راستی این ۹ پارته اشتباه گفتم ۱۰ پارت

「君の声が聞こえない」
صدای تو را نمی شنوم🍃🎆
Part 7

مایکی:
یک قدم دیگر برداشتم.
نه زیاد.
فقط به اندازه‌ای که اگر ناگهان خواست برگردد، هنوز فرصت داشته باشد.
اگر خواست فرار کند، من راهش را نبندم.
اگر خواست بماند… من هم همین‌جا می‌ماندم.
باد بین ما عبور می‌کرد و لبه‌ی یوکاتایش را کمی تکان می‌داد.
موهایش روی صورتش می‌ریختند و دوباره کنار می‌رفتند، انگار خود شب هم نمی‌دانست با این لحظه چه کند.
«کائده…»
اسم او را آهسته گفتم.
نه برای اینکه مجبور شود جواب بدهد.
فقط برای اینکه بداند هنوز کسی او را صدا می‌زند.
هنوز کسی هست که صدایش را از لبه‌ی خاموشی بیرون بکشد.
اما او هیچ نگفت.
نه برگشت، نه نگاه کرد، نه حتی پلک زد به آن شکلی که آدم‌ها وقتی بین ماندن و رفتن گیر می‌کنند، می‌زنند.
همین سکوت، بیشتر از هر چیزی من را می‌ترساند.
من آدم حرف زدنِ زیاد نبودم.
نه وقتی باید احساساتم را بگویم، نه وقتی باید چیزی را توضیح بدهم که خودم هم کامل نمی‌فهمم.
ولی امشب مجبور بودم.
چون این‌بار، اگر حرف نزنم، شاید خیلی دیر شود.
لب‌هایم را باز کردم.
«اومده بودم دنبالت…»
صدا، پایین‌تر از چیزی بود که انتظار داشتم.
انگار خودم هم از گفتنش مطمئن نبودم.
«که باهم بریم جشنواره.»
مکث کردم.
به او نزدیک‌تر شدم، هنوز با همان فاصله‌ی احتیاطی.
دست‌هایم را کنار بدنم نگه داشتم که نترسی.
«می‌خواستم… امشب خوب باشه.»
باد محکم‌تر شد.
و یک تکه از موهایش روی گونه‌اش چرخید.
من نگامه را از او نگرفتم.
«می‌خواستم… یه کاری کنم که اون چیزایی که بینمون افتاد، یه کم کمتر درد داشته باشه.»
جواب نیامد.
فقط سکوت.
اما این‌بار، سکوتش با قبلی فرق داشت.
مثل دیواری نبود که من پشتش جا مانده باشم.
بیشتر شبیه زخمی بود که هنوز باز مانده و نمی‌خواهد لمسش کنند.
آرام‌تر گفتم:
«لازم نیست الان حرف بزنی.»
نگاهم را کمی پایین آوردم، بعد دوباره به او برگشتم.
«فقط… از اونجا بیا پایین.»
بعد صدایی از دور، خیلی دور، آمد.
اول یک انفجار کوچک.
بعد نور.
آسمان برای یک لحظه شکافت.
رگه‌های رنگی بالا رفتند و بالای سرمان از هم باز شدند؛ قرمز، طلایی، سفید.
انگار شب برای ثانیه‌ای نفس کشید.
نور آتش‌بازی روی صورتش افتاد.
و من همان‌جا خشکم زد.
چون اشک روی گونه‌اش را دیدم.
همان قطره، در نورِ آسمان، مثل یک چیزِ خیلی شکننده درخشید.
و چیزی درونم فرو ریخت.
یک قدم دیگر جلو رفتم، خیلی آهسته.
«…کائده.»
دیگر اسم او را صدا نمی‌زدم که جواب بدهد.
صدا می‌زدم که بداند من او را دیدم.
همین.
دیدمش.
ترسش را.
سکوتش را.
خستگی‌اشک را.
و چیزی که توی آن نگاهِ رو به پایین قایم کرده بود.
دستم را کمی بالا آوردم، نه برای گرفتن تو، فقط برای اینکه بدانی می‌توانی به من تکیه کنی.
اما هنوز لمس نکردم.
«من اینجام.»
این را آرام گفتم.
«فقط همین الان… بیا سمت من.»
آتش‌بازی دوم آمد.
بلندتر.
قوی‌تر.
آسمان پر از نور شد و بعد دوباره تاریکی،
و در همان رفت‌وبرگشتِ نور و سیاهی، او برای اولین بار انگار واقعاً لرزید.
آن‌وقت بود که فهمیدم از لبه‌ی بالکن، از آن پرتگاه،
فاصله‌ی او فقط چند قدم نیست.
فاصله‌اش با دنیا، با من، با خودش… خیلی بیشتر از این حرف‌هاست.
و من، با تمامِ چیزهایی که بلد بودم و نبودم، فقط یک هدف داشتم:
نذارم شب، او را از من بگیرد.