رمان دختری که هیچکس انتخابش نمیکرد
فصل پنجاه و ششم: اولین کسی که دید
ـ دکتر! فکر کنم داره بیدار می‌شه!
کایزن با عجله پرستار را صدا زد. مادر و پدر ملیسا هم از راهرو وارد اتاق شدند و آرون خودش را به کنار تخت رساند.
چند لحظه بعد، پلک‌های ملیسا آرام باز شدند.
نور اتاق آزارش می‌داد. چند بار پلک زد و سعی کرد بفهمد کجاست.
ـ مامان...؟
مادرش فوراً دستش را گرفت.
ـ عزیزم! من اینجام!
ملیسا با صدای ضعیفی پرسید:
ـ چی شده؟
پزشک پس از معاینه‌ی کوتاهی توضیح داد که او هنگام افتادن در آب دچار مشکل تنفسی شده و حالا باید استراحت کند و تحت نظر بماند.
وقتی پزشک بیرون رفت، آرون خم شد و موهای خیس‌مانده‌ی کنار صورت خواهرش را مرتب کرد.
ـ تو واقعاً می‌خوای منو از نگرانی سکته بدی؟
ملیسا لبخند کم‌رنگی زد.
ـ ببخشید...
ـ فعلاً حرف نزن. فقط استراحت کن.
ملیسا سرش را کمی چرخاند و ناگهان کایزن را دید.
او کنار تخت ایستاده بود و دست ملیسا را گرفته بود.
ملیسا چند ثانیه نگاهش کرد.
ـ کایزن... تو هم اینجایی؟
کایزن ابروهایش را کمی درهم کشید.
ـ معلومه که اینجام.
ـ چرا؟
کایزن ساکت شد.
آرون نگاهش را میان آن دو چرخاند، اما چیزی نگفت.
کایزن سرانجام پاسخ داد:
ـ چون وقتی از آب بیرون آوردیمت، هنوز به هوش نیومده بودی.
ملیسا به یاد اتفاقات افتاد. چهره‌اش کمی تغییر کرد و دست کایزن را محکم‌تر گرفت.
ـ تو منو نجات دادی؟
ـ سوتا هم رینا رو نجات داد. مربی و امدادگرها هم کمک کردن.
ـ ولی تو به طرف من اومدی...
کایزن نگاهش را از او گرفت.
ـ هر کسی جای من بود همین کار رو می‌کرد.
ملیسا لبخند بسیار کوچکی زد.
ـ شاید... ولی من خوشحالم که تو اونجا بودی.
کایزن دیگر جوابی نداد. فقط گوش‌هایش کمی سرخ شدند.
آرون که همه‌چیز را دیده بود، سرفه‌ی کوتاهی کرد.
ـ خب، فکر کنم خواهرم به‌اندازه‌ی کافی استراحت کرده که دوباره شروع کنه با مردم حرف بزنه!
ملیسا با اعتراض ضعیفی گفت:
ـ آرون!
ـ چیه؟ هنوز زبونت کار می‌کنه، پس اوضاع بد نیست!
پدر و مادرش خندیدند و فضای نگران اتاق برای چند لحظه آرام‌تر شد.
اما وقتی مادر ملیسا برای صحبت با پرستار بیرون رفت و پدرش همراه آرون به پذیرش رفت، کایزن همچنان کنار تخت ماند.
ملیسا آرام پرسید:
ـ وقتی هنوز بیدار نشده بودم، خیلی ترسیدی؟
کایزن به او نگاه کرد.
چند ثانیه سکوت کرد و بعد گفت:
ـ آره.
ملیسا انتظار چنین جواب مستقیمی را نداشت.
ـ واقعاً؟
ـ لازم نیست ازت پنهانش کنم.
ملیسا نگاهش را پایین انداخت.
ـ متأسفم که نگرانت کردم.
کایزن کمی به جلو خم شد.
ـ دفعه‌ی بعد، قبل از اینکه از قایق بیفتی، بهم خبر بده.
ملیسا با وجود ضعفش خنده‌ی کوتاهی کرد.
ـ کایزن! مگه آدم قبل از افتادن توی آب خبر می‌ده؟!
ـ پس دفعه‌ی بعد توی قایق من می‌شینی.
ملیسا ساکت شد.
بعد آرام پرسید:
ـ یعنی هنوزم حاضری باهام قایق‌سواری کنی؟
کایزن نگاه مستقیمی به او انداخت.
ـ آره. ولی این بار خودم پارو می‌زنم.
ملیسا لبخند زد و چشم‌هایش را بست.
ـ باشه... قول می‌دم دفعه‌ی بعد مراقب باشم.
کایزن دستش را رها نکرد.
ـ فعلاً فقط بخواب. درباره‌ی دفعه‌ی بعد بعداً حرف می‌زنیم.
ملیسا درست پیش از اینکه خوابش ببرد، آهسته گفت:
ـ کایزن؟
ـ هوم؟
ـ ممنون که نموندی تا منو تنها بذاری.
کایزن برای لحظه‌ای به صورت آرامش نگاه کرد.
ـ استراحت کن، ملیسا. من هنوز جایی نرفتم.
و این بار، ملیسا با خیال راحت‌تری چشم‌هایش را بست.
