Chapter Seven, S², Part ⁴⁸

Chapter Seven, S², Part ⁴⁸
دست به سینه کنار امپراطور به نرده های از جنس مرمر تکیه داد و با لبخندی سر خم کرد سمت صورت امپراطوری که با جدیت و اخمی محکم به حیاط خیره شده بود.
‌
+ عالیجناب دقیقا چه فکری ذهنش رو مشغول کرده؟
_ تو رو خدا تو دیگه لقبمو نگو، اسمم چه مشکلی داره آخه؟ بزار حداقل با صدای تو یه نفر بشنومش
+ خب یونگی دقیقا چه فکری ذهنشو مشغول کرده؟
‌
همون طور که با اخمی که حاصل از تابش شدید آفتاب بود، به چهره اش خیره شده بود، لبخندی زد.
‌
_ فکر برنامه ریزیه آینده
‌
وقتی که دید آفتاب داره به جیمین هم با همون شدت میتابه، دستی رو شونه اش گذاشت و آروم هلش داد زیر سایه ی ستون کناری.
‌
+ و این برنامه ریزی شامل چه مراحلی میشه؟
_ جشن، انتخاب خدمه جدید.. سرپا کردن و چیدن دوباره نظام...
‌
تک خنده ای کرد و ادامه داد.
‌
+ خب اینا در برابر چیزایی که از سر گذروندیم اونقدرام چیز دشواری نیستن
_ حق با توعه، گاهی تنهایی اونم وقتی که افکار قل و زنجیرت کرده، باعث میشه چیزایی که پیش روته بزرگتر از حد معمول به نظرت برسه
‌
جیمین با درک حرف های یونگی سری تکون داد و بعد دوباره با بازیگوشی لبخندی زد و تقه ای به شونه اش زد.
‌
+ پس از این به بعد بیشتر بهت سر میزنم که احساس تنهاییت اونم تو بدترین لحظات بهت نزدیک نشه
‌
با چشمکش، یونگی تک خنده ای کرد.
‌
_ بلورزاده میدونستی وقتی که تو خواب عمیقت بودی بهم یه قولی دادی؟
‌
بهش نزدیک شد و راه فرار رو با جثه اش بست.
‌
+ قول؟ چه قولی؟
_ یعنی بین این همه حرفی که تو بیهوشیت شنیدی، این یکی رو نشنیدی؟
‌
خندید و با دستاش مانع از بیشتر جلو اومدنش شد.
‌
+ قسم میخورم این یکی رو نشنیدم!
_ پس گویا باید قول رو بازگو کنم.
‌
قدمی عقب رفت.
‌
_ وقتی بیهوش بودی، ازت قول گرفتم که در آینده، هر زمان که چشمات رو باز کردی، بهم اجازه بدی انقد دم و بازدم کنم تو عطرت، که سلول به سلول وجودمو با عطرت پر کنم. انقدری که ریه هام فریاد بزنن و بگن کافیه
‌
لبخندی آروم آروم لب هاش رو وادار به خم کردن کرد.
‌
+ خب.. نظرت درباره الآن چیه؟
_ الآن؟
‌
وقتی که دید پسر کوچیکتر با اشتیاق، دستاش رو به بزرگترین حالت ممکن باز کرده، لبخند خرسندی زد و دستاش رو به همون بزرگی باز کرد.
وقتی که با اون شدت هجوم برد سمت آغوش یونگی، یونگی از شدت قدرتش قدمی عقب رفت و با لبخند بزرگ دستاش رو محکم دور جیمین حلقه کرد.
جیمین چونه روی شونه اش گذاشت و با لبخندی خرسندتر از یونگی به دیوار اتاقک رو به روش نگاه کرد.
یونگی سر خم کرد و بینیش رو لا به لای موهای گندمیه پسرکش دفن کرد.
‌
_ آیگو.. هر نفس باعث میشه پرده ی نازکی از آرامش روی تنم بخوابه
+ اصلا عجله نکن، من اینجام تا زمانی که انقدر پارچه های رنگین آرامش روت بشینه که از شدت سنگینیشون به زانو بیفتی
‌
لبخند بزرگی زد و به آغوش گرفتن پسرش ادامه داد.
دیدگاه ها (۲)

the lost leaves/رمان جیمین

فیک { خاکستر نعنا } 𝗉.𝟥𝟧 سلام خوشگلای لیلیا، چطورین؟؟؟ دلم ب...

«𝓭𝓪𝓻 𝓼𝓪𝓲𝓮𝔂𝓲 𝓽𝓸»« پارت : ششم » بعد همه سوار ون ها شدن و راه ا...

Last leaves/رمان جیمین

The Remains of Loveپارت سومصبح روز بعد، ات زودتر از یونگی بی...

🖤 غریبه‌ای که حس آشنایی داشتفصل دوم | پارت ۲۱ | «انتخاب جیا»...

P24سوار ماشین جیمین شد،جیمین با لبخند نگاهی به تیپ ا/ت انداخ...

پارت دو

part 78بیشتر نقاط گردن و دستای آلینا پر از کبودی های بنفش و ...

dark life = 39

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط