𝐒𝐥𝐚𝐯𝐞 /برده/

𝐒𝐥𝐚𝐯𝐞 /برده/
𝐏𝐚𝐫𝐭 𝟖𝟖


[۳ماه بعد]
[ویو جونگکوک]

همونطور که با قدم های سریع تو اتاق دور خودم میچرخیدم از پشت تلفن سر جیمین داد میزدم...

جونگکوک: هیچی..هیچی..هیچی..
هیچ اطلاعاتی در مورد این که تهیونگ کجاست پیدا نکردیم....
جیمین: واقعا؟!
جونگکوک: آره...دارم دیوونه میشم...همین الان بلیط میگیری میای کره...
جیمین: من نمیتونم...کلی کار رو سرم ریخته...
با داد بیشتری گفتم....
جونگکوک: پس من چیکار کنممم....
و بعد با بغض ادامه دادم..
جونگکوک: من نتونستم مراقبش باشم و اون کیم تهیونگ عوضی به سادگی ا.ت رو از من گرفت....
جیمین که متوجه بغض و حال بدم شد اروم گفت...
جیمین: گوش کن جونگکوک....نظرت چیه که بری و یه چرخی تو خیابون بزنی...تا یکم از فکر ا.ت دربیای....
جونگکوک: نمیتونم جیمین....تموم فکر و ذکرم درباره ا.ته....قلبم مطعلق به اونه...یه لحظه هم فکرش از یادم نمیره...
جیمین: لطفا به حرفم گوش کن...
جونگکوک: خیلی خب..باشه..
جیمین:خوبه... باید برم فعلا...
جونگکوک: خداحافظ...

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

[ویو ا.ت]

دو هفته‌ای میشه که با تهیونگ برگشتیم به کره...زندگی تو پاریس سخت و حوصله سر بر بود.... کل روز رو تو خونه تنها بودم و تهیونگ کار میکرد و شبا میومد....
اما با اصرار های زیاد من، تهیونگ رو قانع کردم که به کره برگردیم....

بعد از زدن عطرم نگاهی تو آینه به خودم کردم...
و اروم زیر لب گفتم....
ا.ت: کاشکی این لباس رو نمی پوشیدم...
تهیونگ: چرا ؟!
ترسیدم و هینی گفتم و به سمت چارچوب در چرخیدم...و به تهیونگ که خیلی خوشتیپ شده بود نگاه کردم....
ا.ت: تهیونگ ترسیدم...
خندید و گفت.‌‌
تهیونگ: شرمنده نمیخواستم بترسونمت...لباس به این خوبی...از سلیقه من خوشت نمیاد.؟!..
ا.ت:نه...نه..خیلی هم عالیه..‌ آخه با زدن کرم هنوز کبودی های بدنم معلومه...
تهیونگ: لازم نیست نگران اون زخما باشی...لباسه خیلی بهت میاد...
لبخندی زدم و گفتم...
ا.ت: ممنونم....
تهیونگ: بریم؟
ا.ت: بریم....

تهیونگ بهم گفت که قراره بریم بیرون ولی هر کاری که کردم نگفت که کجا قراره بریم...

بعد از چند دقیقه جلوی یه رستوران بزرگ و با کلاس نگه داشت....
در ماشین رو برام باز کرد و پیاده شدم....
وقتی وارد رستوران شدیم تعجب کردم....
ا.ت: چرا کسی اینجا نیست؟!
تهیونگ: خب...من اینجا رو رزرو کردم....
فقط برای من و تو....
یه برق خاصی تو چشماش داشت....تو این سه ماه رفتار های تهیونگ نسبت به قبلا خیلی فرق داشت...
همیشه با علاقه و ذوق خاصی بهم نگاه می‌کرد... لحن حرف زدنش ملایم و مهربون بود..
و حتی حرف ها و نگاه های امروزش...شک نداشتم که یه نقشه ای داره....
صندلی رو برام عقب کشید...
رو صندلی نشستم و ممنونی گفتم...
بعد از سفارش دادن منتظر غذا بودیم
تهیونگ از این فرصت استفاده کرد و گفت...