ـ دکتر! فکر کنم داره بیدار می‌شه!
کایزن با عجله پرستار را صدا زد. مادر و پدر ملیسا هم از راهرو وارد اتاق شدند و آرون خودش را به کنار تخت رساند.
چند لحظه بعد، پلک‌های ملیسا آرام باز شدند.
نور اتاق آزارش می‌داد. چند بار پلک زد و سعی کرد بفهمد کجاست.
ـ مامان...؟
مادرش فوراً دستش را گرفت.
ـ عزیزم! من اینجام!
ملیسا با صدای ضعیفی پرسید:
ـ چی شده؟
پزشک پس از معاینه‌ی کوتاهی توضیح داد که او هنگام افتادن در آب دچار مشکل تنفسی شده و حالا باید استراحت کند و تحت نظر بماند.
وقتی پزشک بیرون رفت، آرون خم شد و موهای خیس‌مانده‌ی کنار صورت خواهرش را مرتب کرد.
ـ تو واقعاً می‌خوای منو از نگرانی سکته بدی؟
ملیسا لبخند کم‌رنگی زد.
ـ ببخشید...
ـ فعلاً حرف نزن. فقط استراحت کن.
ملیسا سرش را کمی چرخاند و ناگهان کایزن را دید.
او کنار تخت ایستاده بود و دست ملیسا را گرفته بود.
ملیسا چند ثانیه نگاهش کرد.
ـ کایزن... تو هم اینجایی؟
کایزن ابروهایش را کمی درهم کشید.
ـ معلومه که اینجام.
ـ چرا؟
کایزن ساکت شد.
آرون نگاهش را میان آن دو چرخاند، اما چیزی نگفت.
کایزن سرانجام پاسخ داد:
ـ چون وقتی از آب بیرون آوردیمت، هنوز به هوش نیومده بودی.
ملیسا به یاد اتفاقات افتاد. چهره‌اش کمی تغییر کرد و دست کایزن را محکم‌تر گرفت.
ـ تو منو نجات دادی؟
ـ سوتا هم رینا رو نجات داد. مربی و امدادگرها هم کمک کردن.
ـ ولی تو به طرف من اومدی...
کایزن نگاهش را از او گرفت.
ـ هر کسی جای من بود همین کار رو می‌کرد.
ملیسا لبخند بسیار کوچکی زد.
ـ شاید... ولی من خوشحالم که تو اونجا بودی.
کایزن دیگر جوابی نداد. فقط گوش‌هایش کمی سرخ شدند.
آرون که همه‌چیز را دیده بود، سرفه‌ی کوتاهی کرد.
ـ خب، فکر کنم خواهرم به‌اندازه‌ی کافی استراحت کرده که دوباره شروع کنه با مردم حرف بزنه!
ملیسا با اعتراض ضعیفی گفت:
ـ آرون!
ـ چیه؟ هنوز زبونت کار می‌کنه، پس اوضاع بد نیست!
پدر و مادرش خندیدند و فضای نگران اتاق برای چند لحظه آرام‌تر شد.
اما وقتی مادر ملیسا برای صحبت با پرستار بیرون رفت و پدرش همراه آرون به پذیرش رفت، کایزن همچنان کنار تخت ماند.
ملیسا آرام پرسید:
ـ وقتی هنوز بیدار نشده بودم، خیلی ترسیدی؟
کایزن به او نگاه کرد.
چند ثانیه سکوت کرد و بعد گفت:
ـ آره.
ملیسا انتظار چنین جواب مستقیمی را نداشت.
ـ واقعاً؟
ـ لازم نیست ازت پنهانش کنم.
ملیسا نگاهش را پایین انداخت.
ـ متأسفم که نگرانت کردم.
کایزن کمی به جلو خم شد.
ـ دفعه‌ی بعد، قبل از اینکه از قایق بیفتی، بهم خبر بده.
ملیسا با وجود ضعفش خنده‌ی کوتاهی کرد.
ـ کایزن! مگه آدم قبل از افتادن توی آب خبر می‌ده؟!
ـ پس دفعه‌ی بعد توی قایق من می‌شینی.
ملیسا ساکت شد.
بعد آرام پرسید:
ـ یعنی هنوزم حاضری باهام قایق‌سواری کنی؟
کایزن نگاه مستقیمی به او انداخت.
ـ آره. ولی این بار خودم پارو می‌زنم.
ملیسا لبخند زد و چشم‌هایش را بست.
ـ باشه... قول می‌دم دفعه‌ی بعد مراقب باشم.
کایزن دستش را رها نکرد.
ـ فعلاً فقط بخواب. درباره‌ی دفعه‌ی بعد بعداً حرف می‌زنیم.
ملیسا درست پیش از اینکه خوابش ببرد، آهسته گفت:
ـ کایزن؟
ـ هوم؟
ـ ممنون که نموندی تا منو تنها بذاری.
کایزن برای لحظه‌ای به صورت آرامش نگاه کرد.
ـ استراحت کن، ملیسا. من هنوز جایی نرفتم.
و این بار، ملیسا با خیال راحت‌تری چشم‌هایش را بست.
- ۱۱۸
- ۲۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
