فیک : همسر قراردادی آقای جئون

پارت ۱۲

صبح ساعت هفت...

ماشین شرکت جلوی ساختمان ایستاده بود.

ا.ت با یه کیف و پوشه‌ی پروژه از در بیرون اومد.

همین که درِ عقب ماشین رو باز کرد، جونگ کوک رو دید که از قبل داخل ماشین نشسته بود و مشغول خوندن گزارش‌ها بود.

ـ صبح بخیر.

ـ صبح بخیر.

ا.ت آروم نشست و کمربندش رو بست.

راننده راه افتاد.

داخل ماشین مثل همیشه سکوت بود.

حدود بیست دقیقه گذشت...

ا.ت سعی می‌کرد گزارش‌ها رو دوباره مرور کنه.

جونگ کوک بدون اینکه نگاهش کنه گفت:

ـ استرس داری؟

ا.ت سرش رو بلند کرد.

ـ یه کم.

ـ طبیعیه.

ـ فکر نمی‌کردم شما همچین جوابی بدین.

جونگ کوک صفحه‌ی گزارش رو ورق زد.

ـ همه‌ی آدم‌ها برای اولین تجربه استرس دارن.

ـ حتی شما؟

برای اولین بار چند ثانیه مکث کرد.

ـ داشتم.

همین یک کلمه...

ولی برای ا.ت عجیب بود.

تا حالا تصور نمی‌کرد جونگ کوک هم روزی کارمند تازه‌کار بوده باشه.

...

یک ساعت بعد...

به کارخانه رسیدن.

مدیر کارخانه با عجله جلو اومد.

ـ خوش اومدین، آقای جئون.

جونگ کوک باهاش دست داد.

ـ ممنون.

بعد رو به ا.ت کرد.

ـ ایشون خانم ا.ت هستن و از تیم پروژه‌ی آرورا.

مدیر کارخانه با احترام سلام کرد.

ـ خوشوقتم.

ـ من هم همین‌طور.

...

بازدید شروع شد.

جونگ کوک با دقت به همه‌چیز نگاه می‌کرد.

گاهی سؤال می‌پرسید و گاهی فقط یادداشت برمی‌داشت.

ا.ت هم سعی می‌کرد همه‌ی نکات رو ثبت کنه.

وسط بازدید، کنار یکی از دستگاه‌ها ایستادن.

جونگ کوک از مدیر کارخانه پرسید:

ـ این دستگاه چند ماهه سرویس نشده؟

مرد کمی مکث کرد.

ـ حدود... سه ماه.

جونگ کوک اخم کرد.

ـ طبق گزارش، باید ماه گذشته سرویس می‌شد.

مدیر کارخانه دستپاچه شد.

ـ ما... به خاطر حجم سفارش‌ها...

جونگ کوک حرفش رو قطع کرد.

ـ بهونه نمی‌خوام.

لطفاً تا آخر هفته گزارش کامل سرویس دستگاه‌ها روی میزم باشه.

ـ چشم، آقای جئون.

ا.ت از کنار صحنه همه‌چیز رو می‌دید.

نه داد زد...

نه عصبانی شد...

فقط با چند جمله‌ی کوتاه، همه رو وادار کرد کارشون رو جدی بگیرن.

با خودش فکر کرد:

«حالا می‌فهمم چرا همه ازش حساب می‌برن...»

...

بعد از پایان بازدید...

همه برای ناهار به رستوران کارخانه رفتن.

مدیر کارخانه گفت:

ـ آقای جئون، لطفاً بفرمایید.

جونگ کوک رو به ا.ت کرد.

ـ بشین.

ا.ت آروم نشست.

هنوز غذا نرسیده بود که مدیر کارخانه شروع کرد به تعریف کردن از پروژه.

ا.ت فقط گوش می‌داد و چیزی نمی‌گفت.

بعد از چند دقیقه، جونگ کوک آروم گفت:

ـ نظرت چیه؟

ا.ت غافلگیر شد.

ـ من؟

ـ بله.

چند لحظه فکر کرد.

ـ به نظرم اگه زمان‌بندی تولید کمی تغییر کنه، فشار روی کارگرها کمتر میشه و احتمال خطا هم پایین میاد.

مدیر کارخانه متعجب گفت:

ـ راستش... تا حالا از این زاویه نگاه نکرده بودیم.

جونگ کوک بدون هیچ واکنشی گفت:

ـ بررسیش کنید.

ـ حتماً.

...

وقتی از کارخانه بیرون اومدن، ا.ت نفس راحتی کشید.

ـ فکر کردم وسط جلسه یه سؤال سخت ازم بپرسین.

جونگ کوک درِ ماشین رو باز کرد.

ـ امروز لازم نبود.

ا.ت لبخند زد.

ـ یعنی امتحان رو قبول شدم؟

جونگ کوک نگاه کوتاهی بهش انداخت.

ـ هنوز نه.

ـ پس کی؟

ـ وقتی خودم مطمئن بشم.

ا.ت با خنده‌ی آرومی گفت:

ـ پس باید خیلی صبر کنم.

این بار...

برای کسری از ثانیه، گوشه‌ی لب جونگ کوک تکون خورد.

اون‌قدر کوتاه که حتی خود ا.ت هم مطمئن نبود واقعاً دیده یا فقط خیال کرده.

اما چیزی که هیچ‌کدوم نمی‌دونستن این بود که از پشت پنجره‌ی دفتر کارخانه...

مردی با دقت رفتن ماشینشون رو تماشا می‌کرد.

همون مرد، چند دقیقه بعد تلفنش رو برداشت.

ـ «آقای چوی... همه‌چیز طبق چیزی که گفتین پیش رفت.»

صدای آقای چوی از پشت خط آروم بود.

ـ «خوبه... فعلاً فقط مراقب باش. هنوز وقت حرکت اصلی نرسیده.»

حمایت فراموش نشه ...
#رمان #فیک #فیکشن #سناریو
#namjoon #jin #suga #jhope #jimin #text #teahyung #jungkook #bts
#تهیونگ #جونگکوک #تهکوک #سناریو #وانشات #تکپارتی #بی_تی_اس
#نامجون #جین #سوکجین #یونگی #شوگا #جیمین #جیهوپ #هوسوک