از رفتنشون دوباره قصد کردم که از پله ها بالا برم و برگردم تو اتاقم اما با شنیدن اسم تهیونگ از دهن پدرم که داشت با تلفن حرف میزد ناخودآگاه وایستادم و گوشامو تیز کردم.
من آدمی نبودم که فالگوش وایستم،در واقع هیچ چیز که مربوط به دیگران بود رو دوست نداشتم بفهمم حتی اگه اون فرد پدرم بود!
اما ایندفعه یه چیزی وادارم می‌کرد گوش بدم…
دو روز پیش دیده بودمش و حتی ازش بخاطره نجات جونم تشکر نکرده بودم.
معلوم نبود دفعه بعدی کی و کجا ببینمش
پدرم انگار داشت حرف از رفتن به هلدینگ میزد
منتظر موندم تا تلفنش رو قطع کنه تا باهاش حرف بزنم
بعده یکی دو دقیقه که قطع کرد رفتم سمت سالن
–بابا
همونطور که سرش تو گوشی بود جواب داد
–میری هلدینگ؟
–اره با چندتا از شریکا درمورده آتیش سوزی کارخونه جلسه دارم
یعنی امکان داشت تهیونگم بین اونا باشه؟
–حوصلم سر رفته می‌تونم بیام؟
یکمی دقیق تو صورتم نگاه کرد و گفت :چه عجب،واقعا عجیبه تو حتی از اتاقتم بیرون نمیای حالا حوصلت سر رفته؟
نفسمو کلافه بیرون دادم
–خیلی خب اگه نمیخوای نمیام مشکلی نیست
–من کِی همچین حرفی زدم؟آماده شو تو ماشین منتظرم فقط زود
لبخندی کم جون زدمو رفتم بالا
سریع یه چیزه همینطوری پوشیدم و رفتم پایین،اهل تیپ و آرایشای آنچنانی نبودم،درست برعکس پدر و مادرم که همیشه شیک و مجلل بودن،حتی برادرم.
کناره پدرم تو ماشین جا گرفتمو که به راننده گفت حرکت کنه
بعد از رسیدن به هلدینگ پشت بابا راه افتادم
اطرافو زیره نظر داشتم اما ندیدمش
حتی جلسه شروع شد و اون نیومد!
ناامید از اینکه الکی تا اینجا اومدم رفتم سمت منشی
–لطفا به پدرم بگین که من رفتم خونه
–حتما
تا رسیدم به دره خروجی جلوم ظاهر شد!
نیم نگاهی بهم کرد..اولش بیخیال شدم از تشکر کردن
اما این کارو کردم
–آقای کیم؟
آروم چرخید سمتم و وایستاد
–من..
چرا مکث کردم!نه الان وقته استرس و دستپاچگی نبود
منتظر نگام می‌کرد و انگار کلافه بود.
–ممنونم که اونروز جونمو نجات دادین
لبخنده کجی زد که اصلا خوشم نیومد
–کاری نکردم
اینو گفت و رفت،یعنی همین؟