کابوسp6

از زیر گلوی تهیونگ برداشت که باعث امیدواری بیشتر تهیونگ
شد، ولی در آخر بعد از چند ثانیه سکوت سرشو با تاسف تکون داد
و جام شرابش رو به دهانش نزدیک کرد:
- واقعا این شانس من برای جذب کردن دیوونه ها چیه؟
تهیونگ بهت زده زمزمه کرد:
- چی؟
جونگ کوک با ابرویی باال رفته پوزخند زد:
- تو واضحا دیوانه ای. من تو رو توی عمرم مالقات نکردم و حاال
اومدی می گی ما با هم ازدواج کردیم؟ و یه بچه داریم؟
دوباره قدمی به تهیونگ نزدیک شد و درحالی که خنجرش رو توی
دستش می چرخوند با حالت ترسناکی پرسید:
- واقعا چرا اینجایی؟ هوم؟
تهیونگ حیرت زده بود و کلماتو گم کرده بود. بعد از لحظه ای
سکوت، با فکری که به سرش زد هیجان زده و لرزون گفت:
- ببین... اگه بزاری... می تونم نشونت بدم!
جونگ کوک با شک پرسید:
- چی رو نشونم بدی؟
- ما رو!
تهیونگ جواب داد و قبل از این که به جونگ کوک فرصت هرگونه
واکنشی بده، پنج انگشت هر دستش رو دوطرف شقیقه و پیشونی
جونگ کوک گذاشت و با بستن چشم هاش، شروع به مرور
خاطراتش کرد.
تمام صحنه های اولین مالقات تا اولین بوسه، همخوابی، شکار
هاشون، باردار شدن تهیونگ، به دنیا اومدن سوجین و خنده ها و
گریه هاش مثل یه فیلم کوتاه از جلوی چشم هاش گذشتند. تمام
این خاطره ها بخاطر طلسم ارتباطی که تهیونگ برقرار کرده بود از
جلوی چشم جونگ کوک هم می گذشتند و اونو الل کرده بودن...
مردی که توی اون خاطره ها بود بی شک خودش بود! اون خونه...
خونه ی اون بود... تمام اون خنده ها، گریه ها، زندگی کردن ها...
تمام اون ها به اون تعلق داشت.
خاطرات تموم شدند، جونگ کوک با شتاب عقب رفت و جام
شیشه ای شراب از دستش افتاد. چهره اش اول شوکه، و بعد از
لحظه ای عصبی و گیج بود:
- تو یه جادوگری!
تهیونگ ملتمسانه لب زد:
- آره، ولی همشو تو بهم یاد دادی! جونگ کوک... لطفا باورم کن!
جونگ کوک دهانشو تکون داد، ولی کلمه ای بیرون نیومد. حقیقتاً
اون هم کلمات رو گم کرده بود.
اون خاطرات... خیلی واقعی به نظر می رسیدند.
ولی چطور ممکن بود اون خاطرات زندگی خودشو فراموش کنه؟
چطور ممکن بود یکی همسر و بچه اش رو فراموش کنه؟!
جونگ کوک لباشو تر کرد و عصبی غرید:
- حتی اگه چیزی که می گی درست باشه، چطور ممکنه من همه
این ها رو فراموش کرده باشم؟
متوجه نشده بود چشماش اشکیه، ولی وقتی حرف زد و با
حرکت دهانش چشماش کمی مچاله شدند می تونست خیسی
پوستش رو حس کنه:
- من هیچ ایده ای ن...
می خواست با همون لحن درمانده بگه که خودشم نمی دونه چه
خبره ولی درست همون لحظه انگار که بهش صاعقه زده باشن،
خشک شد.
- اوه فاک...
اول زیرلبی گفت، ولی وقتی اون احتمال رو بیشتر در نظر گرفت، به
موهاش چنگ زد و نالید:
- اوه فاک می!
این تیکه کالم بیچارگیش بود که جونگ کوک قبال بار ها بهش تذکر
داده بود تا عوضش کنه، ولی تهیونگ نمی تونست هیچ راه دیگه ای
برای ابراز بیچارگیش پیدا کنه
جونگ کوک ابروهاشو باال انداخت و دستاشو روی سینه اش قفل
کرد و تشر زد:
- چیه؟
تهیونگ کف دستشو روی پیشونیش کشید و با لحنی آروم تر گفت:
- دو روز پیش ما به کوبا رفتیم تا به زوج جوونی که توسط یه
اهریمن تعقیب می شدند کمک کنیم. ما اون اهریمن رو شکار کردیم
و حین اسیر کردنش متوجه شدیم که یه اهریمن کابوسه...
جونگ کوک نیشخند عصبی زد:
- لطفا بهم نگو که اون اهریمن رو بردیم خونه!
تهیونگ سیلی محکمی به پیشونی خودش زد و نالید:
- تو گفتی ایده احمقانه ایه... ولی سوجین خونه تنها بود و... آه کله
احمقم! اون شیشه ای که اهریمن توش بود رو به خونه آوردم تا
بعداً به سردابه ببریمش...
حدس زدن بقیه داستان سخت نبود. اهریمنه احتماال از شیشه فرار
کرده بود و حاال جونگ کوک و تهیونگ رو گیر انداخته بود....
••••••••
پلیز کامنت؟:)